Ze zat op een bankje in een Oekraïens dorp, vlakbij de frontlinie. Ze wenkte me om naast haar te komen zitten. Wat ik nooit meer vergeet zijn haar diepe rimpels, als lijnen die het verhaal van haar leven vertelden. In de snijdende winterkou vertelde ze hoe Russische soldaten hun straten waren binnengetrokken. Hoe het opeens stil werd. Hoe angst een vaste gast werd. En hoe diezelfde soldaten later weer vertrokken.