ILNA
روستاییان مندیلان بالا میگویند: ما چند ماه سال آوارهایم و خانواده را به امان خدا رها میکنیم؛ زن و بچه ما همینجا در گرما و بیآبی میمانند و همه چیز را تحمل میکنند. ما گرد و خاک را به جان میخریم، دوری از خانواده را تحمل میکنیم فقط میخواهیم «خانه» داشته باشیم. به گزارش خبرنگار ایلنا، کوچ اجباری، زندگی در حاشیههای فرودست، نان بخور و نمیر و دلتنگیِ همیشگی برای «خانه»؛ یا سرسخت ماندن، ماندن در خانهی نیمه ویران، نفس کشیدن در ریگ روان، بازهم کوچ فصلی برای فعلگی، جان را به قمار گذاشتن در راه سوختبری و سوگواری برای زمینهای سوخته… «ماندن یا رفتن، مسئلهی ساکنان سیستان و هیرمند دقیقاً همین است، وقتی هیچ جایی برای زندگی باقی نمانده است». در سالهای اخیر، بسیاری از روستاهای منطقه هیرمند در استان محروم سیستان و بلوچستان خالی از سکنه شدهاند؛ براساس یک روایت رسمی، در دهههای اخیر، تغییرات اقلیمی، خشکسالی، قطع حقابه هیرمند و ریگ روان همیشگی، حداقل ۲۰۰ روستای سیستان را خالی از سکنه کرده است.
Go to News Site