تهران، قلب تپنده ایران، جایی که هر چند ساعت، صدای عبور جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها سکوت شهر را می‌شکند و لرزه‌ای بی‌وقفه بر روان مردم می‌اندازد. در همین شرایط، میان موج شایعات، اخبار ناقص و قطعی اینترنت، واقعیت روزمره میلیون‌ها ایرانی هنوز پابرجاست: ایران هنوز نفس می‌کشد و مردمش، با تمام زخم‌های روانی، هنوز ایستاده‌اند. زهره فراهانی: تهران، قلب تپنده ایران، جایی که هر چند ساعت، صدای عبور جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها سکوت شهر را می‌شکند و لرزه‌ای بی‌وقفه بر روان مردم می‌اندازد. در همین شرایط، میان موج شایعات، اخبار ناقص و قطعی اینترنت، واقعیت روزمره میلیون‌ها ایرانی هنوز پابرجاست: ایران هنوز نفس می‌کشد و مردمش، با تمام زخم‌های روانی، هنوز ایستاده‌اند. سال ۱۴۰۴ برای ایران، سالی پر از بحران و ویرانی بود؛ یک سالی که هر لحظه‌اش یادآور شکنندگی زندگی و تاب‌آوری انسان‌هاست. ساختمان‌های دولتی و مراکز نظامی و انتظامی هدف حمله قرار گرفتند، اما خرابی‌ها محدود به فیزیک نبود؛ روح و روان جامعه نیز عمیقاً زخمی شد. ویرانی خانه‌ها، مدارس، ورزشگاه‌ها و حتی بناهای تاریخی که پیش از انقلاب ساخته شده بودند، تنها بخشی از تصویر است.