Πώς μπορεί κανείς άραγε να περιγράψει την παρακμή; Είναι σίγουρα ευκολότερο να συμφωνήσει κανείς στα χαρακτηριστικά της παρά να καταλήξει σε μια κοινά αποδεκτή εννοιολόγηση: οικονομική ύφεση, χαμηλή αύξηση της παραγωγικότητας, απονεκρωμένες δυνατότητες κρατικής παρέμβασης και ένα κοινωνικό τοπίο με υψηλή ανισότητα και ετοιμόρροπες υποδομές - αλλά ταυτόχρονα συγχωνευμένο με προηγμένες τεχνολογικές καινοτομίες, συχνά προσανατολισμένες στην επιτήρηση και τον έλεγχο - αποτελούν αν μη τι άλλο βασικές παραμέτρους της. Τι άλλο θα μπορούσαν να σημαίνουν αυτά πέρα από την “κάθοδο” και την “πτώση”; H πιο πρόσφατη εννοιολόγησή της στηρίζεται στο ότι εγκαταλείπουμε τον καπιταλισμό και εισερχόμαστε σε μια νέα μορφή φεουδαρχίας, που ανακαλεί την ιεραρχία, την κυριαρχία και τη στασιμότητα του πρότερου καθεστώτος. Διαβάστε εδώ ⇛