Αυτό που έχει μείνει είναι ένας πολτός ωρών που περνούν ανούσια αφήνοντας τους μαθητές μονάχα με μία νευρική ανυπομονησία να χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι και να «ελευθερωθούν»