A poeta alófona comprometida co galego no franquismo que caeu no esquecemento: tras a estela de Matilde Lloria

«Poucos, quizais ninguén, se acorda/ dun solemne alciprés que cando ti naciches,/ alentaba sereo, perto do teu lintel./ Endexamais tremou. Cando azoutaba o vento,/ el, indomable, apandaba o acoso apesares/ dunha ferida que lle fixera un raio abríndolle/ un sulco doente na cintura. Abraiaba/ a súa maxestuosa imaxe e,bicado pola lixeira brisa,/ pasaron moitos anos polo bosque cheirante do seu corpo./ Crente nel mesmo, afianzábase para un longuísimo/ espellar de verde escuro pero... ¡ou ameaza insospeitada!/ ¡ou escondida perigosidade! Infindos/ anaquiños da ramaxe voaban ó tellado abafando a canle por onde a/ chuvia precisaba saír ó exterior/ e deron orde terminante para mata-lo Rei. Unha mañá de Maio/ viñeron dous sinistros homes con gumes e cordas aldraxantes./ Atáronlle por onde máis dano lle podían facer,/ e comenzaron a tarefa, nada sinxela, de derrubar o rexo/ xigante vexetal. Despois de opor pulo e dignidade,/ o alciprés caeu, valentemente, ó longo do xardín. Denantes,/ arrepieime ollando a desigual e malfadada loita./ Abaloume a tristura; abrumome o pranto pero... non chorei./ Traballo me costou afoga-la urxencia/ das bágoas dispostas a xurrar pero... eu tiña que ser forte/ resistir a fereza do combate,/ abrangue-lo medo, latexar con esforzo punxente ata finar/ a crudelísima batalla... Logo, cando todo calou/ arredor do feito lacerante, achegueime dorida/ ó recén sendeiro, prometéndolle,...».

Go to News Site