Η ετυμηγορία του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής δεν αποτελεί απλώς την ολοκλήρωση μιας μακράς δικαστικής διαδικασίας. Συνιστά μια κορυφαία θεσμική τοποθέτηση της ελληνικής Δικαιοσύνης απέναντι στο καίριο ερώτημα που τέθηκε από την αρχή αυτής της υπόθεσης: εάν, και υπό ποιες προϋποθέσεις, ένα πολιτικό κόμμα μπορεί να αποτελεί εγκληματικό μηχανισμό. Βασικό νομικό θέμα της δίκης λοιπόν ήταν ο χαρακτηρισμός της οργάνωσης ως «εγκληματικής» κατά την έννοια του άρθρου 187 ΠΚ. Και το Δικαστήριο (λαμβάνοντας υπόψη και τα αδικήματα για τα οποία καταδίκασε τον κάθε κατηγορούμενο) έκρινε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν πρόκειται για μεμονωμένες αξιόποινες πράξεις ορισμένων μελών, αλλά για μία ένωση προσώπων, με ιεραρχία, κατανομή ρόλων και επιχειρησιακή ετοιμότητα, που ως σκοπό είχε την τέλεση βαρύτατων αδικημάτων. Αν και το σκεπτικό των δικαστών θα γίνει γνωστό εντός των επόμενων μηνών, η απόφαση του δικαστηρίου φαίνεται να ευθυγραμμίζεται με την πρόταση της εισαγγελέως της έδρας αλλά και την πρωτόδικη ετυμηγορία. Ότι δηλαδή, η επιχειρησιακή δομή της Χρυσής Αυγής ταυτιζόταν ουσιαστικά με την κομματική της ιεραρχία. Στην κορυφή βρισκόταν ο Γενικός Γραμματέας και Αρχηγός Νίκος Μιχαλολιάκος, ακολουθούμενος από βουλευτές-περιφερειάρχες και πυρηνάρχες τοπικών οργανώσεων. Χαρακτηριστικά της δομής ήταν η απόλυτη και τυφλή υπακοή στα ανώτερα κλιμάκια, η στρατιωτικού τύπου πειθαρχία,η διαρκής λογοδοσία και ενημέρωση προς το κέντρο,η ύπαρξη «επίλεκτων» ομάδων με παραστρατιωτική εκπαίδευση,η οργανωμένη δράση των λεγόμενων «Ταγμάτων Εφόδου». Στόχοι της εγκληματικής της δράσης ήταν οι αλλοδαποί, οι πολιτικοί της αντίπαλοι, οι συνδικαλιστές. Εκ της απόφασης συνάγεται πως το δικαστήριο έκρινε ότι εφόσον φυσικά πρόσωπα, υπό τον μανδύα πολιτικής οργάνωσης, συγκροτούν δομή με σκοπό τη διάπραξη εγκλημάτων, τότε εφαρμόζεται κανονικά ο ποινικός νόμος. Το κόμμα ως νομική και πολιτική οντότητα μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται, όμως τα φυσικά πρόσωπα που το συγκροτούν δεν απολαμβάνουν ποινικής ασυλίας. Ούτως ή άλλως μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα η Χρυσή Αυγή ως κόμμα άρχισε να πνέει τα λοίσθια έως ότου «εξαφανίστηκε» μετά τις εκλογές του 2019. Εν κατακλείδι, η απόφαση έχει έντονο θεσμικό αποτύπωμα, καθώς: Οριοθετεί αυστηρά τη διάκριση μεταξύ πολιτικής δράσης και εγκληματικής οργάνωσης. Ενισχύει την αρχή ότι η δημοκρατία δεν είναι «ουδέτερη» απέναντι σε δομές που επιδιώκουν την υπονόμευσή της μέσω βίας. Θέτει σαφές νομικό προηγούμενο για την αντιμετώπιση οργανωμένων μορφών πολιτικής βίας. Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr