Στις 16 Μαρτίου 1964 η Τουρκία κατήγγειλε μονομερώς την ελληνοτουρκική σύμβαση εγκαταστάσεως, εμπορίας και ναυτιλίας του 1930. Στα χαρτιά επρόκειτο για μια διπλωματική πράξη. Στην πράξη, όμως, έγινε το νομικό και πολιτικό εργαλείο για να επιταχυνθεί η εκδίωξη χιλιάδων Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, σε μια από τις πιο βαριές σελίδες της μεταπολεμικής ιστορίας του Ελληνισμού. Η σύμβαση που έπαψε να προστατεύει Η συμφωνία του 1930, που είχε υπογραφεί στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής προσέγγισης Βενιζέλου–Ινονού, παρείχε σε Έλληνες υπηκόους που ζούσαν στην Τουρκία δικαιώματα διαμονής, εμπορικής δραστηριότητας και κατοχής περιουσίας υπό ειδικό καθεστώς. Όταν η Άγκυρα ανακοίνωσε την καταγγελία της, υποστήριξε ότι η σύμβαση «δεν ανταποκρίνεται εις τας σημερινάς συνθήκας». Η συγκυρία, ωστόσο, δεν άφηνε πολλές αμφιβολίες για το πραγματικό υπόβαθρο: η κρίση στην Κύπρο είχε ήδη δηλητηριάσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και η Ελληνική μειονότητα στην Πόλη μετατρεπόταν ξανά σε μοχλό πίεσης. Το Κυπριακό και η πολιτική της πίεσης Οι ιστορικοί που έχουν μελετήσει την υπόθεση συγκλίνουν στο ότι τα μέτρα […]