این روزها کارمان شده بالا و پایین‌کردن فرسته‌ها در کانال‌های مشترک فضای مجازی که هر‌کدام از ما با اسامی مختلف با دوستان و آشنایانش دارد. البته کاری است خسته‌کننده و ملال‌آور که دانستن اینکه «چه خواهد شد؟» همه ما را به سمت آن کشانده است. این روزها کارمان شده بالا و پایین‌کردن فرسته‌ها در کانال‌های مشترک فضای مجازی که هر‌کدام از ما با اسامی مختلف با دوستان و آشنایانش دارد. البته کاری است خسته‌کننده و ملال‌آور که دانستن اینکه «چه خواهد شد؟» همه ما را به سمت آن کشانده است. کسانی را که در این کانال‌ها به گفت‌وگو و مبادله مطلب می‌پردازند، می‌شود از حیث‌های مختلفی دسته‌بندی کرد؛ مثلا بنا بر سلیقه سیاسی یا نگاه عقیدتی و امثال آنها. اما به‌خصوص در این ایام‌ که اخبار جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل بر ضد مردم ایران داغ است، افراد از حیث نگاه خوش‌بینانه و نگاه بدبینانه به‌طور ویژه‌‌ای از هم تفکیک می‌شوند. جماعتی هستند که مواردی که دشمن به ما ضربه زده، نقاطی که آسیب دیده‌اند و خساراتی را که وارد شده است، یک به یک دنبال می‌کنند؛ «کجا را زد»، «چند نفر کشته شدند»، «چقدر خرابی به بار آمد» و امثال این موارد موضوع کنجکاوی این دسته از افراد است. در مقابل اینها، کسانی هستند که بر روی ضرباتی که از سوی نیروهای ما به دشمن وارد شده است، تمرکز دارند؛ با علاقه اخبار یک به یک حمله‌های رزمندگان کشورمان را دنبال می‌کنند و آمار آسیب‌های طرف مقابل را از بر هستند. شاید این دو دسته آفریده خدا‌ در میان بندگان هر دو لازم و مفید باشند. اگر جماعت اول نباشند، سهل‌انگاری‌ها و خوش‌خیالی‌ها کار دست جامعه می‌دهد.