آنچه امروز در تورخم و اسپین‌بولدک شعله می‌کشد، فقط آتش توپخانه نیست؛ شکست کامل راهبردی است که روزی طالبان را برای اسلام‌آباد «عمق راهبردی» می‌دید و حالا همان دارایی قدیمی را به تهدید شماره یک امنیتی تبدیل کرده است. آنچه امروز در تورخم و اسپین‌بولدک شعله می‌کشد، فقط آتش توپخانه نیست؛ شکست کامل راهبردی است که روزی طالبان را برای اسلام‌آباد «عمق راهبردی» می‌دید و حالا همان دارایی قدیمی را به تهدید شماره یک امنیتی تبدیل کرده است. برای بخش بزرگی از سه دهه گذشته، پاکستان به طالبان افغانستان نه به چشم یک دردسر، بلکه به ‌عنوان یک ابزار نگاه می‌کرد؛ ابزاری برای داشتن حکومتی همسو در کابل و مهار فشار هند از سمت غرب. همین نگاه بود که از حمایت اطلاعاتی از مجاهدین ضدشوروی در دهه ۱۹۸۰ شروع شد، در دهه ۱۹۹۰ به پشتیبانی از ظهور طالبان رسید و در فاصله ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ هم با میزبانی رهبران طالبان در کویته ادامه پیدا کرد. بازگشت طالبان به قدرت در آگوست ۲۰۲۱، در نگاه اول انگار تأیید همان راهبرد بود؛ اما خیلی زود ورق برگشت و امروز همان رابطه قدیمی به بدترین فاز خود رسیده است.