Η κρίση των μη εξυπηρετούμενων δανείων στην Ελλάδα δεν αποτέλεσε μια στενά τραπεζική υπόθεση. Δεν αφορούσε μόνο ισολογισμούς, κεφαλαιακές ανάγκες ή διαδικασίες τιτλοποίησης δανείων. Στην πραγματικότητα επηρέασε έναν από τους πιο βασικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας: την κατοικία. Για δεκαετίες η κατοχή κατοικίας στην Ελλάδα αποτελούσε βασικό μέσο αποταμίευσης και οικονομικής ασφάλειας για τα νοικοκυριά. Παράλληλα, λειτουργούσε ως μηχανισμός κοινωνικής σταθερότητας, καθώς η υψηλή ιδιοκατοίκηση αποτελούσε χαρακτηριστικό του ελληνικού στεγαστικού μοντέλου. Η κρίση των κόκκινων δανείων, που κορυφώθηκε την προηγούμενη δεκαετία, επηρέασε άμεσα αυτή τη σχέση των νοικοκυριών με την κατοικία και διαμόρφωσε μια νέα πραγματικότητα τόσο για το τραπεζικό σύστημα όσο και για την αγορά ακινήτων. Το τραπεζικό σύστημα βρέθηκε αντιμέτωπο με ένα πρωτοφανές επίπεδο ιδιωτικού χρέους, το οποίο έπρεπε να αντιμετωπιστεί μέσω εκτεταμένων αναδιαρθρώσεων και μεταφοράς χαρτοφυλακίων μη εξυπηρετούμενων δανείων. Παράλληλα, οι ελληνικές τράπεζες οδηγήθηκαν σε διαδοχικές ανακεφαλαιοποιήσεις, προκειμένου να διασφαλιστεί η σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος και να καλυφθούν οι μεγάλες ζημίες από το PSI και […]