Sorrentino e o amor esquivo

Entrar na igrexa de Santa María della Vittoria, en Roma, é entrar tamén nun xeito de xogo. O barroco, o espectáculo da Contrarreforma, tiña moito de fe e moito de espectáculo constante. A lixeireza e volubilidade nebulosa de Rafael Sanzio nos frescos dos Apartamentos Borgia, no Vaticano, fora desbordada polos clarescuros tan fortes e excesivos de Caravaggio, aquel home tan populista e tamén tan desprezado polo pobo (pintaba Virxes demasiado semellantes ás mulleres da rúa); a perspectiva de Alberti e o do Quattrocento, tan rectilíneo, tan níveo incluso no sonrosado de Tiziano, sería recollida por un Rubens que en lugar de Venus escollería pintar a súa muller, á corte, querubíns celestiais dentro da cidade ideal, que xa non era tan ideal, senón o teatro do mundo.

Go to News Site