Fréttastofa RÚV

Bubbi í höllinni: Fullt stórt hús

Ólafur Páll Gunnarsson skrifar: Það hefur gripið um sig heilmikið Bubba-æði undanfarna daga og vikur vegna afmælistónleikanna sem fóru fram í Laugardalshöll um helgina. Eftir tónleikana hefur líka verið fjallað talsvert um þá og aðallega um það hvað Bubbi sagði og sagði ekki á tónleikunum og svo um ökklann sem hann snéri nokkrum dögum fyrir tónleikana. Mig langar að tala um allt hitt sem minna hefur verið minnst á – framkvæmdina, umgjörðina, bandið , gestina, lagavalið og svo performansinn. „Það er enginn eins og Bubbi – hann er sá sem hann er,“ segir Ólafur Páll Gunnarsson sem fjallaði um stórtónleika Bubba Morthens í Laugardalshöllinni í Rokklandi á Rás 2. Ég var svo heppinn að fyrir tilviljun var ég á báðum tónleikunum – föstudags- og laugardagskvöld. Ég hlakkaði til eins og kálfur að vori á föstudaginn og hef hugsanlega aldrei verið með eins miklar væntingar til tónleika á ævinni – aðdáandi Bubba síðan ég var 11–12 ára gamall. Ég fékk fiðring í magann þegar ég kom að Laugardalshöllinni snemma á föstudagskvöldið – það voru sérstakar Bubba-merkingar á grindum við innganginn sem tónleikagestir áttu að ganga meðfram – risastór Bubba-skjár við höllina og þegar inn var komið margir barir sem seldu ýmsa drykki. Úti var hægt að kaupa pulsu og eitthvað annað snarl og svo voru tvær Bubba-búðir í höllinni. Kiddi rokk og Gulli Fúsa voru að selja vínyl frá Öldu music og svo var stór Bubba-búð þar sem fólk beið í röðum eftir Bubba-bolum, hettupeysum, derhúfum og Bubba-sólgleraugum. Það var nóg að gera í öllum sjoppunum – nema kannski á börunum eftir að tónleikarnir voru byrjaðir – fólk tímdi ekki að missa af einu einasta lagi. Þegar komið var inn í salinn blasti við glæsilegt svið og umgjörð sem myndi sóma sér vel á hvaða tónlistarhátíð sem er í heiminum. Það var búið að byggja brautir út frá sviðinu báðum megin og Bubbi og hans fólk nýttu þær vel alla tónleikana. Í sviðsbakinu og yfir sviðinu (út frá sviðinu) var búið að byggja eins konar skyggni úr led-skjáum og á þeim birtust tákn, myndir og textar sem var búið að sérhanna fyrir hvert einasta lag. Þetta var allt virkilega glæsilegt. Sviðið og allt sem við tónleikagestir sáum þetta kvöld var til algjörrar fyrirmyndar. Allt sem var sýnt gladdi augu okkar allra. Það tekur tíma að undirbúa svona viðburð og það er að mörgu að hyggja. Það þarf að velja mannskap í hljómsveitina sem á að spila með Bubba vegna þess að hann er ekki með fasta hljómsveit og hefur ekki verið í meira en 40 ár og svo þarf að velja hvaða lög af þeim tæplega 700 sem eru útgefin á að spila. Bubbi er og hefur verið heppinn með samstarfsfólk alla tíð og undanfarið hefur hann mest unnið með Halldóri Gunnari Pálssyni frá Flateyri sem er helst þekktur fyrir það að vera kórstjóri og foringi Fjallabræðra. Halldór hefur unnið náið með Bubba undanfarið rúmt ár og stjórnaði upptökum á nýjustu plötunni hans; Ég er ekki sá sem þú heldur, ég er sá sem ég er – sem er hljóðversplata númer 37, í það heila eru plötur Bubba ef allt er talið með 88 talsins. Halldór og Bubbi völdu saman lögin sem voru spiluð og líka mannskapinn í bandið og Halldór stýrði hljómsveitinni eins og mildur brosandi bátsmaður á togara. Sá í bandinu sem mest hefur spilað með Bubba var Guðmundur Pétursson gítarleikari sem er alltaf frábær og átti magnaða spretti í höllinni. Halldór spilaði líka á gítara, Halldór Smárason frá Ísafirði spilaði á hljómborð og harmonikku, Valdimar Olgeirsson frá Bolungarvík á bassa, Baldvin Hlynsson á hljómborð líka, Gunnar Leó Pálsson slagverk og almennt stuð og Magnús Magnússon (sonur Magnúsar Eiríkssonar) á trommur. Með þeim voru svo fjórir blásarar: Eiríkur Rafn Stefánsson (trompet), Snorri Sigurðarson (trompet), Haukur Gröndal (saxófónn), Björgvin Ragnar Hjálmarsson (saxófónn) og Elísabet Ormslev og Stefanía Svavars sáu um bakraddir. Allt þetta fólk var frábært – þau voru öll með allt á hreinu allan tímann, hvergi hik og öll lögin löngu komin í blóðið. Það er mjög oft og kannski oftast þegar við fáum að upplifa svona stór- og/eða heiðurstónleika að það er búið að æfa svo takmarkað að fólk er ekki á tánum (eins og best er að vera) - heldur meira á nálum uppi á sviði. Oft er ekki hægt að hafa hlutina öðruvísi þegar margir koma að stórum tónleikum vegna kostnaðar en í þetta skiptið var það hluti af galdrinum að Bubbi var búinn að æfa með öllu bandinu í heilan mánuð – spila prógrammið í gegn lag fyrir lag í réttri röð hátt í 20 sinnum – bara eins og Bruce Springsteen gerir áður en hann leggur upp í langa tónleikaFERÐ. Það var allt gert til þess að prógrammið myndi renna eins og bunulækur – og það var akkúrat það sem við fengum að upplifa og það skipti miklu máli. Það er svo gaman að sjá hóp af tónlistarmönnum uppi á sviði sem er afslappaður og brosandi, á flugi og hreinlega að leika sér – það skilar sér alltaf út til okkar sem eru úti í sal. Bubbi er keppnismaður og hann nálgaðist þetta eins og hann væri að fara í boxbardaga. Við sem vorum úti í sal upplifðum kvöldið eins og úrslitaleik þar sem allir voru í sama liðinu. Svo er það lagavalið – það er höfuðverkur eða að minnsta kosti skemmtileg glíma að velja lög á svona tónleika. Það voru reyndar talsvert fleiri lög spiluð þetta kvöld heldur en gengur og gerist á tónleikum – 36 lög og ekkert hlé. Bubbi vill ekki hlé – segir að það sé eins og að gera hlé í kynlífi. Það þykir nokkuð gott að spila 20–22 lög. Springsteen hefur til dæmis verið að spila 27 undanfarið en Bubbi ákvað að hafa þau 36. En hvaða 36 af næstum 700 á að spila? Hvaða aðferð á að nota við valið? Stærstu lögin? Vinsælustu? Lögin sem hafa unnið á í gegnum árin? Mér fannst lagavalið frábært. Persónulega hefði ég viljað heyra hitt og þetta sem var ekki á prógramminu en í raun hefði ég ekki viljað skipta neinu út – kannski einu eða tveimur lögum en það er bara smekkur og minningar. Lagavalið var útpælt og kom oft skemmtilega á óvart. Tónleikarnir byrjuðu á löngu intrói og niðurtalningu á skjáunum við sviðið. Svo birtist Bubbi allt í einu út úr myrkrinu þegar klukkan sló 20:00, stóð eins og byltingarleiðtogi fremst á öðrum rampnum og Kyrrlátt kvöld opnaði tónleikana. Það var frábært og lagði línur fyrir kvöldið. Úr íslenska Austfjarðareggíinu lá leiðin beint til Suður-Ameríku í laginu Sól bros þín og fólkið byrjaði að dansa og hélt því áfram meira og minna allt kvöldið. Þingmannagæla og Jakkalakkar af Kúbuplötunni (1992) voru spiluð og sjaldheyrð lög eins og Háflóð af Nóttinni löngu (1989), Brotin loforð (3 Heimar, 1994), Frelsarans slóð (Dögun, 1987) og Strákarnir á Borginni (Ný spor, 1983) sem er líkast til mikilvægasta lag baráttu samkynhneigðra sem hefur komið út á Íslandi. Ég man hvernig þetta lag hreinlega breytti umræðunni í samfélaginu fyrir öllum þessum árum. Það var fullt af „Greatest hits“; Bubbi tók Stál og hnífur einn og byrjaði Synetu einn líka. Serbinn var stórkostlegur sem og Blindsker – Aldrei fór ég suður var lagið sem stóð upp úr bæði kvöldin en sérstaklega á laugardagstónleikunum. Magnaður flutningur. Eitt lag hafði verið útsett upp á nýtt sérstaklega fyrir tónleikana, lagið Með þér (Trúir þú á engla, 1997) sem var breytt úr rólegu píanó-ballöðunni sem við þekkjum í dansvænt og sólskinsgult ska. Mjög skemmtilegt og vel heppnað og mig langar að heyra það aftur núna strax. Það var líka gaman að heyra Sem aldrei fyrr (Lífið er ljúft, 1993), Trúir þú á engla (Trúir þú á engla, 1997) og Egó-smellina Fallegi lúserinn og Í hjarta mér (6. október 2009). Á svona stórum tónleikum tíðkast það að gestir stígi á svið og það voru nokkrir gestir á tónleikunum. Bubbi auglýsti enga gesti og gestirnir komu ekki á svið til að stækka hann, heldur beindi Bubbi kastljósi sínu að þessu fólki sem hann bauð með sér upp á svið. Hann hefði eflaust getað fengið hvern sem er með sér upp á þetta svið en í stað þess að fá til dæmis stórstjörnurnar sem hann hefur sungið með undanfarið tók hann annan pól í hæðina. Bjössi í Mínus (Björn Stefánsson) sem lék Utangarðs-Bubba í Níu lífum í Borgarleikhúsinu söng með honum lagið Afgan og blés í munnhörpu. Að því loknu kynnti Bubbi á svið kornunga söngkonu sem aldrei hafði sungið á stóru sviði áður – Arndís Inga heitir hún. Bubbi sagðist hafa þekkt hana frá því hún var barn og tengist uppáhaldsveiðistaðnum hans – Laxá í Aðaldal. Hún hafði áður sungið með honum á litlum bændatónleikum í Aðaldalnum, sagði hann. Frábær söngkona með fallega rödd sem á framtíðina fyrir sér ef hún kærir sig um. Að því loknu yfirgaf Bubbi sviðið en kynnti fyrst bakraddirnar sínar (meðsöngkonur) Elísabetu Ormslev og Stefaníu Svavars sem stigu fram á sviðið og sungu lagið hans um framhjáhald – Sumar konur (3 heimar, 1994) og gerðu það stórvel – og þær voru líka frábærar allt kvöldið – lituðu tónleikana með sínum fögru röddum og svo voru þær töff og glæsilegar líka. Þegar Bubbi tók lagið sitt Það er gott að elska birtist öll Morthens-fjölskyldan eins og hún lagði sig – eiginkonan Hrafnhildur og börnin hans sex – og söng með honum. Það var falleg stund. Eftir það kynnti hann á svið Diljá Pétursdóttur og hún söng með honum eina lagið af nýju plötunni sem var spilað – lagið Júlíkvöld. Næstsíðasti gesturinn var svo Kristmundur Axel sem fékk Bubba með sér í lagið Kominn heim sem kom út fyrir nokkrum mánuðum og hefur talsvert verið spilað í útvarpi. Bubbi sagði hjartnæma hluti um Kristmund þegar hann kynnti hann á svið og það gaf yl í hjörtu. Bubbi beindi kastljósinu frá sér og að þessu unga fólki sem hann var að kynna fyrir sinni hjörð – en það endurkastaðist margfalt til baka á hann þar sem hann stóð brosandi út að eyrum eins og forystusauðurinn sem hann er. Þetta var fallegt allt saman og vel gert auk þess sem þetta var allt frábært músíklega. Sex smellir fylgdu í kjölfarið – sá síðasti Blindsker sem var einn af hápunktum kvöldsins en þar á undan var annar hápunktur og frekar djarfur fljótt á litið. Á milli Í hjarta mér og Blindsker spilaði Bubbi nefnilega jarðarfararsálminn sinn - Kveðju. Hann bað fólk um að vera með sér, nota tækifærið og minnast farinna ástvina og hann tileinkaði lagið vinum sínum Björgvin Halldórssyni og Magga Eiríks sem birtust svo á skjáunum í sviðinu í lok lagsins. Þetta var mjög sterkt móment, fólk söng hástöfum með og margir með tárin í augunum. Eftir Blindsker kvaddi Bubbi og fór af sviðinu en það var auðvitað búið að undirbúa uppklapp og það var ekkert smá – átta lög – Ísbjarnarblús, Mýrdalssandur, Sumarið er tíminn, Hiroshima og Fjöllin hafa vakað sem var næstsíðasta lagið. Þar kom síðasti gestur kvöldsins, uppeldisbróðir Bubba, Beggi Morthens, sem var gítarleikari bæði í GCD og EGO. Bubbi kynnti hann sem einn flottasta gítarleikara sögunnar og við sem þekkjum til erum öll sammála því. Við vitum líka hvað Beggi spilaði stóra rullu í EGO sérstaklega og hvað hann á mikið í lögum eins og Fjöllin hafa vakað – hann á gítar-riffið í laginu. Var það líka fyrsta gítar-riffið sem þú lærðir að spila á gítar? Bubbi endaði svo á laginu um ógæfuparið Rómeó og Júlíu sem áttu sannarlega ekki framtíðina fyrir sér þegar hann samdi lagið í meðferð á Staðarfelli fyrir rúmum 40 árum en við sem horfðum á þættina Lögin hans Bubba á RÚV vitum í dag að þau lifðu bæði af. Mér leiðist orðið öskursöngur og það var ekkert slíkt í gangi í Laugardalshöll um helgina. Tónleikagestir, sem voru á öllum aldri og mjög margt ungt fólk, sungu með fallega og af krafti alla tónleikana og líklega mest í lokalaginu. Bubbi sjálfur var svo þungamiðjan í þessu – 70 ára í toppformi – hlaupandi og dansandi og röddin öll á sínum stað og kannski betri en fyrir 30 árum. Það sem einkennir Bubba Morthens er kraftur og úthald – hann er bardagamaður og sigraði svo sannarlega þennan bardaga. Umgjörð og skipulag var allt upp á tíu og það sem er merkilegt við það er að það voru Bubbi og hans nánasti hópur sem héldu utan um alla framkvæmdina – Vinir hallarinnar þar sem Ísólfur Haraldsson umboðsmaður Bubba var fremstur í flokki. Luxor sá um öll tæknimál sem voru öll upp á tíu, bæði hljóð og mynd, og mér finnst eiginlega að þessir tónleikar hafi á margan hátt sett nýtt viðmið í tónleikahaldi á þessum skala. Þetta var allt frekar frábært. Mig langar að vitna í orð Freys Eyjólfssonar kollega míns og vinar um tónleikana í lokin: „Á tónleikunum sá ég bara fallegan, auðmjúkan tónlistarmann sem gaf ungu fólki pláss; horfði til framtíðar, heldur alltaf áfram, engin nostalgía eða sjálfshylling, maður sem gefur og gefur. Það er enginn listamaður með dýpri tengingar og rætur í þjóðarsálinni“. Það er enginn eins og Bubbi – hann er sá sem hann er. Ég hlakka til að mæta 06.06.46 Fullt stórt hús. „Það er enginn eins og Bubbi – hann er sá sem hann er,“ segir Ólafur Páll Gunnarsson sem fjallaði um stórtónleika Bubba Morthens í Laugardalshöllinni í Rokklandi á Rás 2. Ólafur Páll Gunnarsson fjallaði um Bubba Morthens í Rokklandi á Rás 2. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.

Go to News Site

Google Play

App Store