Ο Πάνος Ρούτσης, πατέρας του Ντένις μίλησε στο iefimerida για την τα τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών. Τρία χρόνια μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ο χρόνος για τους γονείς των θυμάτων δεν κυλά όπως για όλους τους άλλους. Δεν μετριέται σε ημερολόγια και εποχές, αλλά σε απουσίες. Σε άδεια δωμάτια, σε σιωπές στο τραπέζι, σε γενέθλια που δεν γιορτάστηκαν ποτέ. Για τον Πάνο Ρούτση, πατέρα του Ντένις, η επέτειος δεν είναι απλώς μια ημερομηνία μνήμης, είναι μια ακόμη υπενθύμιση ότι η δικαίωση παραμένει μακριά. Είναι τρία χρόνια που ζούμε την ίδια μέρα ξανά και ξανά «Για εμάς δεν είναι μια επέτειος για να τη θυμηθούμε και να προχωρήσουμε», λέει στο iefimerida αρχικά και προσθέτει, «είναι τρία χρόνια που ζούμε την ίδια μέρα ξανά και ξανά. Σαν να μην πέρασε ούτε μία ώρα. Ξυπνάς το πρωί και το παιδί σου δεν είναι εκεί. Και το μόνο που έχεις είναι η αναμονή. Τρία χρόνια μετά, ακόμα περιμένουμε να δικαιωθούν τα παιδιά μας. Αυτό μόνο. Δεν ζητάμε κάτι παραπάνω. Να μάθουμε την αλήθεια και να τιμωρηθούν όσοι ευθύνονται. Γιατί μέχρι σήμερα νιώθουμε ότι τίποτα δεν έχει αποδοθεί όπως πρέπει». «Θα είμαι στο Σύνταγμα» Σήμερα όπως και χιλιάδες κόσμου αλλά και συγγενείς των άλλων θυμάτων θα βρίσκεται, όπως λέει, στην Πλατεία Συντάγματος. «Θα είμαι εκεί, μαζί με τους άλλους γονείς. Δεν γίνεται να λείπω. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για το παιδί μου. Να είμαι παρών. Να θυμίζω ότι ο Ντένις υπήρχε, ότι είχε ζωή, όνειρα, σχέδια. Δεν ήταν ένας αριθμός σε μια λίστα θυμάτων». Όσον αφορά τη δίκη που έχει προγραμματιστεί για τις 23 Μαρτίου. Εκεί η φωνή του βαραίνει. «Απέναντι στη Δικαιοσύνη, τι να σας πω; Δεν περιμένω πολλά. Δεν έχω πολλές ελπίδες. Μετά από τρία χρόνια καθυστερήσεων και μισών απαντήσεων, πώς να έχεις; Θέλω να πιστεύω ότι θα βρεθούν κάποιοι δικαστές που θα σταθούν στο ύψος τους. Που θα έχουν λίγη ανθρωπιά μέσα τους. Που δεν θα δουν την υπόθεση σαν ακόμη μια υπόθεση αλλά σαν να είναι δικά τους τα παιδιά που χάθηκαν Να εφαρμόσουν τον νόμο, χωρίς φόβο και χωρίς πιέσεις. Αυτό περιμένω. Τίποτα παραπάνω». «Το παιδί μου είναι σε κάθε γωνιά του σπιτιού. Σε κάθε σκέψη. Δεν το ξεπερνάς ποτέ» Όταν μιλά για τις πρώτες μέρες μετά το δυστύχημα, ο λόγος του γίνεται πιο έντονος. «Από την αρχή έπρεπε να είχαν γίνει αλλιώς τα πράγματα. Η Πολιτεία έπρεπε να είναι πολύ πιο ξεκάθαρη. Να ρίξει φως. Όχι σκοτάδι. Όχι μισόλογα. Να μάθουμε από την πρώτη στιγμή τι έγινε. Έπρεπε οι έρευνες να είχαν ξεκινήσει αμέσως για τα αίτια να μη χαθεί ούτε ένα στοιχείο. Αντί γι’ αυτό, νιώσαμε ότι όλα πήγαιναν αργά, πρόχειρα. Σαν να μην καιγόταν κανείς να βρει την αλήθεια». Δεν διστάζει να μιλήσει και πολιτικά λέγοντας ότι από τη στιγμή που έγινε το δυστύχημα έπρεπε να υπάρξουν πολιτικές ευθύνες «Σε μια κανονική χώρα, μετά από τέτοια τραγωδία, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί όλη η κυβέρνηση. Από ευθύνη. Από σεβασμό στα παιδιά που χάθηκαν. Όχι για εντυπώσεις. Από αξιοπρέπεια. Αλλά ξέρετε τι πονάει ακόμη πολύ; Ότι δεν ακούσαμε ποτέ μια αληθινή συγγνώμη. Όχι επίσημες δηλώσεις. Όχι λόγια στον αέρα. Να έρθει κάποιος και να μας πει “σας ζητάμε συγγνώμη”. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Τρία χρόνια και δεν βρέθηκε ένας να το πει». Για τον ίδιο, η απουσία του Ντένις είναι παντού. «Το παιδί μου είναι σε κάθε γωνιά του σπιτιού. Σε κάθε σκέψη. Δεν το ξεπερνάς ποτέ. Απλώς μαθαίνεις να ζεις με το κενό. Και αυτό το κενό σε σπρώχνει να συνεχίσεις τον αγώνα. Γιατί αν δεν το κάνουμε εμείς οι γονείς, ποιος θα το κάνει; Δεν ζητάμε εκδίκηση. Δικαιοσύνη ζητάμε. Να ειπωθεί η αλήθεια και να αναλάβει ο καθένας την ευθύνη του. Για τα παιδιά μας. Μόνο αυτό». Τρία χρόνια μετά, ο χρόνος για τον Πάνο Ρούτση δεν έχει προχωρήσει. Έχει παγώσει σε εκείνη τη νύχτα. Και όσο η δικαίωση καθυστερεί, η απώλεια παραμένει ανοιχτή πληγή. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr