بررسی تجربههای پسابحران در جهان نشان میدهد که «بازسازی» و «نوسازی» به تنهایی نمیتوانند ضامن امنیتِ شریانهای حیاتی باشند و حرکت به سمت شبکههای تاب آور الزامی برای بقای اقتصادی است.