Selçuk Baran’ın Günlükler’ini okurken kendisine çarpıp çarpıp uzaklaşan “Allah ağrısını”, yasını, yaşını nihayetinde varlığının sesini açan bir kadınla karşılaşırsınız. Ses yankı etkisi gösterir ve siz oluş, varoluş ve hakikatte yazardan gelen etkili ve tok sesi yankılarsınız. Bazı yazarların içtenliği ve kendi hakikatini açma çaba ve sahiciliği -eskiden olsa buna cesaret derdim, kuru gürültü gibi geliyor artık bana “cesaret”- sizi de etkisine, tesirine alır. Böyle yüksek seslerin yankısı dağılıp gitmez, sirayet eder. İşte burada ruhun, bedenin cinsiyeti yoktur. Bu sesleri sur’a üfürülen o an’ın birlikteliği gibi dikkatini manaya açan herkes karşılar: kadın ve erkek, herkes.