Al drie keer kreeg hij van de artsen te horen dat hij, vanwege darmkanker, nog maar een paar maanden te leven had. De 72-jarige Mirko Lavaleye uit Purmerend. Hij is ervan overtuigd dat hij door de hulp van vele vrienden en familie nog steeds leeft. Tijdens een duik in zee bij de Filipijnen krijgt Mirko ineens enorme buikpijn en last van misselijkheid. Hij moet veel overgeven. De klachten blijven. Later krijgt hij van een arts te horen dat hij darmkanker heeft. De Purmerender komt in de medische molen terecht. Na zware behandelingen weten de artsen het ook niet meer. Hij krijgt te horen dat hij niet lang meer te leven heeft. Zijn vrienden komen direct in actie. Tekst loopt door na de foto. Een groep van zo'n vijftien vrienden, vriendinnen en familieleden zorgt dag en nacht voor hem. Ondersteund door medewerkers van Buurtzorg. "We geven hem liefde, zorgen voor hem. Of gewoon simpel door bij hem zijn. Je ziet dat hij zich dan beter gaat voelen", vertelt goede vriend Frans Hoekman. Hij somt een hele lijst namen op. "Zijn dochter Suus, iedereen. Het zijn allemaal toppers." Mirko beaamt dat. "Het ontroert me. Fantastisch. Als ik dit niet had, dan was het einde verhaal. Daarom ben ik er nog." Mirko werkte bij de wegenwacht, maar had ook een eigen garagebedrijf. "Mensen langs de weg helpen. En ook in mijn eigen omgeving. Dat was mijn leven", vertelt hij. Want als zijn vrienden problemen hadden met hun auto's, dan fixte hij dat. Zonder te morren of zijn hand op te houden. "Het is maar een voorbeeld. Hij heeft altijd voor ons klaargestaan. Ik ben 'blij' dat we nu iets voor hem terug kunnen doen", zegt Frans. "Het doet me heel erg veel om hem nu zo te zien." Wachten op vrouw en kind Mirko voelt zich sterker worden door alle liefde die hij ontvangt. Hij hoopt komende weken zijn Filipijnse vrouw en dochter in de armen te kunnen sluiten. Door omstandigheden moeten zij nog daar blijven. Tekst loopt door na de foto. "Ik had ze vanmorgen aan de telefoon. Mijn dochter vroeg: 'Papa, wanneer kom je terug?", vertelt Mirko met tranen in zijn ogen. "Dan breekt je hart." Hopelijk komen ze eind maart naar Nederland. Mirko blijft knokken om ze te kunnen zien. "Ik weet zeker dat dat lukt. Want zoals ik me nu voel, kan ik, door alle steun, nog jaren mee."