Hæstiréttur hefur samþykkt áfrýjunarbeiðni Þorsteins Hermanns Björnssonar sem banaði sambýliskonu sinni í Naustahverfi á Akureyri í hittifyrra. Dómstóllinn leit sérstaklega til þess við ákvörðun sína að Landsréttur dæmdi Þorstein fyrir manndráp en Héraðsdómur Norðurlands eystra sakfelldi hann aðeins fyrir alvarlega líkamsárás sem leiddi til dauða konunnar. Þorsteinn hafði lengi beitt sambýliskonu sína ofbeldi og taldi dómari við Héraðsdóm Norðurlands eystra því ekki víst hvort hann hefði ætlað að drepa konuna þegar hann varð henni að bana. Landsréttur taldi hins vegar að honum hefði ekki getað dulist að árásin var svo ofsafengin að hún gæti leitt til dauða. Þorsteinn leitaði til Hæstaréttar og bað um að dómstóllinn kvæði upp endanlegan dóm um ákæruna gegn sér. Verjandi hans sagði að verknaðarlýsing í ákæru væri óskýr og því hefði átt að vísa málinu frá. Í það minnsta hefði ekki átt að sakfella hann fyrir manndráp. Auk þess taldi hann að meta þyrfti sönnunargildi matsgerða dómkvaddra manna og annarra sérfræðilegra gagna með hliðsjón af veikindum og þýðingu þeirra fyrir ákvörðun refsingar. Verjandinn sagði augljóst að Landsréttur hefði komist að rangri niðurstöðu með því að sakfella Þorstein Hermann fyrir manndráp en ekki líkamsárás. Það varð til þess að refsing hans þyngdist um fjögur ár. Hæstiréttur sagði að úrlausn málsins kynni að hafa verulega almenna þýðingu og vísaði jafnframt til þess hvernig sakfelling breyttist milli lægri dómstiga.