Reporter
Βαδίζοντας ολοταχώς προς τις βουλευτικές εκλογές της 24ης Μαΐου, όλα δείχνουν πως η επόμενη μέρα της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης θα βρει την χώρα μπροστά σε ένα εντελώς καινούργιο πολιτικό τοπίο, σε ένα πολιτικό περιβάλλον με ισορροπίες και συσχετισμούς δυνάμεων σαφώς πολύ διαφορετικούς από αυτούς που σήμερα γνωρίζουμε. Οι προσεχείς βουλευτικές εκλογές, προδιαγράφονται σαν ένα ορόσημο και κομβικό σταυροδρόμι για τα κομματικά δρώμενα του τόπου, με την τράπουλα να μοιράζεται κατά πάσα πιθανότητα ξανά και να επανατοποθετεί τους νέους και παλιούς πρωταγωνιστές του… παιχνιδιού στον χάρτη, να επαναπροσδιορίζει τις θέσεις τους στην κομματική και στην ευρύτερη πολιτική σκακιέρα. Τα δύο μεγαλύτερα και διαχρονικά κόμματα εξουσίας του νησιού, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, δίνουν - τουλάχιστον βάσει των δημοσκοπήσεων - πραγματικό αγώνα για να αποφύγουν την καταγραφή ιστορικά χαμηλών επιδόσεων, την ίδια ώρα που και οι άλλες παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, όπως είναι το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, παλεύουν με την σειρά τους να αποφύγουν πρωτοφανείς για τις ίδιες κινδύνους. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ αντιμέτωποι με τους εαυτούς τους-Η «κολοσυρμαθκιά της κουφής», τα μηνύματα που δεν έλαβαν και η... τέλεια καταιγίδα ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Οι παραδοσιακοί του κέντρου σε κομβικό σταυροδρόμι-Οι δύσκολες μέρες σε ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ και ένας ενδιάμεσος χώρος περίπου σε… αποσύνθεση Αλλά και που κόμματα με υφιστάμενη κοινοβουλευτική παρουσία και εδραιωμένη εδώ και αρκετά χρόνια ύπαρξη στο πολιτικό σκηνικό του νησιού, όπως η ΔΗΠΑ και οι Οικολόγοι, βλέπουν το μέλλον τους να βρίσκεται υπό έντονη αμφισβήτηση και μάλλον εξαιρετικά δυσοίωνο να μοιάζει. Η απαξίωση, η αποστροφή και η τιμωρητική ψήφος Οι λόγοι για τα πιο πάνω είναι σε όλους λίγο-πολύ γνωστοί, αποτελεί η αναμενόμενη δραστική επαναχάραξη του κομματικού χάρτη την κορύφωση ενός φαινομένου που με κλιμακούμενη ένταση καθίσταται στο πέρασμα του χρόνου το κυρίαρχο και πλέον καθοριστικό στοιχείο σε ό,τι αφορά την διαμόρφωση των σχέσεων της κοινωνίας με την πολιτική. Είναι αυτό της αποστροφής και απαξίωσης των πολιτών έναντι του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος, της δυσφορίας και της απογοήτευσης που, δικαίως ή αδίκως, ολοένα και περισσότεροι αισθάνονται για εκείνο που στην αντίληψή τους αποτελεί κατεστημένο. Ένα πολιτικό κατεστημένο που θεωρούν υπεύθυνο για τα ανεπίλυτα προβλήματά τους, για παθογένειες και στρεβλώσεις που ποτέ δεν αντιμετωπίστηκαν και κάνουν την ζωή τους δύσκολη, για ένα - στη δική τους αντίληψη - πολιτικό κατεστημένο, που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι για την υπεράσπιση και προώθηση των δικών του, και όσων το περιβάλλουν, επιδιώξεων και συμφερόντων. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Το κρίσιμο crash test του ΔΗΣΥ-Οι ανοικτές πληγές, το σενάριο πρωταθλητισμού με επιδόσεις διαβάθμισης και η... καρέκλα της Αννίτας ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η ελεύθερη πτώση του ΑΚΕΛ, η αντεπίθεση που δεν άρχισε και ένας Φειδίας ξαφνικά μέσα στα πόδια του-Το βαθύ πρόβλημα ενός κόμματος σε άρνηση Πρόκειται για ένα κοκτέιλ βαθιά εμπεδωμένων στο μυαλό των πολιτών πεποιθήσεων, που ως αποτέλεσμά τους και ελλείψει εναλλακτικών επιλογών, έστρεφαν εδώ και πολλά χρόνια ολοένα και περισσότερους ψηφοφόρους στην αποχή. Ή, εκεί και όποτε τους δινόταν η ευκαιρία, στην ψήφο διαμαρτυρίας. Στην τιμωρητική ψήφο, στην ψήφο σε πρόσωπα και σχηματισμούς που έρχονταν κατά καιρούς να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη, να εξαργυρώσουν χωρίς καμιά ουσιαστική πολιτική πρόταση τον θυμό της κοινωνίας. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ σε μια νέα εκλογική πραγματικότητα-Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά σε μάχη με στόχο μια πρωτιά με έπαθλο απλώς νίκη γοήτρου ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ο πιεσμένος ΔΗΣΥ και η μεγάλη ευκαιρία του ΑΚΕΛ μετά από είκοσι χρόνια-Οι δυναμικές, οι προοπτικές και τα στοιχήματα Οι δύο νέοι παίκτες με δυναμική και αξιώσεις Σήμερα, λιγότερο από δύο μήνες πριν από τις βουλευτικές, η κομματική σκήνη της χώρας, ανεξαρτήτως του τελικού εκλογικού αποτελέσματος που θα προκύψει το βράδυ της 24ης Μαΐου, φαίνεται να έχει - τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα- ήδη αλλάξει. Δύο νέοι παίκτες, τρέχουν στην κούρσα με αυξημένες αξιώσεις, με δυναμική που μοιάζει αρκετή να τους προσδώσει πρωταγωνιστικό ρόλο και να τους καταστήσει τουλάχιστον ρυθμιστές στην επόμενη μέρα. Οδυσσέας Μιχαηλίδης και Φειδίας Παναγιώτου, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες αλλά έχοντας προφανώς στην πυξίδα των στοχεύσεων τους - αν όχι τον ίδιο - παραπλήσιο προορισμό, είναι οι ίδιοι και τα κόμματά τους εκείνοι που δείχνουν αρκούντως ικανοί να αλλάξουν τους όρους του παιχνιδιού, να διαμορφώσουν για τα καλά μια νέα τάξη πραγμάτων στο πολιτικό γίγνεσθαι της Κύπρου. Με παρακαταθήκη ο μεν πρώτος την μεγάλη δημοφιλία που απέκτησε ως Γενικός Ελεγκτής και με αιχμή του δόρατος ο δεύτερος την ανατρεπτικότητα και το χάρισμά του να κερδίζει τους νέους, απόρροια κατά κύριο λόγο της ομολογουμένως εντυπωσιακής του δράσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει πως Οδυσσέας Μιχαηλίδης και Φειδίας Παναγιώτου ταράζουν σε αυτό τον προεκλογικό αγώνα τα λιμνάζοντα νερά. Έχοντας καταστεί προ πολλού στα δύο ίσως κεντρικότερα πρόσωπα της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης, είναι οι κ.κ. Μιχαηλίδης και Παναγιώτου οι φυσιογνωμίες εκείνες που, είτε τις επικροτείς είτε τις επικρίνεις, δίνουν χρώμα και άρωμα σε ένα κατ’ άλλα άχρωμο και άοσμο προεκλογικό. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η επέλαση των απολιτίκ-Η «τιμωρία» του παραδοσιακού συστήματος, κάτι τύποι σαν τον Φειδία και ο κίνδυνος για… ΑΛΜΑ στο κενό Απολιτίκ ή όχι, προσδίδουν ενδιαφέρον σε μια εκλογική διαδικασία που χωρίς αυτούς, μάλλον ρουτινιασμένη, βαρετή και μονότονη θα ήταν, που σίγουρα δεν θα είχε το… σασπένς και την αγωνία που ένεκα της δικής τους παρουσίας τώρα προσλαμβάνει. Το καίριο ερώτημα για την επαύριον των εκλογών Επί της ουσίας βεβαίως, το καίριο και καθ’ όλα κρίσιμο ερώτημα αφορά στο ποιος θα είναι ο αντίκτυπος της αξιοσημείωτης, όπως όλα δείχνουν, συμμετοχής προσώπων και νεοφανών σχημάτων όπως αυτά του Οδυσσέα Μιχαηλίδη και του Φειδία Παναγιώτου στην νέα Βουλή, ποιες θα είναι οι συνέπειες από την διαφαινόμενη επικράτηση κομμάτων και κομματαρχών που χωρίς κανένα ιδεολογικοπολιτικό υπόβαθρο και προσανατολισμό, χωρίς ταυτότητα και θέσεις, εμφανίζονται και αυτοπλασάρονται περίπου ως οι από μηχανής θεοί που ήρθαν για να σώσουν τον τόπο. Είναι ένα καίριο και κρίσιμο ερώτημα πώς Οδυσσέας Μιχαηλίδης και Φειδίας Παναγιώτου θα πολιτευτούν την επαύριον των εκλογών, όταν η επένδυση στον φόβο και στην οργή της κοινωνίας δεν θα τους φθάνουν ως όπλα στην φαρέτρα για να διασφαλίσουν την μετέπειτα ύπαρξή τους στο γήπεδο της πολιτικής, όταν οι πολίτες δεν θα περιμένουν από αυτούς μεγάλα λόγια και ανέξοδες υποσχέσεις, αλλά θα θέλουν να δουν πράξεις και μετουσίωση των εύηχων συνθημάτων τους σε έργα. Το ξεγύμνωμα και η… γύμνια του συστήματος Κάπου εκεί είναι που θα αρχίσουν για τους ίδιους τα δύσκολα, κάπου εκεί είναι που θα κριθούν και θα κληθούν να αποδείξουν πόσο στ’ αλήθεια… παίκτες είναι στην πολιτική σκακιέρα. Όταν δεν θα μπορούν πλέον να παίξουν στα σίγουρα και εκ του ασφαλούς. Εκεί είναι που το εφήμερο συγκριτικό τους σήμερα πλεονέκτημα, η ικανότητά τους να κεφαλαιοποιούν την δυσαρέσκεια της κοινωνίας έναντι των παραδοσιακών και να εισπράττουν ψήφο διαμαρτυρίας, θα έχει πολύ πιθανόν μετατραπεί σε τρωτό σημείο, στην Αχίλλειο πτέρνα που μάλλον θα τους… ξεγυμνώνει και θα τους αφήνει ανεπανόρθωτα εκτεθειμένους. Μέχρι τότε, μπορούν να συνεχίσουν και έχουν κάθε δικαίωμα να αισθάνονται ως οι νέοι ισχυροί παίκτες ενός πολιτικού συστήματος, όπου η ανάδειξη και η... απογείωση προσώπων και σχηματισμών όπως των συγκεκριμένων, αντανακλά ενδεχομένως - δυστυχώς- και μια άλλη… γύμνια. Την δικιά του.
Go to News Site