Í ungmennabókinni Sólgosi fer rafmagnið af í marga mánuði og landsmenn þurfa að hafa sig alla við til að lifa af. Arndís sagði frá bókinni í Hvað ertu að lesa? á Rás 1. Vissi að ef hún myndi skrifa stórhörmungabók yrði hún um þetta Fyrir allnokkrum árum las Arndís fyrst um fyrirbærið sólgos. Frá sólinni berst sterk rafsegulgeislun sem við sjáum til dæmis í norðurljósum. Ef sólin skvettir frá sér mjög miklu efni sem lendir á jörðinni kallast það sólgos og þá geta orðið rafmagnstruflanir. En það sem ég er að ímynda mér í Sólgosi er miklu, miklu stærri viðburður. Sem að er tæknilega séð ekki ómögulegur, kannski ekki líklegur.“ Stærsta sólgos sem vitað er um var árið 1859. Þá var heimurinn hins vegar ekki jafn háður rafmagni og hann er núna. Greinin sem Arndís las fjallaði um hvað myndi gerast ef stórt sólgos myndi eiga sér stað í nútímanum þar sem rafmagn er stór hluti af daglegu lífi. Arndísi finnst gaman að lesa bækur um stórhörmungar. Til dæmis Eyland eftir Sigríði Hagalín og Vetrarfrí og Vetrarhörkur eftir Hildi Knútsdóttur. Og ég hef alltaf hugsað: Já, ef ég myndi gera þannig bók, væri það sennilega sólgoss-bók.“ Má gera alls konar þegar við ímyndum okkur eitthvað stærra en vísindin geta ímyndað sér Við gerð bókarinnar aflaði Arndís sér upplýsinga á Vísindavefnum og Wikipediu en fékk líka aðstoð frá vinkonu sinni, Stjörnu-Sissu. Hún benti henni meðal annars á þá staðreynd að ef rafmagnið færi af myndu bílar stoppa því rafkerfið í þeim er svo mikið. Arndís gaf sér bessaleyfi til að skálda ýmislegt, eins og fyrirvarann á gosinu sem er nær enginn í bókinni. „Miðað við vísindin sem við höfum núna um það sem hefur gerst þá kannski myndi þetta ekki endilega ganga upp. En ef við erum að ímynda okkur einhvern viðburð sem er stærri en vísindin núna geta ímyndað sér þá má ég gera alls konar. Þá getum við látið þetta gerast án þess að það sé mikil aðvörun.“ Harðákveðin að hafa ungling sem aðalpersónu Arndís segir unglingsárin vera áhugavert tímabil sem sé gaman að velta fyrir sér. „Maður skilur heiminn, maður tekur þátt í heiminum, maður er svona einhvern veginn hálfpartinn fullgildur samfélagsþegn en hálfpartinn barn og það er svo áhugaverður staður að vera á.“ Hún bendir á að hluti af tímamótum unglingsáranna sé frekar tilviljanakenndur. Einhver ákvað að það væri skólaskylda til sextán ára aldurs og sjálfræðisaldurinn væri átján ára. Ef við tökum burt alla þessa ramma úr samfélaginu, hvað þýðir það þá að vera unglingur?“ Hún veltir fyrir sér hvort þá sé ekki bara gott að vera unglingur, sérstaklega í erfiðum aðstæðum eins og í bókinni. „Það er bara gott að vera sautján ára eða eitthvað, þá ertu ógeðslega sterkur, ert líklegur til að geta bjargað þér og þraukað við alls konar aðstæður og þá er allt í einu miklu betra að vera sautján ára heldur en fjörutíu ára.“ Í ástandi eins og í bókinni á barn að geta treyst því að fullorðnir passi upp á það en unglingur fær meira sjálfstæði og um leið meiri ábyrgð. Henni fannst því blasa við að söguhetjan í Sólgosi yrði unglingsstelpan Unnur. Ljóðabók og barnabók með Huldu í vændum Um þessar mundir er Arndís að leggja lokahönd á ljóðabók sem kemur út í vor og að skrifa barnabók með Huldu í anda Blokkarinnar á heimsenda og Mömmuskipta. Sú bók er stíluð á krakka á miðstigi og væntanleg í haust. Í bókinni Sólgosi veltir Arndís Þórarinsdóttir fyrir sér hvernig er að vera unglingur þegar samfélagið fer á hliðina vegna langtímarafmagnsleysis. Rætt var við Arndísi Þórarinsdóttur í Hvað ertu að lesa? á Rás 1. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.