'Kanker is voor tallozen een synoniem voor doodgaan', zo schreef het Parool in 1974. Vijf jaar daarvoor werd de toen 16-jarige Peter de Nijs uit Broek op Langedijk tijdens een riskante operatie geopereerd aan een hersentumor. "Hoe ze het hebben gedaan, weet ik nog steeds niet", zegt De Nijs (73) nu. "Maar de tumor is weggehaald en is nooit meer teruggekomen." Het begon op zijn veertiende met hoofdpijn, schetst Peter. De Langedijker heeft weinig herinneringen van de periode vóór de hersenoperatie. Hij heeft alles van horen zeggen. "Ik dacht eerst: het zal wel, die hoofdpijn. Het gaat wel over." Maar het ging niet over. Het werd zelfs steeds erger. "Ik kreeg ook last van mijn ogen, moest voor in de klas gaan zitten. Ik kon het bord namelijk niet goed meer zien." Van lieverlee namen de klachten verder toe. "Op een gegeven moment begon ik over te geven, ging ik gal spugen. Mijn moeder was ervan overtuigd dat er wat aan de hand was. Van de dokter kreeg ik wat medicijnen mee, maar mijn moeder was het zat en zocht het hogerop." Hieronder is een klassenfoto te zien waarop Peter vooraan (voorste rij, tweede van rechts) zit: In het St. Elisabethziekenhuis in Alkmaar onderzochten de artsen Peter, maar ze konden niets vinden. "Ik heb maanden in het ziekenhuis gelegen. Maar uiteindelijk hoorde ik, in het voorjaar van 1969, dat ze niets voor me konden doen." De artsen verwezen hem door naar een specialistische kliniek in Wassenaar. Eenmaal daar kwamen ze al snel tot de conclusie dat hij moest worden geopereerd. 'Was toch een soort van afscheid' Hij had kanker: een tumor in de kleine hersenen (het medulloblastoom). Het ging toen ineens snel. "Mijn vader, moeder en oudere zus liepen mee tot aan de operatiekamer. Het was toch een soort van afscheid nemen. Niemand wist hoe ik eruit zou komen." Na de acht uur durende operatie werd de 16-jarige Peter wakker. "Ik lag op een bed, met een laken over me heen. Met een zuurstofcap op en blowers op mijn lichaam gericht om mijn lichaamstemperatuur te drukken." Tekst gaat verder onder de foto. Het was in die tijd zeker geen vanzelfsprekendheid dat hij zou genezen van kanker. "In de kerk hebben ze regelmatig voor me gebeden, dat ik maar beter mocht worden." Na zijn operatie is hij nog bestraald. "Ik ben mijn haar wel kwijtgeraakt. Dat is nooit teruggekomen. Ik draag daarom sinds die tijd een pruik. Maar verder is de kanker weggebleven. Op mijn vijfentwintigste ben ik genezen verklaard." Peter moest wel de rest van zijn leven oppassen met wat hij deed. Voetballen was bijvoorbeeld uit den boze vanwege het risico om een bal tegen zijn hoofd te krijgen. Toch heeft hij wel veel kunnen doen. Zo bouwde hij een carrière in de horeca op en zette hij zich voor menig goed doel in. Stop Hersentumoren Na leukemie is de hersentumor de meest voorkomende vorm van kanker bij kinderen. Stichting Stop Hersentumoren zet zich in voor onderzoek en behandeling hiervan. Dit goede doel gaat Peter aan het hart. Hij heeft al meerdere keren een evenement georganiseerd om geld op te halen. Binnenkort hoopt hij nog eens een 'Walk4Brains' te kunnen houden in Langedijk. "Het KWF en KiKa komen heel vaak in het nieuws, maar ik vind het belangrijk dat ook hier aandacht naar uit gaat. Er is nog heel veel geld nodig voor onderzoek naar en behandeling van hersenkanker."