Shumë njerëz në fëmijëri besojnë se prindërit e tyre kanë qenë të ftohtë ose emocionalisht të largët. Por kur bëhen vetë prindër, shpesh kuptojnë diçka që ndryshon krejtësisht mënyrën si e shohin të kaluarën Shumë njerëz gjatë fëmijërisë mendojnë se prindërit e tyre kanë qenë emocionalisht të distancuar ose të ftohtë. Dukej sikur ishin gjithmonë të lodhur, të shpërqendruar ose tepër të zënë me detyrimet e përditshme. Por shumë prej tyre, vetëm kur bëhen vetë prindër, kuptojnë një të vërtetë të rëndësishme: prindërit ndoshta nuk kanë qenë të ftohtë – ata kanë qenë të rraskapitur. Sepse prindërimi sjell një lloj lodhjeje që është e vështirë të kuptohet pa e përjetuar vetë. Nuk është vetëm lodhje fizike, por edhe një përgjegjësi e vazhdueshme mendore dhe emocionale që nuk ndalet asnjëherë. Barrë e padukshme e prindërimit Prindërimi nënkupton shumë më tepër sesa kujdesin për nevojat bazë të fëmijës. Ekzistojnë edhe shumë detyrime të padukshme: planifikimi i kontrolleve mjekësore, shqetësimi për shkollën, marrja e vendimeve të përditshme dhe mendimi për gjithçka që mund të shkojë keq. Psikologët sot këtë fenomen e quajnë ngarkesë mendore e prindërimit . Është një proces i vazhdueshëm planifikimi dhe përgjegjësie që mund të lodhë jo vetëm fizikisht, por edhe emocionalisht. Dikur për këtë lodhje flitej shumë pak. Prindërit thjesht bënin atë që ishte e nevojshme që familja të funksiononte. Pse shumë prindër zgjidhnin të jenë thjesht funksionalë Shumë prindër të viteve ’80 dhe ’90 rritën fëmijët në kushte të pasigurisë financiare, me orare të gjata pune dhe pak mbështetje. Në ato rrethana prioriteti ishte i qartë: të siguronin stabilitet, ushqim, siguri dhe arsim për fëmijët. Bisedat për shëndetin mendor, stresin prindëror apo disponueshmërinë emocionale pothuajse nuk ekzistonin. Psikologët theksojnë se shumë prindër dashurinë e shprehnin përmes përgjegjësisë dhe kujdesit , jo domosdoshmërisht përmes shprehjes së hapur të emocioneve. Kjo shihej në gjëra të vogla të përditshme: një drekë e përgatitur, rroba të pastra, pjesëmarrja në mbledhjen e prindërve apo kujdesi që fëmija të kishte gjithçka që i duhej, transmeton Telegrafi. Momentet kur fillojmë t’i kuptojmë Për shumë njerëz momenti i vërtetë i kuptimit vjen vetëm kur bëhen prindër vetë. Netët pa gjumë, përgjegjësia e vazhdueshme dhe nevoja për të funksionuar edhe kur nuk ka energji tregojnë sa sfidues është prindërimi. Në ato momente bëhet më e qartë se sjelljet që dikur dukeshin si distancë shpesh nuk ishin mungesë dashurie, por pasojë e lodhjes së madhe . Prindërit ndonjëherë thjesht përpiqeshin të përballonin edhe një ditë tjetër. Çfarë thotë psikologjia Studimet bashkëkohore në psikologji tregojnë se stresi dhe lodhja kronike e prindërve mund të ndikojnë në mënyrën si ata shprehin emocionet. Kur janë të rraskapitur, prioriteti i tyre shpesh bëhet mbajtja në këmbë e funksionimit të familjes. Kjo nuk do të thotë se dashuria mungon, por se ajo shpesh shprehet përmes përgjegjësisë dhe kujdesit , jo gjithmonë përmes pranisë emocionale të vazhdueshme. Një këndvështrim i ri për fëmijërinë Kur njerëzit fillojnë ta shohin fëmijërinë nga ky këndvështrim, shumë kujtime marrin një kuptim tjetër. Heshtja gjatë një udhëtimi me makinë ndoshta nuk ishte ftohtësi, por një moment pushimi pas një dite të lodhshme. Shikimi i televizorit në mbrëmje ndoshta nuk ishte shmangie e bisedës, por një përpjekje për të qetësuar mendjen pas stresit të ditës. Çdo brez rritet në rrethana të ndryshme Prindërit e sotëm kanë më shumë informacione për prindërimin, shëndetin mendor dhe inteligjencën emocionale. Ekzistojnë libra, podkaste dhe këshilla profesionale që ndihmojnë për ta kuptuar më mirë këtë rol. Megjithatë, edhe me gjithë këto burime, prindërimi mbetet një nga përvojat më sfiduese në jetë . Për këtë arsye psikologët theksojnë rëndësinë e empatisë mes brezave. Kuptimi që vjen më vonë Ndonjëherë duhen vite që njerëzit të kuptojnë se prindërit e tyre nuk kanë pasur gjithmonë hapësirë të jenë ashtu siç do të donin. Në shumë familje dashuria nuk ishte e zhurmshme apo shumë emocionale, por ishte e pranishme në përkujdesjen e përditshme. Prindërit ndoshta nuk kishin gjithmonë energji të ishin plotësisht të pranishëm. Por çdo ditë ata merrnin të njëjtin vendim: të qëndronin dhe të kujdeseshin për fëmijët e tyre, edhe kur ishin të rraskapitur. Dhe ndonjëherë ajo që dukej si ftohtësi emocionale, në të vërtetë ishte thjesht dashuri e shprehur në mënyrë të heshtur. /Telegrafi/