زنان در تاریخ نوشتارِ معاصر فارسی کمترین سهم را داشته‌اند‌ و همواره آهسته سخن گفته‌اند. از آنجا که نوشتن از خود، اتوبیوگرافی و بیوگرافی، نوعی پدیدارکردنِ «خود» محسوب شود و زنان همواره در پرده و پنهان بوده‌اند، ردپایی اندک از آنان در نوشتار اتوبیوگرافیک مانده است. زنان در تاریخ نوشتارِ معاصر فارسی کمترین سهم را داشته‌اند‌ و همواره آهسته سخن گفته‌اند. از آنجا که نوشتن از خود، اتوبیوگرافی و بیوگرافی، نوعی پدیدارکردنِ «خود» محسوب شود و زنان همواره در پرده و پنهان بوده‌اند، ردپایی اندک از آنان در نوشتار اتوبیوگرافیک مانده است. موضوع کتابِ «اتوبیوگرافی زنان در ایران معاصر»، بازشناسیِ صدای زنان از خلالِ اندک‌نوشتاری است که آنان با رنج و مبارزه‌ای فرساینده و مدام ثبت کرده‌اند. چهار مقاله این کتاب نخستین بار در کنفرانسی ارائه شد که مرکز مطالعات خاورمیانه دانشگاه هاروارد با عنوانِ «بیوگرافی و اتوبیوگرافی: پدیدارکردن خود در تاریخ سده نوزدهم و بیستم ایرانیان» در ششم مه 1998 برگزار کرد. صداهای مستور