Þórey Mjallhvít Heiðardóttir Ómarsdóttir er teiknimyndaleikstjóri og höfundur. Hún gerði teiknimyndaþættina Ormhildarsaga sem eru í spilara RÚV og fjalla um stúlku sem starfar á Kukl- og galdrarannsóknarsetri ríkisins. Þau Albert gamli leggja af stað í leiðangur með Guðrúnu og Brynhildi. Á ferðalaginu uppgötvar Ormhildur að hún býr yfir leyndum hæfileika og kemst að því að töfraverur eru ekki allar þar sem þær eru séðar. Þórey Mjallhvít var gestur Sigurlaugar Margrét Jónasdóttur í Segðu mér á Rás 1 þar sem hún sagði frá sjálfri sér og ferlinum. „Í annarri vídd héti ég Brynhildur og systir mín Þórey“ Þegar Þórey er spurð um Mjallhvítarnafnið segir hún frá því að yngri systir hennar, Brynhildur, fæddist á afmælisdegi ömmu þeirra Þóreyjar Mjallhvítar Kolbeinsdóttur sem vonaði að barnabarnið yrði nefnt í höfuðið á sér. Hún segir þið þurfið ekki að skíra í höfuðið á mér þetta er allt í lagi, svo þau enda á að skíra frumburðinn Brynhildi því þau langaði það. Þórey fæddist svo á afmælisdegi afa síns, Baldurs Ragnarssonar, og þá var ákveðið að amman fengi af því tilefni nöfnu. Þá bara ókei þetta er Þórey Mjallhvít alla leið. Í annarri vídd héti ég Brynhildur og systir mín Þórey, en ég fékk þetta flotta nafn Þórey Mjallhvít. Sumir halda að teiknimyndaleikstjórinn hafi sjálf tekið upp nafnið Mjallhvít en þannig var það alls ekki. Amma hennar fékk nafnið Mjallhvít því hún var ljóshært ungabarn. „Langafi minn hann séra Kolbeinn, horfði á hana og bara þetta er fallegt, ljóst yfirlitum og mjallhvítarlegt barn. Við erum nokkrar og okkur fjölgar mjög hægt.“ Þórey Mjallhvít Heiðardóttir Ómarsdóttir fékk þær fregnir á fertugsafmæli sínu að hún væri með brjóstakrabbamein. Hún er krabbameinslaus í dag en segir að tímasetningin fyrir erfiðar fréttir hafi verið grátbrosleg, og í það minnsta efni í góða sögu. Klæddi sig í svart eftir fráfall móður sinnar Heiður Baldursdóttir móðir Þóreyjar var rithöfundur sem skrifaði meðal annars Álagadalinn sem hún hlaut fyrir íslensku barnabókaverðlaunin árið 1989. Heiður lést árið 1993 eftir baráttu við krabbamein. Þórey minnist þess að hafa ásamt Brynhildi systur sinni fylgst með móður sinni skrifa. „Þetta voru tvær stelpur, byggðar á mér og systur minni, sem fara inn í álagaheim,“ segir Þórey. Ég er yngri systirin, þessi hvatvísa sem er allt í einu búin að gera eitthvað og hlaupa eitthvert. Það lýsir mér algjörlega í hnotskurn á þessum árum allavega. Að missa móður sína þrettán ára segir Þórey að hafi sent sig hratt í unglingsárin og hafði áhrif til dæmis á tjáningu og klæðaburð. „Þetta er akkúrat á sama tíma og ég er að uppgötva tísku svo þetta var kjörið tækifæri til að gerast goth.“ Þegar fjölskyldan flutti frá Bandaríkjunum til Íslands og Þórey gekk í Réttarholtsskóla var hún þekkt sem stelpan í svörtu fötunum. Síðar hafi hún þó fundið litagleðina aftur. „Svo finn ég mig upp eftir það og verð svona listræn, fer í litrík föt og verð aðeins mýkri, þar til ég verð svona hippalufsa eins og þú sérð núna.“ „Á svipstundu er kippt undan manni fótunum“ Hún segist hafa þroskast hratt á að verða móðurlaus þrettán ára. Faðir hennar var auðvitað til staðar en gat ekki komið í stað móðurinnar. „Pabbi var frábær á sinn hátt, hann leyfði okkur að sjá um okkur sjálf. Hann gat ekki stigið í hennar skó eða verið hún,“ segir hún. „Maður missir algjörlega akkerið. Það er nýr skóli, við fluttum aftur heim til Íslands og það var allt breytt. Á svipstundu er kippt undan manni fótunum.“ Skömmu eftir að móðir hennar lést dreymdi Þóreyju stundum draum um að móðir hennar hefði farið viljandi. „Það er höfnunartilfinning í þessu, mig dreymdi að hún hefði ákveðið að fara svo myndi ég hitta hana mörgum árum seinna,“ segir hún. Svo hafi hún farið í gegnum nokkur stig áfallsins og lagt sig fram við að halda í minninguna. Svo var maður að ströggla við að muna hvernig hún hljómaði, hvernig hún lyktaði, hvernig var að snerta hana. Maður er upptekinn af þessu. Þegar árin líða breytist þetta svo í minningu úr fortíðinni. Gott að koma heim eftir góð ár í hreyfiteikninámi og -bransa í Wales En í sjálfstæðinu sem fylgdi því að fullorðnast hratt langaði Þóreyju að flytja úr landi og komst í nýtt umhverfu. Hún flutti til Suður-Wales og hóf nám í hreyfiteikningu eða animation deild. Hún segir að bransinn sé erfiður og að ekki margir endist í honum. „Þó það gangi vel og þú sért með gott verkefni í mörg ár þá þýðir það samt að þú ferðast mikið, ert á endalausu flakki og getur ekki keypt þér íbúð á einum stað.“ Þórey starfaði hjá teiknimyndafyrirtæki í Cardiff í nokkur ár og vann að ýmsum velskum teiknimyndum. Svo þótti henni afar gott eftir þann tíma að flytja aftur heim. „Ég var búin með þennan breska pakka. Það var yndislegt að koma til Íslands þar sem allir skilja mann og við erum á sömu blaðsíðu.“ Epísk saga með epískum endi Árið 2011 skráði Þórey sig í ritlist í Háskóla Íslands, þá ófrísk af sínu fyrsta barni. Lokaverkefnið hennar var myndasaga um Ormhildi sem svo varð að teiknimyndasögu sem kom út árið 2016. „Þetta er heimsendaframtíð, jöklar hafa bráðnað og undan þeim skriðu öll þjóðsagnakvikindi úr þjóðsögum sem allir héldu að væru ekki til, en voru bara undir jöklunum,“ segir hún um söguþráðinn. „Þetta er epísk saga með epískum endi.“ Nú er sagan sem áður segir orðin að teiknimyndaþáttum í spilara RÚV. Myndarlegur og fagur fyrrum fréttaljósmyndari frá Pakistan Eiginmaður Þóreyjar heitir Fayaz Khan og er frá Pakistan. Þau kynntust á stefnumótaforritinu Tinder fyrir tíu árum síðan og fyrsta stefnumótið var á Kaffi Babalú. Hann kemur, ég fæ mér sæti er kominn með kaffi og hann kemur labbandi upp tröppurnar, tekur andköf þegar hann sér mig. Ég bara ú hver er þetta? Hann er rosalega myndarlegur, fagur maður og fyrrum fréttaljósmyndari frá Pakistan. Aðeins ári síðar giftu þau sig og hafa verið saman í tíu ár. Hann starfar í dag sem strætóbílstjóri en hafði verið fréttaljósmyndari í Pakistan. Þar naut hann sín en starfið er líka hættulegt, auk þess sem störf föður hans voru umdeild. Pabbi hans var í friðarnefnd sem var tilraun ríkisstjórnarinnar til að koma á friði á meðal ættbálka á þessu svæði. Rosa vel metinn maður. Það var bara stimpill á þessari fjölskyldu, örvar á þeim. Við þekkjum ekki þennan heim. Á tíu árum hefur Þórey tvisvar heimsótt Pakistan og þekkir fjölskylduna vel. Þau séu nánari og meira saman en gengur og gerist í íslenskum fjölskyldum. Ég þekki þetta fólk alveg og þau eru mjög náin. Þetta er ekki íslenska: við búum hér og þið þarna. Það eru allir saman öllum stundum alltaf. Meira frelsi til að skoða sig um og klæða sig að vild í borgunum Fjölskyldan býr í svokölluðu búrkuhéraði og þegar þau eru í heimsókn getur Þórey ekki gert hvað sem hún vill og verið klædd eftir eigin höfði. „Ef þú ætlar að fara út sem kona máttu gleyma því. Ég fer ekki út með búrku, ekki séns og það gerir það minna aðlaðandi að fara út,“ segir hún. Í borgunum ríki meira frjálsræði sem hentar henni betur. „En það er frelsi þegar við förum til borganna, þá get ég bara labbað um. Í þorpunum er aðalvesenið.“ Fékk fréttir um brjóstakrabbamein á afmælisdaginn Fyrir sex árum síðan greindist Þórey með brjóstakrabbamein. Það var blessunarlega ekki hraðvirkt en hún hafði þegar hún fannst verið með það í um fimmtán ár. „Það var skrýtin tilhugsun að ég hafi verið með barn á brjósti með brjóstakrabbamein.“ Greininguna fékk hún á fertugsafmælinu. Hún segir að eftir á hafi það komið sér vel fyrir söguna, að hafa fengið greiningu akkúrat á þeim degi. „Maður þarf stundum að geta sagt góðar sögur í gegnum áföllin í lífinu.“ Fjölskyldan hafði farið á Selfoss og sat á veitingastað að fagna afmælinu þegar Þórey sagði þeim fréttirnar. „Þetta var bara súrsæt tilfinning. Krabbamein er hrikalega erfitt, hræðilegur tími en þetta var áhugaverður tími.“ Eitt af því sem hún fór að gera í veikindunum var að sinna tónlistinni. Hún skráði sig í Stelpur Rokka, sem nú heitir Læti, og stofnaði hljómsveitina Jæja Valgerður. Þórey Mjallhvít Heiðardóttir Ómarsdóttir fékk þær fregnir á fertugsafmæli sínu að hún væri með brjóstakrabbamein. Hún er krabbameinslaus í dag en segir að tímasetningin fyrir erfiðar fréttir hafi verið grátbrosleg, og í það minnsta efni í góða sögu. Í dag er hún krabbameinslaus og í fimm ár hefur blessunarlega ekkert fundist sem amar að heilsu Þóreyjar, og hún heldur ótrauð áfram. Þórey Mjallhvít Heiðardóttir Ómarsdóttir fékk þær fregnir á fertugsafmæli sínu að hún væri með brjóstakrabbamein. Hún er krabbameinslaus í dag en segir að tímasetningin fyrir erfiðar fréttir hafi verið grátbrosleg, og í það minnsta efni í góða sögu.