Το Εθνικό Σχέδιο Νερού 2026–2035 της Τουρκίας δεν πρέπει να διαβαστεί απλώς ως ένα διοικητικό ή περιβαλλοντικό κείμενο. Τυπικά, παρουσιάζεται ως ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για τη βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων, με αναφορές στην αποδοτικότητα, στην κλιματική προσαρμογή, στη δημόσια υγεία και στον καλύτερο συντονισμό των αρμόδιων φορέων. Στην ουσία, όμως, αποτυπώνει κάτι ευρύτερο: τη σταδιακή αναβάθμιση του νερού από πεδίο δημόσιας διοίκησης σε εργαλείο κρατικής ισχύος. Αυτό είναι το στοιχείο που αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει πλέον το νερό μόνο ως φυσικό πόρο που πρέπει να προστατευθεί. Το εντάσσει σε μια ευρύτερη λογική εθνικής ανθεκτικότητας, ελέγχου κρίσιμων υποδομών και ενίσχυσης της περιφερειακής της θέσης. Το γεγονός ότι το σχέδιο συνδέει το νερό με την επισιτιστική ασφάλεια, την οικονομική ανάπτυξη, την κλιματική πίεση, τις φυσικές καταστροφές και τη διαχείριση κρίσεων δείχνει ότι η Άγκυρα βλέπει το υδάτινο ζήτημα μέσα από πρίσμα υψηλής πολιτικής. Από τη διαχείριση πόρων στην ενίσχυση κρατικού ελέγχου Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του […]