Η πολιτική νομιμοποίηση της περίπτωσης Καρυστιανού αντλείται πρωτίστως από το ηθικό κύρος του πένθους και από τη δυνατότητα μετασχηματισμού μιας ιδιωτικής απώλειας σε συλλογικό πολιτικό αίτημα.