iefimerida
Ο πρώην αρχηγός της Εθνικής ομάδας χάντμπολ ανδρών, Χάρης Μάλλιος αποκαλύπτει τις πτυχές ενός αθλήματος που στην Ελλάδα θεωρείται ακόμη εν έτει 2026, ερασιτεχνικό. 17 χρόνια υπηρέτησε το εθνόσημο, εννέα χρόνια αργηγός της Εθνικής ομάδας χάντμπολ ανδρών και το σήμερα βρίσκει τον Χάρη Μάλλιο, Πρόεδρο στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητών Χειροσφαίρισης. Σε αποκλειστική και αποκαλυπτική συνέντευξη στο iefimerida, βάζει στο μικροσκόπιό του την πρόκριση της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2027, τα προβλήματα που ταλανίζουν το άθλημα στη χώρα, το γήπεδο που ακόμη δεν υπάρχει και το ταλέντο που... ξεχειλίζει και «φωτογραφίζει» ένα αρκετά ελπιδοφόρο μέλλον. «Την περιμέναμε την πρόκριση της Ελλάδας στο Παγκόσμιο» Η Εθνική ομάδα πήρε την πολυπόθητη πρόκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και μάλιστα νικώντας έναν τόσο δυνατό αντίπαλο όπως η Ολλανδία. «Η αλήθεια είναι ότι για κάποιους ήταν έκπληξη όλο αυτό που συνέβη, για μας που είμαστε κοντά στην ομάδα και γενικότερα αγαπάμε και την εθνική και το χάντμπολ ως άθλημα, εκτός του ότι είμαστε απίστευτα υπερήφανοι και ήταν κάτι πολύ σπουδαίο, μπορώ να πω και ότι το περιμέναμε. Εγώ νομίζω ότι η τωρινή εθνική ομάδα έχει πάρα πολλά νέα πρόσωπα τα οποία όμως παίζουν αρκετά χρόνια μαζί και έχουν πάρα πολύ ταλέντο. Υπάρχουν όλα τα συστατικά και η πρώτη ύλη για να οδηγηθεί η ομάδα σε ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες. Αυτός είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Υπάρχει ένα άξιο επιτελείο σε όλα τα επίπεδα το οποίο ξεκινάει από την Ομοσπονδία και φυσικά σε αυτό έχουν βοηθήσει πάρα πολύ και οι ομάδες όπως η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός οι οποίες τα τελευταία χρόνια επενδύουν στους Έλληνες παίκτες καθώς και ότι αρκετά νέα παιδιά φεύγουν στο εξωτερικό και παίζουν σε σπουδαία πρωταθλήματα». «Περάσαμε μια μεγάλη κάμψη ως ελληνικό χάντμπολ» Αυτά τα 21 χρόνια, γιατί αντικειμενικά η Εθνική είχε να βρεθεί σε τελική φάση Παγκόσμιου Πρωταθλήματος από το 2005 στη Τυνησία, ήταν… πολλά; «Ναι είναι αλήθεια. Περάσαμε μια μεγάλη κάμψη ως ελληνικό χάντμπολ η οποία διήρκησε πάνω από 15 χρόνια όμως όλα αυτά μας έχουν οδηγήσει σε όλο αυτό το σημείο που βρισκόμαστε σήμερα όπου τα τελευταία χρόνια όπως βλέπουμε και η εθνική ανδρών και η εθνική γυναικών πρόσφατα, κάνει επιτυχίες και προκρίνεται σε μεγάλες διοργανώσεις. Να σημειώσουμε ότι και οι μικρές εθνικές ομάδες τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια, αρχίζουν και φέρνουν πολύ σπουδαίες διακρίσεις, πηγαίνουν σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και νομίζω ότι αυτή είναι η βάση γιατί οι προηγούμενες εθνικές ομάδες που είχαν επιτυχίες ήταν η ομάδα των Ολυμπιακών Αγώνων στην οποία έμειναν όλοι οι αθλητές και… κουβάλησαν για πολλά χρόνια. Η επόμενη ομάδα ήταν οι περισσότεροι από το Παγκόσμιο Νέων του 2011 που μπήκαν στην εθνική ανδρών και τώρα η τωρινή εθνική ανδρών έχει πολλά παιδιά τα οποία έπαιξαν στο Παγκόσμιο Νέων στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια κι αυτό είναι ο τρόπος, για μένα ο βασικότερος και ίσως ο μοναδικός που μπορεί να υπάρξει εξέλιξη στην εθνική ομάδα. Μόνο όταν επενδύεις και στις μικρές εθνικές ομάδες». «Η γενιά μου πέρασε από covid, μνημόνια και κρίση» Γιατί πιστεύεις ότι υπήρχε τόσο μεγάλο κενό από την τελευταία φορά που η εθνική συμμετείχε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα; Πού οφείλεται αυτό το χάσμα των παραπάνω από 20 χρόνων; «Αυτός είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων κι είναι η στρατηγική που είχε επιλεχθεί. Να σημειώσω ότι υπάρχουν γεγονότα τα οποία δεν τα ορίζεις, χωρίς να είναι δικαιολογία, είναι η πραγματικότητα. Η γενιά μου έχει περάσει από covid, τρία μνημόνια, οικονομική κρίση, αυτό έχει παίξει ρόλο στην καθημερινότητα μας, σε όλα και είναι φυσιολογικό όταν δεν υπάρχουν και οι κατάλληλες συνθήκες, να μην μπορεί κάτι να προοδεύσει. Πήραμε να διοργανώσουμε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μετά από πόσα χρόνια στην Ελλάδα, έπαιξε τεράστιο ρόλο γιατί δίνεις όραμα και τα κατάλληλα εφόδια στο να ασχοληθούν με το άθλημα τα παιδιά και να μείνουν και να είναι αυτοί οι πυλώνες που θα οδηγήσουν την εθνική ομάδα που είναι ύψιστη τιμή για όλους μας, τα επόμενα χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο. Είναι μια κοινή συνισταμένη αν αναλογιστούμε ότι πριν από οκτώ χρόνια αν δεν απατώμαι, μπήκε ένα μεγάλο brand name στο άθλημά μας, ο Ολυμπιακός, έχουμε την ΑΕΚ, αναμένουμε τον Παναθηναϊκό με μεγάλη ανυπομονησία. Όλα αυτά τα σωματεία προσφέρουν στο άθλημα. Έχουμε και μια άνθιση στο χάντμπολ γυναικών. Τα κορίτσια δίκαια προκρίθηκαν σε ένα Πανευρωπαικό πρωτάθλημα. Χωρίς τα σωματεία, δεν μπορείς να προχωρήσεις. Φυσικά, από εκεί και πέρα είναι και η πολιτική της Ομοσπονδίας η οποία για μένα ορθώς και πολλά μπράβο, επέλεξε να επενδύσει στις νέες γενιές και θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να επενδύσουμε στα επιτυχημένα μας συστατικά». «Ακόμη και σήμερα, το 2026 η εθνική δεν έχει γήπεδο» Μετά από τόσα χρόνια στο άθλημα και με την εμπειρία που έχεις, θεωρείς ότι το χάντμπολ κάνει βήματα μπροστά κι αν ναι γιατί τα κάνε με τόσο αργό ρυθμό σε σχέση με άλλες χώρες όπου υπάρχει και μεγαλύτερη στήριξη, αλλά και προβολή; «Νομίζω ότι αυτό το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα δομικό. Ξεκινάει από τις εγκαταστάσεις που εμείς σαν χάντμπολ δεν έχουμε. Και να θέλουμε να βρούμε δυσκολευόμαστε πάρα πολύ. 17 χρόνια πέρασα στην εθνική ομάδα και ένα γήπεδο ακόμη και σήμερα, το 2026 δεν έχουμε. Και όταν λέω εθνική ομάδα εννοώ σε όλα τα επίπεδα. Ανδρικό, γυναικείο και στις μικρές ηλικίες. Από τις περίπου 5.000 εγκαταστάσεις σε όλα τα αθλήματα, το χάντμπολ χρησιμοποιεί μόνο τις 63. Είναι το αυτονόητο και το πρώτο και από εκεί που πρέπει να ξεκινήσουμε. Στο κομμάτι της εξωστρέφειας έχουμε κάνει αρκετά βήματα, θέλουμε ακόμη περισσότερα. Οι επιτυχίες αρχίζουν και έρχονται, βλέπουμε τα αποτελέσματα της δουλειάς που έγινε την προηγούμενη δεκαετία. Το βασικότερο και πιο ξεκάθαρο νομίζω είναι αυτό και για αυτό ίσως γίνονται και κάποιες κινήσεις. Τα τελευταία χρόνια η Ομοσπονδία προσπαθεί, αλλά όλοι οι φορείς θα πρέπει να συνυπάρξουν για το καλό του αθλητισμού. Δυστυχώς εμείς ακόμα σε όλα αυτά τα γήπεδα που υπάρχουν στην Ελλάδα, μπαίνουμε σε τόσα λίγα. Ξεκινάμε από αυτό». «Να μην περάσουμε ξανά πέτρινα χρόνια ανομβρίας» Εσύ τόσα χρόνια σαν Χάρης, 17 συνολικά στην Εθνική ομάδα και εννέα ως αρχηγός. Πως βλέπεις το μέλλον του ελληνικού χάντμπολ σε ότι αφορά τα φρέσκα πρόσωπα και το ταλέντο; «Για μένα υπάρχει ξεκάθαρα ταλέντο καθώς και οι συνθήκες παρά το δομικό πρόβλημα του γηπεδικού. Όλο το μέλλον είναι μπροστά για αυτά τα νέα παιδιά που απαρτίζουν τις εθνικές ομάδες καθώς και όσα θέλουμε να φέρουμε στο άθλημα. Νομίζω ότι αυτό φαίνεται και σε κάποια πρόσωπα που υπάρχουν στην Ομοσπονδία, είναι νεότερα και θέλουν να φέρουν διαφορετική αντιμετώπιση και τεχνογνωσία και αυτή τη στιγμή θα έλεγα ότι είμαστε σε ένα πάρα πολύ καλό μομέντουμ, να το εκμεταλλευτούμε ώστε να μην περάσουμε ξανά τουλάχιστον 20-15 χρόνια ανομβρίας και πέτρινων χρόνων όπως το 2010 και μετά». «Η Εθνική έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται κανέναν αντίπαλο» Η Εθνική είχε κατακτήσει την έκτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2005, στο σήμερα που βλέπεις να φτάνει η Ελλάδα στα γήπεδα της Γερμανίας κόντρα σε ομάδες που πράγματι είναι δυνατές και το χάντμπολ είναι από τα δυνατά «χαρτιά» τους σαν άθλημα «Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία το Παγκόσμιο, να μας κάνουν υπερήφανους. Ελπίζω να είμαστε εκεί, στα γήπεδα τη Γερμανίας να τους δούμε και όσο το δυνατόν γίνεται να υπάρχουν Έλληνες. Είμαι αρκετά αισιόδοξος. Εγώ προσωπικά πίστευα ότι θα περάσουν τα παιδιά, όσο δύσκολο κι αν ακουγόταν σε κάποιους από τα προκριματικά. Νομίζω ότι η εθνική ομάδα τα τελευταία ειδικά έξι με επτά χρόνια, έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται κανέναν αντίπαλο, έχει κάνει τεράστιες νίκες, έχει φτάσει σε πολύ οριακά σημεία στο να πάρει κάποιες προκρίσεις ή τεράστια αποτελέσματα, έχει χάσει από ομάδες που έχουν πάρει ολυμπιακά μετάλλια, Παγκόσμια, ευρωπαϊκά όπως η Κροατία, στο γκολ ή στα τελευταία λεπτά. Ειδικά μετά από αυτή την πρόκριση, στα παιδιά θα παίξουν απελευθερωμένα, χωρίς άγχος και πιστεύω ότι θα πάρουν νίκη και φυσικά περιμένουμε να δούμε και την κλήρωση που θα γίνει. Όλο το μέλλον είναι ευοίωνο και πρέπει να το εκμεταλλευτούμε». «Χωρίς τα γήπεδα πως μπορούμε να πείσουμε τα παιδιά;» Επειδή και το μεγάλο στοίχημα είναι ο κόσμος να αγκαλιάσει περισσότερο το άθλημα, δεν πρέπει επιτέλους η Εθνική να έχει το δικό της… σπίτι, τη βάση της; «Ακριβώς αυτό και για να μπορέσεις να εξελιχθείς θα πρέπει να υπάρχει βάση. Αυτή τη στιγμή εμείς… παλεύουμε σε ένα πλαίσιο στο χάντμπολ το οποίο μονίμως και καθημερινά μας δυσκολεύει και προσπαθούμε να βρούμε λύσεις σε προβλήματα που προκύπτουν. Αν με το καλό δούμε έστω ένα γήπεδο μόνο για τις εθνικές ομάδες, θα δούμε σπουδαία πράγματα. Αποδείχθηκε περίτρανα όλα αυτά τα χρόνια ότι με όλα αυτά που έχουμε περάσει, οι εθνικές ομάδες έχουν εδώ και μια τριετία-τετραετία, φέρνουν προκρίσεις σε μεγάλες διοργανώσεις. Για να πάμε στο βήμα παραπάνω, να προσελκύσουμε περισσότερα νέα παιδιά, να μπορέσουμε να ακουστούμε, χρειαζόμαστε γήπεδα. Χωρίς τα γήπεδα, πως θα πείσουμε και τα παιδιά να έρθουν σε αυτό το πολύ ωραίο άθλημα στο οποίο στην κεντρική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία, ενδεχομένως είναι σε κάποιες χώρες το νούμερο ένα σε δημοφιλία, σε μάρκετινγκ. Εμείς προσπαθούμε να πάρουμε την μερίδα που μας αναλογεί στην Ελλάδα, αλλά αν δεν ξεπεραστούν κάποια προβλήματα, δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνουμε από την πλευρά μας». «Αυξάνεται ο αριθμός του κόσμου που παρακολουθεί χάντμπολ» Έχοντας παίξει σε τόσα γήπεδα με την εθνική ομάδα εκτός συνόρων, δεν υπήρχε αυτό το παράπονο του γιατί να είναι γεμάτες οι εξέδρες και εδώ όχι; «Όταν πας και παίζεις στην Γερμανία, στο Ευρωπαϊκό με 20.000 κόσμο και ζεις όλο αυτό, μετά λες ότι στο τέλος της μέρας αξίζει για όλα αυτά που έχω τόσο θυσιάσει όλα αυτά τα χρόνια. Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια η Εθνική έχει κερδίσει τον κόσμο, τα γήπεδα που παίζουμε λιγότερο στην Κοζάνη και περισσότερο στην Χαλκίδα, τις περισσότερες φορές είναι γεμάτο. Η εξέλιξη όμως δεν σταματάει ποτέ και θέλουμε τον κόσμο ακόμη περισσότερο να μας… αγκαλιάζει και πιστεύω ότι το χάντμπολ είναι ένα πολύ ωραίο και θα χαρακτήριζα διαδραστικό άθλημα το οποίο μονίμως σου προκαλεί πολλά συναισθήματα και όταν το παρακολουθήσεις περνάς ωραία. Αυξάνεται ο αριθμός του κόσμου που παρακολουθεί χάντμπολ και μόνο μπροστά μπορούμε να βλέπουμε από εδώ και πέρα». «Οτιδήποτε πετυχαίνει η Εθνική νιώθουμε ένα κομμάτι της» Η Εθνική έχει στο ρόστερ της έμπειρους παίκτες ωστόσο αρκετοί από εσάς τους... παλιούς έχουν σταματήσει. Είστε πάντα εκεί στις εξέδρες, να στηρίζετε την προσπάθεια των παιδιών και να εμψυχώνετε... «Η Εθνική ομάδα είναι πραγματικά υπεράνω προσώπων, όλοι μας την αγαπάμε. Αρκετοί από εμάς, θα πω όλοι, ανιδιοτελώς και οτιδήποτε πετυχαίνει νιώθουμε ότι και εμείς είμαστε ένα κομμάτι. Οποιαδήποτε επιτυχία κάνει τώρα ή σε πέντε χρόνια, πάντα θα νιώθουμε και θα μιλήσω για τον εαυτό του, την ίδια χαρά και ικανοποίηση, θα ανατριχιάζω ακόμη και τώρα όταν ακούω τον εθνικό ύμνο. Μόνο πολύ όμορφα συναισθήματα και έχοντας περάσει πολύ δύσκολες εποχές, νιώθουμε υπερήφανοι που έχουν παγιωθεί κάποια πράγματα και τα νέα παιδιά τώρα με το σπαθί τους κερδίζουν ακόμα περισσότερα. Καλός εχόντων των πραγμάτων επειδή θα δούμε πολλά σπουδαία πράγματα. Πρέπει να είμαστε εκεί να στηρίζουμε όπως μπορούμε, να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες και να ευχόμαστε ακόμη περισσότερες. Στο τέλος της ημέρας μόνο αυτό μπορεί να εξελίξει το άθλημα και μπορεί να μας οδηγήσει ένα βήμα παραπάνω από ότι είμασταν τα τελευταία χρόνια». «Δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτή τη διαδρομή των 17 χρόνων» Τελευταίο σου παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδος. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις που μπορεί να έχεις ενώ σου έρχεται στο μυαλό... «Δεν έχει περάσει πολύς καιρός και το θυμάμαι όπως θυμάμαι κάθε μου στιγμή με την Εθνική ομάδα που με έχει στιγματίσει. Φυσικά οι λύπες στον αθλητισμό είναι πολύ περισσότερες από τις χαρές. Δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτή τη διαδρομή των 17 χρόνων. Έδωσα και πήρα πολλά πράγματα. Σταμάτησα όντας πλήρης και πολύ συνειδητοποιημένος. Νομίζω ότι ήταν το κατάλληλο timing για εμένα και ευτυχώς ακόμα και τώρα που μιλάμε, το αγωνιστικό κομμάτι και η καθημερινότητα αυτή δεν μου έχει λείψει καθόλου. Η χαρά που παίρνω από έξω είναι ακόμα μεγαλύτερη». «Όταν είσαι μόνο αθλητής είσαι σε μια φούσκα» Πρόεδρος στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητών Χειροσφαίρισης. Διαφορετικός ρόλος γιατί από αθλητής ανέλαβες έναν ρόλο που είναι διοικητικής φύσεως. Πως είναι όλο αυτό; Από τις προπονήσεις και τους αγώνες, έχεις πλέον μια άλλη καθημερινότητα «Τα τέσσερα τελευταία χρόνια που ασχολούμαι και είμαι πρόεδρος στον Σύνδεσμο, είναι η αλήθεια ότι έχω δει και την άλλη όψη του νομίσματος καθώς όταν είσαι μόνο αθλητής, είσαι σε μια φούσκα που όλα είναι ιδεατά. Φυσικά και δεν πρέπει να σε νοιάζουν κάποια δομικά προβλήματα, αλλά ζεις στον δικό σου μικρόκοσμο και όταν βγεις έξω από το κουτί και δεις κάποια άλλα πράγματα, θα καταλάβεις ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, είναι πολύ διαφορετικά. Η καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολη. Κάποια πράγματα που μπορεί εσύ να θεωρείς ότι είναι αυτονόητα, κάποιοι άλλοι... παλεύουν για να τα διεκδικήσουν και να σου τα προσφέρουν και σίγουρα αυτό το κομμάτι με έκανε πιο σοφό, πιο έμπειρο. Έχω πάει και από την άλλη πλευρά να δω όλα αυτά που ζητούσα εγώ ως παίκτης και ήθελα να έχω, πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να μου τα προσφέρουν. Νομίζω ότι πάντα πρέπει να εκτιμάς όσα σου δίνονται, να προσπαθήσεις και να απαιτείς, αλλά πάντα σε ένα λογικό πλαίσιο. Πολλές φορές όταν είσαι μόνο αθλητής και ειδικά στην χώρα μας, αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχει κι είναι λίγο μια λεπτή γραμμή όλο αυτό στην οποία αν δεν την ζήσεις, δεν μπορείς να την καταλάβεις πλήρως». «Όταν εμπιστεύεσαι Έλληνα, τα αποτελέσματα είναι θετικά» Γενικότερα βλέπουμε μια αυξητική τάση ξένων παικτών όχι μόνο στο χάντμπολ, αλλά γενικότερα σε όλα τα αθλήματα. Αυτή η έλλειψη του ελληνικού στοιχείου, πως την αξιολογείς; Λίγοι είναι αυτοί που κυριολεκτικά δένονται με τις ομάδες... «Πραγματικά υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία δεν τα καταλαβαίνω. Έχω παίξει δέκα χρόνια στο εξωτερικό και έχω βιώσει το δικό τους τοπικό... προϊόν αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι γιατί ουσιαστικά ο αθλητισμός στο εξωτερικό όταν πρόκειται για επαγγελματικό επίπεδο, σε βλέπουν σαν προϊόν, πως τον εκάστοτε ντόπιο αθλητή στην Γερμανία για παράδειγμα, του συμπεριφέρονται, τους δίνουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις και εφόδια για να μπορέσει να αναπτυχθεί. Εμείς εδώ αυτό το κάνουμε με ημίμετρα. Πάντως η ιστορία δείχνει ότι όταν εμπιστεύεσαι τον Έλληνα αθλητή και την Ελληνίδα αθλήτρια, τα αποτελέσματα είναι μόνο θετικά. Αυτό είναι πολύπλευρο και από την μεριά του παίκτη και στο πως ταυτίζονται οι ομάδες και οι οπαδοί με τον Έλληνα ή την Ελληνίδα. Έχουμε μια ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία, η ελληνική ψυχή, πράγματα που δεν είναι εύκολο να τα βρεις παρά έξω και έχει αποδειχθεί ότι όποιος έχει ακολουθήσει λίγο διαφορετική επιλογή και έχει εμπιστευτεί πάρα πολύ το ξένο στοιχείο, δεν έχω δει τόσο ευεργετικά αποτελέσματα». «Έχουμε δει να μην εμπιστευόμαστε τα δικά μας παιδιά» «Δεν θέλω να κάνω απλά τον διαχωρισμό Ελλήνων και ξένων παικτών, αλλά είναι ξεκάθαρα αν οι επιλογές που θα κάνεις, θα μπορούν να το υποστηρίξουν όλο αυτό. Έχουμε δει να έρχονται αθλητές και αθλήτριες ξένοι αμφιβόλου αξίας και δικά μας παιδιά τα οποία έχουν όλες τις προδιαγραφές και υπάρχει η πρώτη ύλη, να μην τα εμπιστευόμαστε και να μην τους δίνουμε τις συνθήκες. Κι αυτό γιατί ψάχνουμε το εύκολο αποτέλεσμα και θεωρούμε ότι αν επενδύσουμε σε κάποιον Έλληνα, έναν χρόνο, πρέπει να έρθει άμεσα το αποτέλεσμα, ενώ δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πρέπει να υπάρχει μια συγκεκριμένη δομή και υποστήριξη χρόνου». «Στο χάντμπολ γυναικών έρχονται καλύτερες ημέρες» Τα τελευταία χρόνια σε όλα τα αθλήματα, υπάρχει μεγαλύτερη προβολή και άνθιση σε ότι αφορά τις ομάδες γυναικών. Έτσι και στο χάντμπολ. Πως βλέπεις την εξέλιξη; «Όλοι οι φορείς προσπαθούν να αναπτύξουν τον γυναικείο αθλητισμό. Από όποια οπτική και μεριά να το δούμε, στην πράξη βλέπουμε σε όλα τα αθλήματα και οι εθνικές ομάδες και γενικότερα πολλές ομάδες να υπάρχει μια εξωτερίκευση να προωθούν την ισότητα. Είναι αυτονόητα βέβαια πράγματα όμως έχουμε ακόμα πολλά βήματα μπροστά μας. Στο γυναικείο χάντμπολ έρχονται καλύτερες ημέρες. Τα μεγάλα σωματεία δουλεύουν, η εθνική έχει κάνει προκρίσεις και τα κορίτσια δουλεύουν σε συνεργασία με τα σωματεία ακόμη πιο σοβαρά. Γίνονται επενδύσεις. Θεωρώ ότι ίσως κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει και ένα επόμενο βήμα στο κομμάτι αυτό. Κατά τα φαινόμενα, αυτή τη στιγμή μόνο το ανδρικό ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το βόλεϊ είναι αμειβόμενο. Ελπίζω να το προλάβουμε και να μην περιμένουμε να περάσουν 50 χρόνια για να δούμε κάποια μεγαλύτερα βήματα». «Δεν έχουμε ένσημα ή ασφάλεια, ερασιτεχνικό το πλαίσιο» Επειδή αρκετοί μπορεί να μην γνωρίζουν. Πως είναι τα δεδομένα σήμερα με το χάντμπολ στην Ελλάδα σε ότι αφορά τις αμοιβές, αλλά και την ασφάλεια των παικτών; Αναγνωρίζεται ως κάτι επαγγελματικό; «Πολύ ωραία ερώτηση. Εμείς είμαστε σε ένα ερασιτεχνικό πλαίσιο που σημαίνει ότι εγώ που έχω παίξει δέκα χρόνια στην Ελλάδα γιατί στο εξωτερικό ήμουν επαγγελματίας, δεν έχουμε καθόλου ένσημα, δεν έχουμε κανένα είδος ασφάλειας. Όλα τα χρήματα που λαμβάνουμε είναι είδος οδοιπορικών. Πρέπει να το δούμε λίγο αλλιώς γιατί τα τελευταία χρόνια ο αθλητισμός σε όλα τα αθλήματα βιώνει αρκετά καλές ημέρες, σε έξαρση θα έλεγα. Γίνονται τεράστιες επενδύσεις και δεν βλέπω λόγο όταν έχεις ένα τέτοιο προϊόν το οποίο έχει επενδύσεις σε οποιοδήποτε άθλημα, να μην θες να περάσεις και στο επόμενο βήμα θεσμικά και να ακολουθήσεις τον επαγγελματισμό γιατί ουσιαστικά εμείς στα χαρτιά είμαστε ερασιτέχνες, αλλά οι συνθήκες οι οποίες προπονούμαστε, οι απαιτήσεις που έχουμε είναι ξεκάθαρα επαγγελματικές. Όταν αφιερώνεις τόσες ώρες από τη ζωή και την καθημερινότητά σου, σε μεγάλο βάθος χρόνου, μπορεί να τελειώσει κάποια στιγμή στα 30, 35 ή στα 40 και μπορεί να επιλέξεις κάτι εντελώς διαφορετικό να κάνεις ή θα πρέπει να το κάνεις παράλληλα για να έχεις παροχές όπως η ασφάλεια και τα ένσημα. Αυτό είναι ένα δύσκολο κομμάτι στην Ελλάδα το οποίο δεν έχει ακόμα λυθεί». Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr Ο πρώην αρχηγός της Εθνικής ομάδας χάντμπολ ανδρών, Χάρης Μάλλιος αποκαλύπτει τις πτυχές ενός αθλήματος που στην Ελλάδα θεωρείται ακόμη εν έτει 2026, ερασιτεχνικό. 17 χρόνια υπηρέτησε το εθνόσημο, εννέα χρόνια αργηγός της Εθνικής ομάδας χάντμπολ ανδρών και το σήμερα βρίσκει τον Χάρη Μάλλιο, Πρόεδρο στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητών Χειροσφαίρισης. Σε αποκλειστική και αποκαλυπτική συνέντευξη στο iefimerida, βάζει στο μικροσκόπιό του την πρόκριση της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2027, τα προβλήματα που ταλανίζουν το άθλημα στη χώρα, το γήπεδο που ακόμη δεν υπάρχει και το ταλέντο που... ξεχειλίζει και «φωτογραφίζει» ένα αρκετά ελπιδοφόρο μέλλον. «Την περιμέναμε την πρόκριση της Ελλάδας στο Παγκόσμιο» Η Εθνική ομάδα πήρε την πολυπόθητη πρόκριση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και μάλιστα νικώντας έναν τόσο δυνατό αντίπαλο όπως η Ολλανδία. «Η αλήθεια είναι ότι για κάποιους ήταν έκπληξη όλο αυτό που συνέβη, για μας που είμαστε κοντά στην ομάδα και γενικότερα αγαπάμε και την εθνική και το χάντμπολ ως άθλημα, εκτός του ότι είμαστε απίστευτα υπερήφανοι και ήταν κάτι πολύ σπουδαίο, μπορώ να πω και ότι το περιμέναμε. Εγώ νομίζω ότι η τωρινή εθνική ομάδα έχει πάρα πολλά νέα πρόσωπα τα οποία όμως παίζουν αρκετά χρόνια μαζί και έχουν πάρα πολύ ταλέντο. Υπάρχουν όλα τα συστατικά και η πρώτη ύλη για να οδηγηθεί η ομάδα σε ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες. Αυτός είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Υπάρχει ένα άξιο επιτελείο σε όλα τα επίπεδα το οποίο ξεκινάει από την Ομοσπονδία και φυσικά σε αυτό έχουν βοηθήσει πάρα πολύ και οι ομάδες όπως η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός οι οποίες τα τελευταία χρόνια επενδύουν στους Έλληνες παίκτες καθώς και ότι αρκετά νέα παιδιά φεύγουν στο εξωτερικό και παίζουν σε σπουδαία πρωταθλήματα». «Περάσαμε μια μεγάλη κάμψη ως ελληνικό χάντμπολ» Αυτά τα 21 χρόνια, γιατί αντικειμενικά η Εθνική είχε να βρεθεί σε τελική φάση Παγκόσμιου Πρωταθλήματος από το 2005 στη Τυνησία, ήταν… πολλά; «Ναι είναι αλήθεια. Περάσαμε μια μεγάλη κάμψη ως ελληνικό χάντμπολ η οποία διήρκησε πάνω από 15 χρόνια όμως όλα αυτά μας έχουν οδηγήσει σε όλο αυτό το σημείο που βρισκόμαστε σήμερα όπου τα τελευταία χρόνια όπως βλέπουμε και η εθνική ανδρών και η εθνική γυναικών πρόσφατα, κάνει επιτυχίες και προκρίνεται σε μεγάλες διοργανώσεις. Να σημειώσουμε ότι και οι μικρές εθνικές ομάδες τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια, αρχίζουν και φέρνουν πολύ σπουδαίες διακρίσεις, πηγαίνουν σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και νομίζω ότι αυτή είναι η βάση γιατί οι προηγούμενες εθνικές ομάδες που είχαν επιτυχίες ήταν η ομάδα των Ολυμπιακών Αγώνων στην οποία έμειναν όλοι οι αθλητές και… κουβάλησαν για πολλά χρόνια. Η επόμενη ομάδα ήταν οι περισσότεροι από το Παγκόσμιο Νέων του 2011 που μπήκαν στην εθνική ανδρών και τώρα η τωρινή εθνική ανδρών έχει πολλά παιδιά τα οποία έπαιξαν στο Παγκόσμιο Νέων στην Αθήνα πριν λίγα χρόνια κι αυτό είναι ο τρόπος, για μένα ο βασικότερος και ίσως ο μοναδικός που μπορεί να υπάρξει εξέλιξη στην εθνική ομάδα. Μόνο όταν επενδύεις και στις μικρές εθνικές ομάδες». «Η γενιά μου πέρασε από covid, μνημόνια και κρίση» Γιατί πιστεύεις ότι υπήρχε τόσο μεγάλο κενό από την τελευταία φορά που η εθνική συμμετείχε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα; Πού οφείλεται αυτό το χάσμα των παραπάνω από 20 χρόνων; «Αυτός είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων κι είναι η στρατηγική που είχε επιλεχθεί. Να σημειώσω ότι υπάρχουν γεγονότα τα οποία δεν τα ορίζεις, χωρίς να είναι δικαιολογία, είναι η πραγματικότητα. Η γενιά μου έχει περάσει από covid, τρία μνημόνια, οικονομική κρίση, αυτό έχει παίξει ρόλο στην καθημερινότητα μας, σε όλα και είναι φυσιολογικό όταν δεν υπάρχουν και οι κατάλληλες συνθήκες, να μην μπορεί κάτι να προοδεύσει. Πήραμε να διοργανώσουμε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μετά από πόσα χρόνια στην Ελλάδα, έπαιξε τεράστιο ρόλο γιατί δίνεις όραμα και τα κατάλληλα εφόδια στο να ασχοληθούν με το άθλημα τα παιδιά και να μείνουν και να είναι αυτοί οι πυλώνες που θα οδηγήσουν την εθνική ομάδα που είναι ύψιστη τιμή για όλους μας, τα επόμενα χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο. Είναι μια κοινή συνισταμένη αν αναλογιστούμε ότι πριν από οκτώ χρόνια αν δεν απατώμαι, μπήκε ένα μεγάλο brand name στο άθλημά μας, ο Ολυμπιακός, έχουμε την ΑΕΚ, αναμένουμε τον Παναθηναϊκό με μεγάλη ανυπομονησία. Όλα αυτά τα σωματεία προσφέρουν στο άθλημα. Έχουμε και μια άνθιση στο χάντμπολ γυναικών. Τα κορίτσια δίκαια προκρίθηκαν σε ένα Πανευρωπαικό πρωτάθλημα. Χωρίς τα σωματεία, δεν μπορείς να προχωρήσεις. Φυσικά, από εκεί και πέρα είναι και η πολιτική της Ομοσπονδίας η οποία για μένα ορθώς και πολλά μπράβο, επέλεξε να επενδύσει στις νέες γενιές και θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να επενδύσουμε στα επιτυχημένα μας συστατικά». «Ακόμη και σήμερα, το 2026 η εθνική δεν έχει γήπεδο» Μετά από τόσα χρόνια στο άθλημα και με την εμπειρία που έχεις, θεωρείς ότι το χάντμπολ κάνει βήματα μπροστά κι αν ναι γιατί τα κάνε με τόσο αργό ρυθμό σε σχέση με άλλες χώρες όπου υπάρχει και μεγαλύτερη στήριξη, αλλά και προβολή; «Νομίζω ότι αυτό το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα δομικό. Ξεκινάει από τις εγκαταστάσεις που εμείς σαν χάντμπολ δεν έχουμε. Και να θέλουμε να βρούμε δυσκολευόμαστε πάρα πολύ. 17 χρόνια πέρασα στην εθνική ομάδα και ένα γήπεδο ακόμη και σήμερα, το 2026 δεν έχουμε. Και όταν λέω εθνική ομάδα εννοώ σε όλα τα επίπεδα. Ανδρικό, γυναικείο και στις μικρές ηλικίες. Από τις περίπου 5.000 εγκαταστάσεις σε όλα τα αθλήματα, το χάντμπολ χρησιμοποιεί μόνο τις 63. Είναι το αυτονόητο και το πρώτο και από εκεί που πρέπει να ξεκινήσουμε. Στο κομμάτι της εξωστρέφειας έχουμε κάνει αρκετά βήματα, θέλουμε ακόμη περισσότερα. Οι επιτυχίες αρχίζουν και έρχονται, βλέπουμε τα αποτελέσματα της δουλειάς που έγινε την προηγούμενη δεκαετία. Το βασικότερο και πιο ξεκάθαρο νομίζω είναι αυτό και για αυτό ίσως γίνονται και κάποιες κινήσεις. Τα τελευταία χρόνια η Ομοσπονδία προσπαθεί, αλλά όλοι οι φορείς θα πρέπει να συνυπάρξουν για το καλό του αθλητισμού. Δυστυχώς εμείς ακόμα σε όλα αυτά τα γήπεδα που υπάρχουν στην Ελλάδα, μπαίνουμε σε τόσα λίγα. Ξεκινάμε από αυτό». «Να μην περάσουμε ξανά πέτρινα χρόνια ανομβρίας» Εσύ τόσα χρόνια σαν Χάρης, 17 συνολικά στην Εθνική ομάδα και εννέα ως αρχηγός. Πως βλέπεις το μέλλον του ελληνικού χάντμπολ σε ότι αφορά τα φρέσκα πρόσωπα και το ταλέντο; «Για μένα υπάρχει ξεκάθαρα ταλέντο καθώς και οι συνθήκες παρά το δομικό πρόβλημα του γηπεδικού. Όλο το μέλλον είναι μπροστά για αυτά τα νέα παιδιά που απαρτίζουν τις εθνικές ομάδες καθώς και όσα θέλουμε να φέρουμε στο άθλημα. Νομίζω ότι αυτό φαίνεται και σε κάποια πρόσωπα που υπάρχουν στην Ομοσπονδία, είναι νεότερα και θέλουν να φέρουν διαφορετική αντιμετώπιση και τεχνογνωσία και αυτή τη στιγμή θα έλεγα ότι είμαστε σε ένα πάρα πολύ καλό μομέντουμ, να το εκμεταλλευτούμε ώστε να μην περάσουμε ξανά τουλάχιστον 20-15 χρόνια ανομβρίας και πέτρινων χρόνων όπως το 2010 και μετά». «Η Εθνική έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται κανέναν αντίπαλο» Η Εθνική είχε κατακτήσει την έκτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2005, στο σήμερα που βλέπεις να φτάνει η Ελλάδα στα γήπεδα της Γερμανίας κόντρα σε ομάδες που πράγματι είναι δυνατές και το χάντμπολ είναι από τα δυνατά «χαρτιά» τους σαν άθλημα «Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία το Παγκόσμιο, να μας κάνουν υπερήφανους. Ελπίζω να είμαστε εκεί, στα γήπεδα τη Γερμανίας να τους δούμε και όσο το δυνατόν γίνεται να υπάρχουν Έλληνες. Είμαι αρκετά αισιόδοξος. Εγώ προσωπικά πίστευα ότι θα περάσουν τα παιδιά, όσο δύσκολο κι αν ακουγόταν σε κάποιους από τα προκριματικά. Νομίζω ότι η εθνική ομάδα τα τελευταία ειδικά έξι με επτά χρόνια, έχει αποδείξει ότι δεν φοβάται κανέναν αντίπαλο, έχει κάνει τεράστιες νίκες, έχει φτάσει σε πολύ οριακά σημεία στο να πάρει κάποιες προκρίσεις ή τεράστια αποτελέσματα, έχει χάσει από ομάδες που έχουν πάρει ολυμπιακά μετάλλια, Παγκόσμια, ευρωπαϊκά όπως η Κροατία, στο γκολ ή στα τελευταία λεπτά. Ειδικά μετά από αυτή την πρόκριση, στα παιδιά θα παίξουν απελευθερωμένα, χωρίς άγχος και πιστεύω ότι θα πάρουν νίκη και φυσικά περιμένουμε να δούμε και την κλήρωση που θα γίνει. Όλο το μέλλον είναι ευοίωνο και πρέπει να το εκμεταλλευτούμε». «Χωρίς τα γήπεδα πως μπορούμε να πείσουμε τα παιδιά;» Επειδή και το μεγάλο στοίχημα είναι ο κόσμος να αγκαλιάσει περισσότερο το άθλημα, δεν πρέπει επιτέλους η Εθνική να έχει το δικό της… σπίτι, τη βάση της; «Ακριβώς αυτό και για να μπορέσεις να εξελιχθείς θα πρέπει να υπάρχει βάση. Αυτή τη στιγμή εμείς… παλεύουμε σε ένα πλαίσιο στο χάντμπολ το οποίο μονίμως και καθημερινά μας δυσκολεύει και προσπαθούμε να βρούμε λύσεις σε προβλήματα που προκύπτουν. Αν με το καλό δούμε έστω ένα γήπεδο μόνο για τις εθνικές ομάδες, θα δούμε σπουδαία πράγματα. Αποδείχθηκε περίτρανα όλα αυτά τα χρόνια ότι με όλα αυτά που έχουμε περάσει, οι εθνικές ομάδες έχουν εδώ και μια τριετία-τετραετία, φέρνουν προκρίσεις σε μεγάλες διοργανώσεις. Για να πάμε στο βήμα παραπάνω, να προσελκύσουμε περισσότερα νέα παιδιά, να μπορέσουμε να ακουστούμε, χρειαζόμαστε γήπεδα. Χωρίς τα γήπεδα, πως θα πείσουμε και τα παιδιά να έρθουν σε αυτό το πολύ ωραίο άθλημα στο οποίο στην κεντρική Ευρώπη και τη Σκανδιναβία, ενδεχομένως είναι σε κάποιες χώρες το νούμερο ένα σε δημοφιλία, σε μάρκετινγκ. Εμείς προσπαθούμε να πάρουμε την μερίδα που μας αναλογεί στην Ελλάδα, αλλά αν δεν ξεπεραστούν κάποια προβλήματα, δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνουμε από την πλευρά μας». «Αυξάνεται ο αριθμός του κόσμου που παρακολουθεί χάντμπολ» Έχοντας παίξει σε τόσα γήπεδα με την εθνική ομάδα εκτός συνόρων, δεν υπήρχε αυτό το παράπονο του γιατί να είναι γεμάτες οι εξέδρες και εδώ όχι; «Όταν πας και παίζεις στην Γερμανία, στο Ευρωπαϊκό με 20.000 κόσμο και ζεις όλο αυτό, μετά λες ότι στο τέλος της μέρας αξίζει για όλα αυτά που έχω τόσο θυσιάσει όλα αυτά τα χρόνια. Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια η Εθνική έχει κερδίσει τον κόσμο, τα γήπεδα που παίζουμε λιγότερο στην Κοζάνη και περισσότερο στην Χαλκίδα, τις περισσότερες φορές είναι γεμάτο. Η εξέλιξη όμως δεν σταματάει ποτέ και θέλουμε τον κόσμο ακόμη περισσότερο να μας… αγκαλιάζει και πιστεύω ότι το χάντμπολ είναι ένα πολύ ωραίο και θα χαρακτήριζα διαδραστικό άθλημα το οποίο μονίμως σου προκαλεί πολλά συναισθήματα και όταν το παρακολουθήσεις περνάς ωραία. Αυξάνεται ο αριθμός του κόσμου που παρακολουθεί χάντμπολ και μόνο μπροστά μπορούμε να βλέπουμε από εδώ και πέρα». «Οτιδήποτε πετυχαίνει η Εθνική νιώθουμε ένα κομμάτι της» Η Εθνική έχει στο ρόστερ της έμπειρους παίκτες ωστόσο αρκετοί από εσάς τους... παλιούς έχουν σταματήσει. Είστε πάντα εκεί στις εξέδρες, να στηρίζετε την προσπάθεια των παιδιών και να εμψυχώνετε... «Η Εθνική ομάδα είναι πραγματικά υπεράνω προσώπων, όλοι μας την αγαπάμε. Αρκετοί από εμάς, θα πω όλοι, ανιδιοτελώς και οτιδήποτε πετυχαίνει νιώθουμε ότι και εμείς είμαστε ένα κομμάτι. Οποιαδήποτε επιτυχία κάνει τώρα ή σε πέντε χρόνια, πάντα θα νιώθουμε και θα μιλήσω για τον εαυτό του, την ίδια χαρά και ικανοποίηση, θα ανατριχιάζω ακόμη και τώρα όταν ακούω τον εθνικό ύμνο. Μόνο πολύ όμορφα συναισθήματα και έχοντας περάσει πολύ δύσκολες εποχές, νιώθουμε υπερήφανοι που έχουν παγιωθεί κάποια πράγματα και τα νέα παιδιά τώρα με το σπαθί τους κερδίζουν ακόμα περισσότερα. Καλός εχόντων των πραγμάτων επειδή θα δούμε πολλά σπουδαία πράγματα. Πρέπει να είμαστε εκεί να στηρίζουμε όπως μπορούμε, να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες και να ευχόμαστε ακόμη περισσότερες. Στο τέλος της ημέρας μόνο αυτό μπορεί να εξελίξει το άθλημα και μπορεί να μας οδηγήσει ένα βήμα παραπάνω από ότι είμασταν τα τελευταία χρόνια». «Δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτή τη διαδρομή των 17 χρόνων» Τελευταίο σου παιχνίδι της Εθνικής Ελλάδος. Τα συναισθήματα και οι σκέψεις που μπορεί να έχεις ενώ σου έρχεται στο μυαλό... «Δεν έχει περάσει πολύς καιρός και το θυμάμαι όπως θυμάμαι κάθε μου στιγμή με την Εθνική ομάδα που με έχει στιγματίσει. Φυσικά οι λύπες στον αθλητισμό είναι πολύ περισσότερες από τις χαρές. Δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτή τη διαδρομή των 17 χρόνων. Έδωσα και πήρα πολλά πράγματα. Σταμάτησα όντας πλήρης και πολύ συνειδητοποιημένος. Νομίζω ότι ήταν το κατάλληλο timing για εμένα και ευτυχώς ακόμα και τώρα που μιλάμε, το αγωνιστικό κομμάτι και η καθημερινότητα αυτή δεν μου έχει λείψει καθόλου. Η χαρά που παίρνω από έξω είναι ακόμα μεγαλύτερη». «Όταν είσαι μόνο αθλητής είσαι σε μια φούσκα» Πρόεδρος στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητών Χειροσφαίρισης. Διαφορετικός ρόλος γιατί από αθλητής ανέλαβες έναν ρόλο που είναι διοικητικής φύσεως. Πως είναι όλο αυτό; Από τις προπονήσεις και τους αγώνες, έχεις πλέον μια άλλη καθημερινότητα «Τα τέσσερα τελευταία χρόνια που ασχολούμαι και είμαι πρόεδρος στον Σύνδεσμο, είναι η αλήθεια ότι έχω δει και την άλλη όψη του νομίσματος καθώς όταν είσαι μόνο αθλητής, είσαι σε μια φούσκα που όλα είναι ιδεατά. Φυσικά και δεν πρέπει να σε νοιάζουν κάποια δομικά προβλήματα, αλλά ζεις στον δικό σου μικρόκοσμο και όταν βγεις έξω από το κουτί και δεις κάποια άλλα πράγματα, θα καταλάβεις ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, είναι πολύ διαφορετικά. Η καθημερινότητα είναι πολύ δύσκολη. Κάποια πράγματα που μπορεί εσύ να θεωρείς ότι είναι αυτονόητα, κάποιοι άλλοι... παλεύουν για να τα διεκδικήσουν και να σου τα προσφέρουν και σίγουρα αυτό το κομμάτι με έκανε πιο σοφό, πιο έμπειρο. Έχω πάει και από την άλλη πλευρά να δω όλα αυτά που ζητούσα εγώ ως παίκτης και ήθελα να έχω, πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να μου τα προσφέρουν. Νομίζω ότι πάντα πρέπει να εκτιμάς όσα σου δίνονται, να προσπαθήσεις και να απαιτείς, αλλά πάντα σε ένα λογικό πλαίσιο. Πολλές φορές όταν είσαι μόνο αθλητής και ειδικά στην χώρα μας, αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχει κι είναι λίγο μια λεπτή γραμμή όλο αυτό στην οποία αν δεν την ζήσεις, δεν μπορείς να την καταλάβεις πλήρως». «Όταν εμπιστεύεσαι Έλληνα, τα αποτελέσματα είναι θετικά» Γενικότερα βλέπουμε μια αυξητική τάση ξένων παικτών όχι μόνο στο χάντμπολ, αλλά γενικότερα σε όλα τα αθλήματα. Αυτή η έλλειψη του ελληνικού στοιχείου, πως την αξιολογείς; Λίγοι είναι αυτοί που κυριολεκτικά δένονται με τις ομάδες... «Πραγματικά υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία δεν τα καταλαβαίνω. Έχω παίξει δέκα χρόνια στο εξωτερικό και έχω βιώσει το δικό τους τοπικό... προϊόν αν μπορώ να το χαρακτηρίσω έτσι γιατί ουσιαστικά ο αθλητισμός στο εξωτερικό όταν πρόκειται για επαγγελματικό επίπεδο, σε βλέπουν σαν προϊόν, πως τον εκάστοτε ντόπιο αθλητή στην Γερμανία για παράδειγμα, του συμπεριφέρονται, τους δίνουν τις κατάλληλες προϋποθέσεις και εφόδια για να μπορέσει να αναπτυχθεί. Εμείς εδώ αυτό το κάνουμε με ημίμετρα. Πάντως η ιστορία δείχνει ότι όταν εμπιστεύεσαι τον Έλληνα αθλητή και την Ελληνίδα αθλήτρια, τα αποτελέσματα είναι μόνο θετικά. Αυτό είναι πολύπλευρο και από την μεριά του παίκτη και στο πως ταυτίζονται οι ομάδες και οι οπαδοί με τον Έλληνα ή την Ελληνίδα. Έχουμε μια ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία, η ελληνική ψυχή, πράγματα που δεν είναι εύκολο να τα βρεις παρά έξω και έχει αποδειχθεί ότι όποιος έχει ακολουθήσει λίγο διαφορετική επιλογή και έχει εμπιστευτεί πάρα πολύ το ξένο στοιχείο, δεν έχω δει τόσο ευεργετικά αποτελέσματα». «Έχουμε δει να μην εμπιστευόμαστε τα δικά μας παιδιά» «Δεν θέλω να κάνω απλά τον διαχωρισμό Ελλήνων και ξένων παικτών, αλλά είναι ξεκάθαρα αν οι επιλογές που θα κάνεις, θα μπορούν να το υποστηρίξουν όλο αυτό. Έχουμε δει να έρχονται αθλητές και αθλήτριες ξένοι αμφιβόλου αξίας και δικά μας παιδιά τα οποία έχουν όλες τις προδιαγραφές και υπάρχει η πρώτη ύλη, να μην τα εμπιστευόμαστε και να μην τους δίνουμε τις συνθήκες. Κι αυτό γιατί ψάχνουμε το εύκολο αποτέλεσμα και θεωρούμε ότι αν επενδύσουμε σε κάποιον Έλληνα, έναν χρόνο, πρέπει να έρθει άμεσα το αποτέλεσμα, ενώ δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πρέπει να υπάρχει μια συγκεκριμένη δομή και υποστήριξη χρόνου». «Στο χάντμπολ γυναικών έρχονται καλύτερες ημέρες» Τα τελευταία χρόνια σε όλα τα αθλήματα, υπάρχει μεγαλύτερη προβολή και άνθιση σε ότι αφορά τις ομάδες γυναικών. Έτσι και στο χάντμπολ. Πως βλέπεις την εξέλιξη; «Όλοι οι φορείς προσπαθούν να αναπτύξουν τον γυναικείο αθλητισμό. Από όποια οπτική και μεριά να το δούμε, στην πράξη βλέπουμε σε όλα τα αθλήματα και οι εθνικές ομάδες και γενικότερα πολλές ομάδες να υπάρχει μια εξωτερίκευση να προωθούν την ισότητα. Είναι αυτονόητα βέβαια πράγματα όμως έχουμε ακόμα πολλά βήματα μπροστά μας. Στο γυναικείο χάντμπολ έρχονται καλύτερες ημέρες. Τα μεγάλα σωματεία δουλεύουν, η εθνική έχει κάνει προκρίσεις και τα κορίτσια δουλεύουν σε συνεργασία με τα σωματεία ακόμη πιο σοβαρά. Γίνονται επενδύσεις. Θεωρώ ότι ίσως κάποια στιγμή θα πρέπει να γίνει και ένα επόμενο βήμα στο κομμάτι αυτό. Κατά τα φαινόμενα, αυτή τη στιγμή μόνο το ανδρικό ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και το βόλεϊ είναι αμειβόμενο. Ελπίζω να το προλάβουμε και να μην περιμένουμε να περάσουν 50 χρόνια για να δούμε κάποια μεγαλύτερα βήματα». «Δεν έχουμε ένσημα ή ασφάλεια, ερασιτεχνικό το πλαίσιο» Επειδή αρκετοί μπορεί να μην γνωρίζουν. Πως είναι τα δεδομένα σήμερα με το χάντμπολ στην Ελλάδα σε ότι αφορά τις αμοιβές, αλλά και την ασφάλεια των παικτών; Αναγνωρίζεται ως κάτι επαγγελματικό; «Πολύ ωραία ερώτηση. Εμείς είμαστε σε ένα ερασιτεχνικό πλαίσιο που σημαίνει ότι εγώ που έχω παίξει δέκα χρόνια στην Ελλάδα γιατί στο εξωτερικό ήμουν επαγγελματίας, δεν έχουμε καθόλου ένσημα, δεν έχουμε κανένα είδος ασφάλειας. Όλα τα χρήματα που λαμβάνουμε είναι είδος οδοιπορικών. Πρέπει να το δούμε λίγο αλλιώς γιατί τα τελευταία χρόνια ο αθλητισμός σε όλα τα αθλήματα βιώνει αρκετά καλές ημέρες, σε έξαρση θα έλεγα. Γίνονται τεράστιες επενδύσεις και δεν βλέπω λόγο όταν έχεις ένα τέτοιο προϊόν το οποίο έχει επενδύσεις σε οποιοδήποτε άθλημα, να μην θες να περάσεις και στο επόμενο βήμα θεσμικά και να ακολουθήσεις τον επαγγελματισμό γιατί ουσιαστικά εμείς στα χαρτιά είμαστε ερασιτέχνες, αλλά οι συνθήκες οι οποίες προπονούμαστε, οι απαιτήσεις που έχουμε είναι ξεκάθαρα επαγγελματικές. Όταν αφιερώνεις τόσες ώρες από τη ζωή και την καθημερινότητά σου, σε μεγάλο βάθος χρόνου, μπορεί να τελειώσει κάποια στιγμή στα 30, 35 ή στα 40 και μπορεί να επιλέξεις κάτι εντελώς διαφορετικό να κάνεις ή θα πρέπει να το κάνεις παράλληλα για να έχεις παροχές όπως η ασφάλεια και τα ένσημα. Αυτό είναι ένα δύσκολο κομμάτι στην Ελλάδα το οποίο δεν έχει ακόμα λυθεί». Διαβάστε περισσότερα στο iefimerida.gr
Go to News Site
