Οι τελευταίες ημέρες έφεραν μαζί τους ανησυχία, φόβο και έντονη δημόσια συζήτηση. Η ένταση στη Μέση Ανατολή, το γεγονός ότι η Κύπρος φιλοξενεί βρετανικές βάσεις και τα περιστατικά που σημειώθηκαν στην περιοχή του Ακρωτηρίου έκαναν πολλούς πολίτες να αισθανθούν ότι το νησί βρίσκεται ξανά κοντά σε εξελίξεις που δεν ελέγχει. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, η κριτική προς το κράτος ήταν έντονη. Και σε αρκετές περιπτώσεις δικαιολογημένη. Οι εικόνες από καταφύγια σε κακή κατάσταση προκάλεσαν αγανάκτηση. Η δοκιμή του συστήματος SMS προειδοποίησης δεν λειτούργησε όπως αναμενόταν. Πολλοί αναρωτήθηκαν αν είμαστε πραγματικά έτοιμοι για μια κρίση. Όμως, μέσα στην εύκολη, και συχνά αυθόρμητη, τάση να μηδενίζουμε τα πάντα, ίσως αξίζει να δούμε και μια άλλη πραγματικότητα... για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, σε μια τόσο σοβαρή συγκυρία, το κράτος δεν έμεινε αδρανές. Οι διπλωματικοί μηχανισμοί ενεργοποιήθηκαν άμεσα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κινήθηκε γρήγορα και η Κύπρος βρέθηκε σε ένα δίκτυο αμυντικής και πολιτικής στήριξης. Σε μια περιοχή που βράζει, το γεγονός ότι το νησί δεν έμεινε μόνο του δεν είναι μικρό πράγμα. Την ίδια ώρα, μέσα σε λίγα μόλις εικοσιτετράωρα, το κράτος προχώρησε σε δοκιμή ενός συστήματος μαζικής προειδοποίησης πολιτών μέσω SMS. Μπορεί το αποτέλεσμα να μην ήταν το ιδανικό. Μπορεί κάποιοι να έλαβαν το μήνυμα με καθυστέρηση ή να μην το έλαβαν καθόλου. Όμως είναι η πρώτη φορά που γίνεται μια τέτοια προσπάθεια σε εθνικό επίπεδο. Και ήδη ανακοινώθηκε ότι θα επαναληφθεί με στόχο τη βελτίωση του συστήματος. Κάποιοι θα πουν «μα τώρα;». Ναι, ίσως τώρα. Αλλά για δεκαετίες δεν έγινε ποτέ. Το ίδιο μοτίβο βλέπουμε και σε άλλα ζητήματα. Στο θέμα του αφθώδους πυρετού, η κυβέρνηση προχώρησε άμεσα σε οικονομική στήριξη των κτηνοτρόφων με προκαταβολικές αποζημιώσεις. Στο Κυπριακό, ένα ζήτημα που για χρόνια βρισκόταν παγωμένο, η συζήτηση επανήλθε στο διεθνές επίπεδο. Θέματα όπως ο κατώτατος μισθός και η φορολογική μεταρρύθμιση μπήκαν ξανά στο τραπέζι. Μπορεί να διαφωνούμε με τις πολιτικές. Μπορεί να θεωρούμε ότι οι λύσεις δεν είναι αρκετές ή ότι έπρεπε να είχαν γίνει νωρίτερα. Όμως είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς ότι ζητήματα που για χρόνια έμεναν στα συρτάρια, τώρα κινούνται. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα καταφύγια. Για χρόνια δημοσιογράφοι και πολίτες φώναζαν ότι πολλοί χώροι είναι εγκαταλελειμμένοι, χωρίς σήμανση και χωρίς έλεγχο. Για χρόνια κανείς δεν άκουγε. Τώρα, μέσα σε λίγες ημέρες, δόθηκε εντολή για πλήρη έλεγχο και καταγραφή τους. Αργήσαμε; Ναι. Έπρεπε να είχε γίνει πριν από χρόνια; Αναμφίβολα. Αλλά αυτή τη φορά, δεν έμεινε μόνο στα λόγια. Ως πολίτης μπορεί να μην αισθάνομαι ακόμη ασφαλής. Μπορεί να μην είμαι πλήρως ικανοποιημένη. Όμως δεν μπορώ να αγνοήσω ότι βλέπουμε ένα κράτος που, έστω και δεκαετίες καθυστερημένα, αρχίζει να κινείται. Και σε μια χώρα όπου για χρόνια η μεγαλύτερη απογοήτευση ήταν η ακινησία, το να βλέπεις επιτέλους πράξεις, ακόμη κι αν δεν είναι τέλειες, είναι ίσως το πρώτο βήμα προς κάτι καλύτερο.