ILNA
کارگران، بناکنندگانِ اصلیِ جامعهای هستند که امپریالیسم قصد ویرانیاش را دارد؛ اما در میانه این ایستادگی، کارفرمایان داخلی با سلاحِ «بیقانونی»، سفرهی کارگران را هدف گرفتهاند. از ۱۴ ساعت کار اجباری در کارخانههای کنسرو تا اخراجهای دستهجمعی در صنایع قطعهسازی، زنان کارگر در گفتگو با «ایلنا» از روزهایی میگویند که به نامِ جنگ، حقِ زندگی از آنان سلب شده و استثمار به نهایتِ خود رسیده است. به گزارش خبرنگار ایلنا، یک ماه از سایه شوم جنگی میگذرد که ماشین جنگی امپریالیسم آمریکا به همراهی متحد منطقهایاش در این خاک به راه انداختهاند. در تمام این مدت، امپریالیسم با بوقهای رسانهای و شعارهای رنگارنگ سعی در موجه جلوه دادن این تجاوز داشت؛ یکی از بزرگترین دروغهایشان این بود که «ما با مردم عادی و تاسیسات کاری نداریم». اما واقعیتِ میدان، چهرهای عریان و خونین از این ادعا را به تصویر میکشد. نه تنها مردم عادی هدف مستقیم این آسیبها هستند، بلکه اخبار پیاپی از شلیک به کارخانهها و زیرساختهای تولیدی، پرده از یک تهاجم همهجانبه برمیدارد. در این میان، برای طبقه کارگر یعنی همان تولیدکنندگان واقعی که چرخدندههای این جامعه با خون و عرق آنها میچرخد نه تنها هیچ گشایشی در کار نبود، بلکه تنگناها به مراتب بیرحمانهتر شد. کارگران اکنون میان دو سنگر در حال نبردند؛ از آسمان، بمبافکنها جانشان را تهدید میکنند و بر روی زمین، کارفرمایانی نشستهاند که گاهاً بحران را به فرصتی برای انباشتِ بیشترِ سرمایه بدل می کنند. در این آشفتهبازار، صاحبان سرمایه یا برای حفظ حاشیه سود خود، درِ کارخانهها را میبندند و کارگران را بیهیچ پشتوانهای در خیابان رها میکنند، یا ماشین استثمار را به بالاترین دورِ موتورِ خود میرسانند.
Go to News Site