Þegar Vetrarólympíuleikar voru haldnir í fyrsta sinn árið 1924 í Chamonix í Frakklandi var krullu ein þeirra greina sem keppt var í. Reyndar var sú keppni talin sem sýningargrein í áratugi, því það var ekki fyrr en árið 2006 að Alþjóðaólympíunefndin (IOC) úrskurðaði að krullukeppnin árið 1924 hefði verið opinber hluti leikanna. Aðeins þrjú lið tóku þátt í keppninni, Bretland sem vann gullið, Svíþjóð sem hlaut silfur og Frakkland sem fékk brons. Öll þátttökuliðin þrjú unnu sem sagt til verðlauna. Krulluíþróttin kom svo inn sem sýningargrein á Vetrarólympíuleikana í Lake Placid í Bandaríkjunum árið 1932 og svo aftur rúmlega hálfri öld síðar á leikana í Calgary í Kanada árið 1988. Þar var þó um eiginlega þjóðakeppni að ræða og Kanada veitt gullverðlaun, Svíum silfur og Noregi brons í kvennakeppninni og Noregi gull, Sviss silfur og Kanada brons í karlakeppninni. Í Lake Placid árið 1932 voru það þrjú kanadísk félagslið sem unnu öll verðlaunin. Aðeins sýningargrein í byrjun Á Vetrarólympíuleikunum í Albertville í Frakklandi árið 1992 var krullan aftur inni sem sýningargrein þó keppti væri um verðlaun. Þegar talað er um sýningargrein á Ólympíuleikum en þó keppt um verðlaun er í raun átt við að viðkomandi íþróttagrein er ekki fest formlega sem fastagrein Ólympíuleika, heldur bætt við tímabundið til kynningar og útbreiðslu á íþróttinni. Undir lok níunda áratugarins og í byrjun þess tíunda var komin upp sú krafa að ef festa ætti krulluíþróttina sem fasta grein á Vetrarólympíuleikum þyrfti Alþjóða krullusambandið að hafa að minnsta kosti 25 landssambönd innan sinna vébanda. Sendu vestur-íslenskan útsendara til að sannfæra Íslendinga Alþjóða krullusambandið hafði verið stofnað árið 1966 og voru stofnþjóðirnar sjö; Kanada, Frakkland, Noregur, Skotland, Svíþjóð, Sviss og Bandaríkin. Þjóðverjar bættust svo við ári síðar og árið 1971 komu Danmörk og England inn og Ítalir árið á eftir. Holland, Lúxemborg og Finnland bættust svo við eftir því sem leið á áttunda áratuginn og í byrjun þess níunda fengu Austurríki og Wales aðild og svo síðar Japan, Ástralía og Ungverjaland. Tékkland varð tuttugasta landið sem gekk í Alþjóða krullusambandið árið 1990 en þá vantaði enn fimm landssambönd til viðbótar til að fá krulluna festa sem opinbera íþróttagrein á Vetrarólympíuleikum. Útbreiðslunefnd Alþjóða krullusambandsins sendi fulltrúa sinn, Pat Bannemann frá Lúxemborg og honum til fulltingis voru kanadísk hjón, Tom og Sophie Olafsson Wallace sem höfðu stundað krulluíþróttina þá í þrjá áratugi. Ástæða þess að kanadísku hjónin voru með í för var sú að Sophie var komin af Vestur-Íslendingum og talaði íslensku og þótti því vænleg í því skyni að smita Íslendinga af krullubakteríunni. Sophie í félagi við Austurríkismannin Günther Hummelt forseta Alþjóða krullusambandsins tókst að hrífa fá Sigurð Magnússon þáverandi framkvæmdastjóra ÍSÍ með sér á sveif og áhugi á krullunni var kveiktur á Íslandi. Ísland varð aðildarland númer 25 Árið 1991 náðist svo tilskilinn fjöldi því þá bættust við landssambönd frá Andorra, Nýja-Sjálandi, Liechtenstein, Bandarísku Jómfrúareyjum og loks frá Íslandi. Ísland varð 25. aðildarsamband Alþjóða krullusambandsins og þar með hafði náðst lágmarksfjöldi til að gera atlögu að því að festa krulluna í sessi á Ólympíuleikum. Á fundi IOC í Barcelona á Spáni 21. júlí árið 1992 hlaut Alþjóða krullusambandið loks formlega viðurkenningu sem opinber grein á Vetrarólympíuleikum frá og með leikunum í Salt Lake City árið 2002 og ef Japönum sýndist sem svo mættu þeir taka krulluna strax inn á leikana í Nagano árið 1998. Það varð einmitt raunin og krulla hefur frá Vetrarólympíuleikunum 1998 í Nagano verið meðal formlegra greina á Vetrarólympíuleikum. ÍSÍ er formlega aðili að Alþjóða krullusambandinu þar sem krulluíþróttin er ekki stunduð nógu víða á Íslandi til að hægt sé að halda úti Krullusambandi Íslands. Þó hefur verið starfrækt sérstök krullunefnd innan vébanda ÍSÍ frá árinu 1995. Gáfu Íslendingum krullusteina en aðstöðuleysi hamlar Vestur-Íslendingum var mikið í mun að kynna krulluna á Íslandi og árið 1999 fengu Akureyringar til dæmis nokkra krullusteina og áhöld að gjöf úr vesturheimi. Alls voru 32 steinar gefnir sem átti að skipta milli Akureyringa og Reykvíkinga. Þeir enduðu þó allir fyrir norðan þar sem áhuginn í Reykjavík reyndist lítill sem enginn enda ekkert yfirbyggt skautasvell á þeim tíma. Það var reyndar ekki heldur þá á Akureyri og krulluíþróttin var stunduð við frumstæðar aðstæður á Íslandi í upphafi. Aðstaða batnaði þó mikið þegar skautahallir komu á Akureyri og í Reykjavík. Í dag eru til krullusteinar bæði á Akureyri og í Egilshöll í Reykjavík. Hallgrímur Bóasson formaður Krullunefndar ÍSÍ segir þó að skortur á ístíma til æfinga hamli aukna útbreiðslu íþróttarinnar á Íslandi í dag. Virkir keppendur í krullu á Íslandi eru í dag um 50 talsins að því er Hallgrímur segir. Krulludeildin á Akureyri hefur þó fasta æfingatíma klukkan 19:00 á mánudögum. En þó aðstöðuleysi hamli frekari krulluiðkun á Íslandi átti Ísland allavega mikilvægan þátt í því að krulluíþróttin fékk inni á Ólympíuleikum sem formleg keppnisgrein í dagskrá leikanna.