Właściwie od początku swojej drugiej prezydenckiej kadencji Donald Trump przyjmuje regularnie konfrontacyjną postawę względem dotychczasowych sojuszników USA. W niektórych sytuacjach przynosi to wymierne skutki, czego przykładem jest szczyt NATO w Hadze, gdzie niewątpliwie polityka prowadzona przez Trumpa przyczyniła się do podjęcia ostatecznej decyzji o zwiększeniu wydatków na zbrojenia w państwach członkowskich. Trochę inny przykład stanowi tu niedawny spór o Grenlandię, który w większym stopniu osłabił jedność Sojuszu Północnoatlantyckiego i podważył zaufanie europejskich członków [NATO](https://defence24.pl/polityka-obronna/trump-grozi-wyjsciem-usa-z-nato-po-sporze-o-iran-nie-potrzebujemy-nikogo) do Stanów Zjednoczonych (choć z punktu widzenia Trumpa „ostra gra” opłaciła się – wyspa pozostała terytorium zależnym, ale Amerykanie mieli zapewnić sobie zwiększenie tam obecności wojskowej).