Vísir
Árið 1981, þegar ég var átján ára og Reykjavík var enn nógu lítil til að rokkheimurinn virtist rúmast í nokkrum kjöllurum, kölluðu vinir mínir Bubba Morthens gjarnan Bélsebubba. Það var í höfuðið á Bélsebub, einum kunnasta höfðingja illra anda. Þetta var sagt í gríni, en þó ekki alveg. Nafnið festist af því að Bubbi var ekki bara söngvari. Hann var eins konar óboðinn gestur í íslenskri dægurmenningu, maður sem kom ekki inn um aðaldyrnar heldur virtist hafa sparkað upp kjallaraglugga og dregið með sér gítar, reiði og eitthvað sem líktist sannleika.
Go to News Site
