Инсон тирик экан, унинг эҳтиёжлари ҳам бевосита ортиб бораверади. Ҳар бир инсоннинг жисмоний ва руҳий ҳолатидан келиб чиқиб, ўз зарур истакларига эга. Бироқ ҳар қандай хоҳишни ҳам зарурат деб атаб бўлмайди. Айниқса, кимнингдир кўр-кўрона хоҳиши сабаб ўзгаларга зиён етадиган бўлса, у асло эҳтиёж эмас, балки зараркунандаликдир.