soL Haber
Haber Merkezi Ermenistan seçimleri Paşinyan’ın normalleşme çizgisine destek verdi. Buna karşın anayasa değişikliği için gerekli çoğunluğun sağlanamaması, Azerbaycan’ın şartlarında ısrar etmesi ve Türkiye’nin sınır politikasını buna bağlaması halinde sürecin tıkanabileceğini gösteriyor. Algoritmaya müdahale edin: Tek bir işlemle soL Haber’i Google’da ‘tercih edilen kaynak’ olarak seçin, aramalarınızda soL öne çıksın. Ermenistan’da 7 Haziran’da yapılan parlamento seçimleri, yalnızca ülke içi iktidar mücadelesi açısından değil, Güney Kafkasya’daki güç dengeleri bakımından da kritik bir sonuç üretti. Başbakan Nikol Paşinyan’ın Sivil Sözleşme Partisi seçimden birinci çıkarak parlamentoda tek başına iktidar çoğunluğunu korudu. Sonuç, Paşinyan’ın Azerbaycan’la barış anlaşması, Türkiye’yle normalleşme ve Rusya’nın Ermenistan üzerindeki geleneksel nüfuzundan uzaklaşma çizgisine seçmenden yeniden onay aldığı anlamına geliyor. Ancak bu onay sınırsız değil. Paşinyan’ın partisi, yeni anayasa ya da anayasa değişikliği için referanduma gitmeyi sağlayacak üçte iki çoğunluğa ulaşamadı. Bu nedenle seçimlerin ardından Güney Kafkasya’da top artık yalnızca Erivan’da değil, Bakü ve Ankara’da. Rusya’nın nüfuz kaybı sandığa yansıdı Ermenistan siyaseti uzun yıllar boyunca Karabağ meselesi, Rusya’yla askeri-siyasi bağımlılık ve Azerbaycan’la savaş hali etrafında şekillendi. Paşinyan ise özellikle 2020 savaşı ve 2023’te Karabağ’daki Ermeni nüfusun bölgeden çıkmasının ardından, bu hattın Ermenistan’a güvenlik sağlamadığını savunan bir yönelim geliştirdi. Seçim kampanyası da büyük ölçüde bu eksende geçti. Bir tarafta Paşinyan’ın “barış ve normalleşme” vaadi, diğer tarafta Rusya’ya daha yakın muhalefet güçlerinin “güvenlik” ve “ulusal taviz” söylemi vardı. Batılı ülkelerin yakından izlediği, Rusya’nın ise açık baskı ve uyarılarla müdahil olduğu seçim, bu nedenle Ermenistan’ın yönünü belirleyecek bir referandum niteliği kazandı. Paşinyan’ın zaferi, Moskova’nın Erivan üzerindeki eski ağırlığının zayıfladığını gösterdi. Rusya, Ermenistan’ın Batı’ya yaklaşmasını Ukrayna örneği üzerinden tehditkâr bir dille ele alırken, Ermenistan toplumunda özellikle Karabağ sürecinde Moskova’nın güvenlik garantörü rolünü yerine getirmediği düşüncesi güçlenmiş durumda. Bu tablo ABD ve Avrupa Birliği açısından Güney Kafkasya’da yeni bir fırsat penceresi anlamına geliyor. Washington ve Brüksel, Ermenistan’ın Rusya’ya bağımlılığını azaltacak ulaşım, ticaret ve enerji hatlarını desteklerken, Paşinyan’ın zaferi bu hattı güçlendiren bir sonuç olarak okunuyor. Paşinyan ve Putin, 2022. Barış hattı güçlendi ama anayasa engeli sürüyor Seçimin en kritik başlıklarından biri Ermenistan Anayasası oldu. Azerbaycan, Ermenistan’la nihai barış anlaşması için Ermenistan Anayasası’nda Bağımsızlık Bildirgesi’ne yapılan atfın kaldırılmasını istiyor. Bakü’ye göre bu atıf, Karabağ’a ilişkin tarihsel toprak iddiasını canlı tutuyor. Paşinyan ise yeni anayasa tartışmasını uzun süredir gündemde tutuyor. Ancak seçim sonucu, bu başlıkta tek başına hareket edemeyeceğini gösterdi. Sivil Sözleşme Partisi parlamentoda istikrarlı bir çoğunluk elde etti; fakat anayasal referandum için gerekli üçte iki çoğunluğa ulaşamadı. Bu nedenle Azerbaycan’ın “önce anayasa değişikliği” şartında ısrar etmesi, süreci fiilen tıkama anlamına gelebilir. Paşinyan’ın seçim zaferi barış ve normalleşme çizgisini güçlendirdi, ancak Bakü’nün talep ettiği anayasal adımı kendi başına atabilecek bir Meclis aritmetiği yaratmadı. Dağlık-Karabağ Savaşı'ndan bir görüntü. Türkiye’nin sınır politikası yeniden gündemde Ermenistan seçimleri Türkiye açısından da önemli sonuçlar doğuruyor. Ankara uzun süredir Ermenistan’la normalleşmeyi Azerbaycan-Ermenistan barış sürecine bağlıyor. Türkiye-Ermenistan sınırı 1993’ten bu yana kapalı. Paşinyan’ın seçim zaferi, bu sınırın açılması ve bölgesel ticaretin başlaması için yeni bir zemin yaratabilir. Ancak Ankara’nın bugüne kadarki yaklaşımı, kendi başına bir politika geliştirmekten çok Bakü’nün pozisyonuna paralel hareket etmek oldu. Seçim sonrası tablo ise bu yaklaşımın sınırlarını gösteriyor. Eğer Türkiye, sınırların açılmasını yalnızca Ermenistan’ın anayasa değişikliğine bağlamaya devam ederse, Paşinyan’ın içeride barış hattını güçlendirmesi zorlaşacak. Emekli Büyükelçi Halil Akıncı’nın seçim sonrası yaptığı “sınırları açalım, işbirliği başlasın” çağrısı da bu noktaya işaret ediyor. Cumhuriyet gazetesine konuşan Akıncı’ya göre Paşinyan’ın Ermenistan toplumunu anayasal değişikliklere ikna edebilmesi için eline somut bir kazanım verilmesi gerekiyor. Türkiye’nin sınırı açması, Ermenistan’da normalleşme yanlısı hattı güçlendirebilir. Dışişleri açıklamasındaki değişiklik dikkat çekti Türkiye Dışişleri Bakanlığı’nın Ermenistan seçimlerine ilişkin açıklamasında yapılan değişiklik de Ankara’nın bu başlıktaki sıkışmışlığını gösterdi. Bakanlığın ilk açıklamasında, seçim sonrası dönemde “Azerbaycan ile Ermenistan arasında nihai barış antlaşmasının imzalanmasını mümkün kılacak koşulların ortaya çıkmasının” temenni edildiği belirtildi. Daha sonra açıklama değiştirildi ve Azerbaycan’a yapılan açık atıf metinden çıkarıldı. Yeni metinde, “Ermenistan’ın bölgede barış ve normalleşme yönünde daha cesur adımlar atması” beklentisi öne çıkarıldı. Bu değişiklik, Dışişleri Bakanlığı açısından yeni bir diplomatik gaf olarak kayda geçti. İlk açıklamadan Azerbaycan’ın isminin çıkarılması ve barış sürecinin yalnızca Ermenistan’ın sorumluluğuymuş gibi formüle edilmesi, değişikliğin Bakü’den gelen tepkiler karşısında yapılmış olabileceği izlenimi verdi. Oysa seçim sonucu tam tersini gösteriyor. Paşinyan barış ve normalleşme çizgisi için seçmenden yetki aldı, ancak Bakü’nün istediği anayasal düzenlemeyi tek başına yapacak çoğunluğa ulaşamadı. Bu koşullarda sürecin ilerleyip ilerlemeyeceğini belirleyecek olan, Erivan’dan çok Ankara ve Bakü’nün nasıl davranacağı olacak.
Go to News Site
Halk Tv 
Yeni Şafak 
Medyascope 
CNN TÜRK DÜNYA 
