Η ελεύθερη πτώση του ΑΚΕΛ, το rebranding που δεν έπιασε και ένας Φειδίας ξαφνικά μέσα στα πόδια του-Το βαθύ πρόβλημα ενός κόμματος σε άρνηση

Στις βουλευτικές του 2006 το ΑΚΕΛ έδωσε μια σκληρή μάχη με τον ΔΗΣΥ και κατάφερε να κόψει πρώτο το νήμα της κούρσας των εκλογών, εξασφαλίζοντας ποσοστό 31,13%, που σε πραγματικούς αριθμούς αντιστοιχούσε σε 131.066 ψήφους. Ήταν η επιτυχία αυτή του ΑΚΕΛ για τα πολιτικά δεδομένα και τους συσχετισμούς δυνάμεων της τότε εποχής σαφώς σημαντική, με το κόμμα της Αριστεράς παρά την μείωση της εκλογικής του απήχησης συγκριτικά με το 2001 κατά περισσότερες από 3,5 ποσοστιαίες μονάδες (3,6%) να διασφαλίζει την παρουσία και θέση του στον κομματικό χάρτη της χώρας για δεύτερη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση ως η πρώτη πολιτική δύναμη. Μάλιστα, περίπου δύο χρόνια αργότερα θα επιτύγχανε συνεργαζόμενο στον δεύτερο γύρο των προεδρικών του 2008 με το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ, να εκλέξει τον τότε γενικό γραμματέα του κόμματος, μακαριστό Δημήτρη Χριστόφια, στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Ήταν μια εξέλιξη που δικαίως χαρακτηρίστηκε σταθμός στην ιστορία του ΑΚΕΛ, μιας και προηγουμένως όσες φορές βρέθηκε στην εξουσία, το έπραξε, είτε στηρίζοντας μη κομματικό υποψήφιο (σ.σ. βλέπε Γιώργο Βασιλείου) είτε τον ηγέτη άλλου συνεργαζόμενου κόμματος με εμφανή προτίμηση στο ΔΗΚΟ (σ.σ. βλέπε Σπύρο Κυπριανού, Τάσσο Παπαδόπουλο). Η πενταετής διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ ωστόσο, έμελλε να ανοίξει για το κόμμα πληγές που θα σηματοδοτούσαν την έναρξη της αντίστροφης μέτρησης για μια πτωτική πορεία, που στην Εζεκίας Παπαϊωάννου το πιθανότερο είναι ούτε στον χειρότερό τους εφιάλτη να μην την είχαν δει και ούτε να την είχαν ποτέ φανταστεί. Παρά το γεγονός ότι στις βουλευτικές του 2011 απώλεσε την πρωτιά, αφού εξασφαλίζοντας ένα 32,67% είδε τον ΔΗΣΥ με 34,28% να το προσπερνά, το ΑΚΕΛ διατηρήθηκε σε ιδιαιτέρως υψηλές πτήσεις επιτυγχάνοντας μάλιστα να αυξήσει την εκλογική του δύναμη κατά 1,4 ποσοστιαία μονάδα, εν σχέση με το 2006, όταν είχε καταταγεί πρώτο κόμμα. Η έκρηξη στο Μαρί και η διαχείριση της οικονομίας Λίγους μήνες αργότερα ωστόσο, τον Ιούλιο του 2011, θα ερχόταν η φονική έκρηξη στο Μαρί και εν συνεχεία η μεγάλη οικονομική κρίση που οδήγησε στα γνωστά γεγονότα του 2013 με κατάληξη την ένταξη της Κύπρου σε μνημόνιο και αποκορύφωμα το κούρεμα των καταθέσεων. Ήταν το Μαρί και η διαχείριση της οικονομίας από το ΑΚΕΛ, τα κρίσιμα εκείνα συμβάντα που θα άλλαζαν στην εξέλιξη των πραγμάτων το ρου της σύγχρονης ιστορίας του κόμματος και θα έθεταν υπό έντονη αμφισβήτηση την σχέση εμπιστοσύνης που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχε αναπτύξει με μια τεράστια μερίδα της κυπριακής κοινωνίας. Στις βουλευτικές εκλογές του 2016, το ΑΚΕΛ παρακολούθησε την δύναμή του να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση και να περιορίζεται στο 25.67%, που σε πραγματικούς αριθμούς αντιστοιχούσε σε 90.204 ψηφοφόρους. Ενώ ακόμη χειρότερα, το κερασάκι στην τούρτα ήρθαν να αποτελέσουν οι βουλευτικές του 2021, όταν το ιστορικά χαμηλό 22.34% (σ.σ. 79.913 ψηφοφόροι) θα σηματοδοτούσε - μεταξύ άλλων- και το τέλος εποχής του Άντρου Κυπριανού από την θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος. Η αποτυχημένη προσπάθεια να επανασυστηθεί στον λαό Με την νέα - υπό τον Στέφανο Στεφάνου - ηγεσία του, το ΑΚΕΛ επιχείρησε στα χρόνια που ακολούθησαν μέσα από διάφορες κινήσεις στις οποίες προέβη, να επανασυστηθεί στον λαό και να κερδίσει ξανά την απολεσθείσα εμπιστοσύνη του. Rebranding και καταστατικές αλλαγές, αποτέλεσαν τους βασικούς πυλώνες πάνω στους οποίους οικοδομήθηκε το όλο εγχείρημα, χωρίς όμως, τουλάχιστον όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις που σήμερα τρέχουν ενόψει των βουλευτικών εκλογών του προσεχούς Μαΐου, να επιτυγχάνει να ανατρέψει το αρνητικό για το ίδιο σκηνικό και να δίνει το δικαιώμα να πει κανείς ότι το ΑΚΕΛ άφησε πίσω του οριστικά την κρίση. Η αντεπίθεση όχι απλώς δεν ξεκίνησε, αλλά αντιθέτως το ΑΚΕΛ φαίνεται αν όχι να κινδυνεύει να καταγράψει επιδόσεις χειρότερες ακόμη και από εκείνες του 2021, στην καλύτερη των περιπτώσεων να κινηθεί στα ίδια ή ελαφρώς πιο πάνω επίπεδα, να μείνει καθηλωμένο σε αριθμούς που δεν αρμόζουν και δεν ανταποκρίνονται στο μέγεθος και στην ιστορία του κόμματος. Με το μοναδικό παρήγορο να είναι, αν μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοιο, η διαφαινόμενη προοπτική που έχει να επανακτήσει την κορυφή, όχι επειδή θα έχει επαναφέρει την αποδοχή του από τους πολίτες εκεί που θα ήθελε, αλλά γιατί το αντίπαλο δέος (σ.σ. βλέπε ΔΗΣΥ) διάγει με την σειρά του μια περίοδο έντονης αμφισβήτησης και κλιμακούμενης μείωσης της δικής του επιρροής στους πολίτες. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Το κρίσιμο crash test του ΔΗΣΥ-Οι ανοικτές πληγές, το σενάριο πρωταθλητισμού με επιδόσεις διαβάθμισης και η... καρέκλα της Αννίτας ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ο πιεσμένος ΔΗΣΥ και η μεγάλη ευκαιρία του ΑΚΕΛ μετά από είκοσι χρόνια-Οι δυναμικές, οι προοπτικές και τα στοιχήματα Το πραγματικό, βαθύ πρόβλημα, που επιβεβαιώνεται  Αποδεικνύεται ή καλύτερα επιβεβαιώνεται για το ΑΚΕΛ, πως το πρόβλημά του δεν είναι μόνο εικόνας, που θα μπορούσε να λυθεί με ένα rebranding, ούτε και ζήτημα εσωτερικών διαδικασιών που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μέσα τις όποιες καταστατικές ή άλλες δομικές αλλαγές. Το πραγματικό πρόβλημα του ΑΚΕΛ είναι προφανώς οι θέσεις του, η εμμονή του σε αναχρονιστικές πολιτικές του παρελθόντος και η άρνησή του να προσαρμοστεί στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής. Το πραγματικό πρόβλημα του ΑΚΕΛ είναι το γεγονός πως δεν θέλει να κατανοήσει και να αποδεχθεί πως απευθυνόμενο στους πολίτες με όρους και συνθήματα της δεκαετίας του ’80, προτάσσοντας αντιλήψεις παρωχημένων εποχών και μένοντας εμμονικά προσκολλημένο σε ιδεοληψίες και ιδεολογικές αγκυλώσεις που ούτε και από τους δικούς του παραδοσιακούς ψηφοφόρους δεν γίνονται πια αποδεκτές, ούτε σε εκατό χρόνια δεν πρόκειται να επανακτήσει την χαμένη του δυναμική και να ανακάμψει. Όσα rebranding και όσες καταστατικές αλλαγές κι’ αν κάνει... Η «αιμορραγία» προς Φειδία και η ίσως σκουριασμένη ταυτότητα Το γεγονός ότι σήμερα διαφαίνεται μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του να κατευθύνεται σε ένα κόμμα όπως είναι αυτό της Άμεσης Δημοκρατίας, σε ένα σχήμα που μόλις χθες εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή του τόπου και που μόνο σοβαρότητα ως προς τις θέσεις και τις πολιτικές του (σ.σ. όσες και αν έχει) δεν εκπέμπει, καταδεικνύει την σοβαρότητα της κατάστασης για το ΑΚΕΛ, δείχνει το πόσο μεγάλο και ίσως αγεφύρωτο είναι πια το χάσμα και η απόσταση που το χωρίζει από την κοινωνία και ειδικά από την βάση του. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ αντιμέτωποι με τους εαυτούς τους-Η «κολοσυρμαθκιά της κουφής», τα μηνύματα που δεν έλαβαν και η... τέλεια καταιγίδα Όταν ένα κόμμα όπως αυτό του Φειδία, κτίζει το μομέντουμ του με βασική πηγή άντλησης της δύναμής του την δεξαμενή του ΑΚΕΛ και όταν πέραν του ενός στους δέκα ψηφοφόρους του κόμματος της Αριστεράς κινούνται προς την Άμεση Δημοκρατία (σ.σ. βλέπε και για τα δύο την δημοσκόπηση της Rai για τον Alpha), τότε σημαίνει πως τα πράγματα ως προς το πού βαδίζει το ΑΚΕΛ είναι πολύ πιο κρίσιμα απ’ ότι ενδεχομένως αξιολογούνται. Το ζήτημα ανάγεται σε κρίση ιδεολογικοπολιτική και κατ’ επέκταση υπαρξιακή, σε μια κρίση ταυτότητας, η οποία στα μάτια ακόμη και των ΑΚΕΛικών, φαίνεται να έχει πιθανόν… σκουριάσει.    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ σε μια νέα εκλογική πραγματικότητα-Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά σε μάχη με στόχο μια πρωτιά με έπαθλο απλώς νίκη γοήτρου Στην διαδρομή προς την κάλπη της 24ης Μαΐου, η προκύπτουσα ακατάσχετη «αιμορραγία» του ΑΚΕΛ προς τον Φειδία, έρχεται να προστεθεί και να αναδειχθεί ως μάλλον η κορυφή του παγόβουνου, ως ίσως το τελευταίο σήμα κινδύνου για ένα καράβι που δείχνει προ πολλού να βουλιάζει, αλλά το πλήρωμά του αρνείται ανεξήγητα να διορθώσει την πορεία του. Το κατά πόσο θα το πράξει έστω και την υστάτη, προτού η πρόσκρουση στα βράχια ρίξει το καράβι ενδεχομένως διά παντός στον βυθό, είναι ένα ερώτημα την απάντηση του οποίου θα μάθουμε προφανώς όχι αύριο, αλλά με το ξημέρωμα της 25ης Μαΐου και στις μάλλον δύσκολες μέρες που μετά από μια ακόμη εκλογική αναμέτρηση για το ΑΚΕΛ φαίνεται πως το πιο πιθανό είναι να ακολουθήσουν.   ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Βουλευτικές με φόντο τις προεδρικές-Ο Χριστοδουλίδης, ο Οδυσσέας και τα κόμματα που μετρούν… κουκιά και άλογα για να ποντάρουν

Go to News Site