از ۹ اسفند و همزمان با آغاز درگیریهای نظامی میان ایران از یک سو و آمریکا و اسرائیل از سوی دیگر، اینترنت در ایران برای بار سوم در سال 1404 بهطور گسترده قطع و محدود شده است. حالا هفت روز بعد از قطع اینترنت، میلیونها کاربر ایرانی ناچار شدند برای ارتباط با جهان بیرون و گرفتن خبر از عزیزانشان زیر بمبارانهای ممتد، به پیامرسانهای داخلی پناه ببرند؛ پیامرسانهایی که خود نیز دچار اختلال و کندی شدهاند. در این میان، تلاش برای اتصال دوباره به اینترنت جهانی روزبهروز دشوارتر شد و همزمان بازاری سیاه برای فروش ویپیان شکل گرفت؛ بازاری که در آن برخی فروشندگان دسترسی به اینترنت آزاد را با قیمتهای میلیونی عرضه میکنند و حتی قیمت این دسترسیها از یک روز تا روز بعد تغییر میکند. در چنین شرایطی کاربران ایرانی میان بیخبری از عزیزان خود، دریافت اخبار یکطرفه در پیامرسانهای داخلی و پرداخت مبالغ هنگفت برای ویپیانهایی که دوام و امنیت آنها نیز مشخص نیست، گرفتار شدهاند.