Οι μαζικοί πυροβολισμοί που σημαδεύουν ολοένα και συχνότερα σχολεία, εκκλησίες και δημόσιους χώρους δεν γεννιούνται πια στο κενό, αλλά μέσα σε ένα σκοτεινό, ψηφιακό οικοσύστημα θαυμασμού των δραστών, που τρέφεται από αλγορίθμους, meme και διαδικτυακές κοινότητες true crime. Οι δράστες γίνονται όλο και πιο νέοι, βαθιά βυθισμένοι σε online υποκουλτούρες όπου οι προηγούμενες επιθέσεις εξιδανικεύονται, αποδομούνται καρέ-καρέ και μετατρέπονται σε «σενάρια» προς αντιγραφή. Μέχρι πρόσφατα, το «προφίλ» του μαζικού δολοφόνου θύμιζε μεσήλικα άνδρα σε προσωπική κρίση, συχνά μετά από διαζύγιο ή απώλεια εργασίας, που έβλεπε στους πυροβολισμούς μια βίαιη, τελική πράξη εκδίκησης και αυτοκαταστροφής. Τα τελευταία χρόνια όμως εμφανίζεται ένα νέο, ανησυχητικό μοντέλο: έφηβοι και νεαροί ενήλικες, βαθιά συνδεδεμένοι με online δίκτυα, που βλέπουν μια μαζική ένοπλη επίθεση ως τη μόνη «σημαίνουσα» πράξη σε έναν κόσμο που αντιλαμβάνονται ως κενό νοήματος. Η βία εδώ δεν λειτουργεί ως μέσο για ένα πολιτικό ή ιδεολογικό σκοπό, αλλά ως «τελικός προορισμός», μια παρανοϊκή απόπειρα να χαραχτεί το όνομα του δράστη στη συλλογική μνήμη. […]