Parathënie për përmbledhjen me poezi të Jack Micheline it, “Kjo dhuratë çmendurie e quajtur poezi”, përgatitur dhe përkthyer nga Fadil Bajraj (SabaiumBB, 2026). Nga: Jeff Weddle Përktheu: Flutura Oruqi Jack Micheline nuk ishte kurrë një emër i njohur. Asnjë doktor i Departamentit të Anglishtes nuk debatoi kurrë për vendin e tij në kanon. Ai nuk kishte vend në asnjë tavolinë të kontrolluar nga elita letrare. E megjithatë kur vdiq nga një atak në zemër në një tren pranë San Franciskos së tij të dashur në moshën gjashtëdhjetë e tetë vjeç, establishmenti e vuri re. Nekrologjia e tij u shfaq në të gjitha gazetat kryesore - The New York Times , The Los Angeles Times , The San Francisco Chronicle , ndër të tjera. Ai ishte artist n ë çdo kuptim të fjalës: i pakompromis, vizionar, human dhe mbi të gjitha, i ndershëm. Nuk mund ta lexosh Michelinein pa ndier dhembshuri për njerëzit e thjeshtë dhe vështirësitë e zakonshme që ata përballojnë për të ecur përpara në këtë botë. E dua Jack Michelinein njashtu siç e dua Gregory Corson – t ë dy shërbejnë të vërteta zemërgjera të jetës në rrugë, të dy të përkushtuar plotësisht ndaj poezisë. E dua Michelinein njashtu siç e dua A. D. Winansin dhe Bob Kaufmanin, ata poetë të bukur dhe të shenjtë të San Franciskos. E dua Michelinein njashtu siç e dua Charles Bukowskin – i cili gjithashtu jetoi në varfëri dhe dëshpërim, duke i thënë gjërat troç pavarësisht gjithçkaje. E dua atë njashtu siç e dua Dan Dentonin, i cili rikthen pak moskokëçarjen e Michelineit të lënë pas, dhe e dua atë njashtu siç e dua Walt Whitmanin, si një zë thelbësot amerikan. E dua Michelinein njashtu siç e dua plakun që i bie violinës së tij të vjetër për monedha në një trotuar të ftohtë derisa bie nata. E dua Jack Michelinein sepse nuk i hante palla p ër asgjë tjetër pos besnikërisë ndaj artit të tij, dhe i mbeti besnik detyrës së tij. E dua për zgjuarsinë e tij rrugore dhe për poezitë që depërtojnë nëpër të gjitha marrëzitë modern dhe karrieriste për të të rrëmbyer thellë në shpirt. Sigurisht, Jackut do t’i pëlqente të arrinte sukses të madh – kush nuk do ta donte një gjë të tillë? – ama sall sipas kushteve të tij. Ai shpesh ankohej se botuesit e mëdhenj nuk e kontaktonin, dhe kjo kishte kuptim, apo jo? Jacku dhe mocat e tij të paktë të sinqertë nuk ishin të përshtatshëm për shoqëri të sjellshme. Ata ishin si granata dore në një peizazh letrar ku gjëja më shpërthyese ishte zakonisht një kërcitje gishtash në kafene. Parathënia e Kerouacut në përmbledhjen e parë të poezive të Michelineit, “Lumi i verës së kuqe” (River of Red Wine, 1958) ishte shumë komplimentuese, duke lavdëruar stilin e saj të sinqertë dhe të drejtpërdrejtë dhe frymën e xhezit – kaq qendrore në skenën poetike të atyre ditëve frenetike. Mbështetja e ndihmoi Michelinein të bëhej i njohur, por gjithashtu rrezikoi ta cilësonte atë si një Bit, një etiketë që Micheline së shpejti e hodhi poshtë si mashtrim që shitej nga masmedia bashkëfajtore me shkrimtarët që ndiqnin stilin e hipsterëve në vend të substancës së vërtetë. Micheline besonte në të vërtetën e betejave të përditshme – për bukë, verë, frymëzim dhe strehim – dhe ai jetoi dhe shkroi në përputhje me parimet e tij. Nuk do ta kishe parë kurrë, si Kerouacun, në një emision televiziv me Steve Allenin, duke i kënduar poezitë e tij nën përcjelljen e tingujve të butë dhe të sigurt të xhezit të Allenit. As Kerouac dhe as Micheline nuk i përkisnin Renesancës së San Franciskos, një lëvizjeje më të vetëdijshme dhe të rafinuar, e përqendruar në poetë si Jack Spicer, Robert Duncan dhe Robin Blaser. Ky rreth tërhoqi gjithashtu shkrimtarë Bit që si Kerouac ashtu edhe Micheline i njihnin - Allen Ginsberg, Lawrence Ferlinghetti, Michael McClure - dhe plakun madhështor të Renesancës, Kenneth Rexrothin. Kerouac ishte shumë endacak. Micheline ishte tepër autsajder i përjetshëm. Do të kishit shumë më tepër gjasa ta gjenit duke shabakuar në “Vesuvio Café” me A.D. Winansin sesa duke u përpjekur të futej ngadalë në botën e stilizuar dhe të famshme të Spicerit, Duncanit dhe kompanisë. Këta poetë, relativisht, ishin më eksperimentalë në qasjen e tyre dhe më të angazhuar akademikisht. Micheline ishte bastard me zemër të madhe. Për të kuptuar zemrën e Michelineit, mjafton të lexoni këtë poezi të shkurtër nga libri i tij i vitit 1975, “Poezi të Dr. Innisfree” ( Poems of Dr. Innisfree ): PIJANECI Në një truall të zbrazët në rrënojat e ëndrrave dhe pijanecëve fle një njeri i plagosur nga lufta i shtypur nga bollëku i diellit ai gërhet gjatë natës pantallonat e tij të lagura nga urina dhe ëndrrat e fëmijërisë Poezi për të varfrit e shkruar në një metro ose në një trotuar pranë Senës Poezi që përkul natën dhe puth yjet shkon të pshurr në një rreze hëne sytë i ka të purpurtë Kjo poezi është karakteristikisht e papërpunuar dhe e palëmuar, ama tregon dhembshurinë dhe syrin e mprehtë të Michelineit për detaje. Mund të konsiderohet po aq lehtë autobiografike sa vëzhgimore. Sidoqoftë, sigurisht që nuk lindi sall nga imagjinata e Michelineit apo nga ndonjë dëshirë për të përvetësuar stilin e ashpër të Bukowskit ose Winansit apo të ndonjë cubi tjetër letrar. Micheline ishte gjithçka ama kurrë mashtrues dhe turist. Ai ishte artist, poet i rrugës. Vepra e tij ende ka rëndësi. /Telegrafi/