Fjöruverðlaunin, bókmenntaverðlaun kvenna og kvára, voru afhent við hátíðlega athöfn í Höfða í dag. Þetta í tuttugusta sinn sem Fjöruverðlaunin eru veitt og í ellefta sinn síðan borgarstjóri Reykjavíkur, bókmenntaborgar UNESCO, gerðist verndari verðlaunanna. Heiða Björg Hilmisdóttir bauð gesti velkomna. Verðlaunahafar fengu verðlaunagripi eftir listakonuna Koggu. Verðlaunin voru veitt í þremur flokkum: fagurbókmenntir, fræðibækur og rit almenns eðlis og barna- og unglingabókmenntir. Verðlaunahafar eru: Í flokki fagurbókmennta: Hvalbak eftir Maó Alheimsdóttur „Hvalbak eftir Maó Alheimsdóttur er ljóðrænn óður til lands og tungu. Ljóðin hverfast um tengsl ljóðmælanda við náttúruna og þá einkum jökulinn sem býr í senn yfir fegurð og hrikaleika. Dregnar eru upp áhrifaríkar myndir af síbreytilegu landslagi þar sem jökullinn þarf sífellt að hopa og eftir sitja sorfnar klappir, hvalbök. Þá einkennir óvænt orðanotkun ljóðin þar sem fræðilegum íðorðum er fléttað saman við ljóðræna orðkynngi á afar ferskan hátt. Þetta er listilega gert,“ segir í umsögn dómnefndar. Jóhannes Ólafsson ræddi við hana í þættinum Bara bækur á Rás 1. Hún sagðist alltaf hafa hugsað í ljóðum og ljóðmyndum. „Ég byrjaði að yrkja fyrstu ljóðin þegar ég var unglingur og varð eiginlega bara að skrifa þau niður. Ég þurfti alltaf að skrifa ljóð og þarf það enn í dag.“ Hún vinnur sem fjallaleiðsögumaður og segist ekki geta hætt að yrkja um hálendið. „Ég held að það sé ekki hægt af því að það er svo stór partur af lífinu mínu.“ Í flokki fræðibóka og rita almenns eðlis: Drífa Viðar eftir Kristínu Guðrúnu Jónsdóttur, Elísabetu Gunnarsdóttur og Auði Aðalsteinsdóttur „Heimurinn er stór starfandi heili. Við erum höndin í þessum heila og vinnum það sem heilinn sýnir okkur" skrifaði listakonan fjölhæfa, Drífa Viðar um mennskuna og skáldskapinn í bréfi frá París 1947. Saga Drífu og verk hennar á sviðum myndlistar og skáldskapar, heimspeki og samfélagsbaráttu eru loks aðgengileg í einstaklega fallegu og vönduðu verki. Bókin er rík af heimildum, bréfaskriftum og samtímarýni sem veitir innsýn í það samfélag sem Drífa Viðar tók þátt í að móta og það erindi sem verk hennar eiga enn í dag,“ segir í umsögn dómnefndar. Víðsjá á Rás 1 fjallaði um myndlistarkonuna, rithöfundinn og gagnrýnandann Drífu Viðar um jólin og ræddi við ritstjóra bókarinnar. „Drífa svolítið týndist, hún dó svo ung,“ sagði Elísabet en þær Kristín eru tengdadætur Drífu en fengu aldrei tækifæri til að kynnast henni. „Hún kemst ekki inn í menningar- og listasöguna á Íslandi en hún var mjög aktív og á heima þar.“ Í flokki barna- og unglingabókmennta: Silfurgengið eftir Brynhildi Þórarinsdóttur „Því fylgir ólga að vera fimmtán ára og í Silfurgenginu dregur Brynhildur Þórarinsdóttir upp hjartnæma mynd af táningnum Sirrylei. Hún tekst á við stóru málin í lífinu: partýhald, stráka- og vinkvennamál ásamt því að leggjast yfir ættfræði með nördunum. Kveikjan að því er nælan sem amma gaf henni í afmælisgjöf og segir sögu þriggja kynslóða Sigríðar. Silfurgengið er einlæg og spennandi saga sem sýnir lesandanum það sem hefur breyst og það sem er alltaf eins,“ segir í umsögn dómnefndar. Egill Helgason ræddi við Brynhildi í Kiljunni á RÚV þar sem hún sagði svartagallsrausið vera að fara með lestur unglinga. „Það versta sem við höfum gert lestrarmenningu unglinga eru þessar eilífu upphrópanir um að unglingar lesi ekki neitt og séu upp til hópa ólæsir og strákarnir okkar séu bara á leið til glötunar.“ Með þessu þykir henni fullorðna fólkið vera að stimpla unglinga sem vonlausa. „En við eigum að tala af virðingu um lestur unglinga.“