NH Nieuws
Rijkelui mochten niet in contact komen met de arme Zandvoortse bevolking. Daarom werd de eerste weg naar Zandvoort, tweehonderd jaar geleden, om het vissersdorp heen aangelegd. In het Zandvoorts Museum is nu een tentoonstelling over die weg te zien, met tekeningen van Stefan de Groot. Vijf rijke heren wilden de weg aanleggen. Om de rijke bevolking naar de kust te lokken. Per koets, want een stenen weg was beter begaanbaar dan het bestaande zandpad. Zeewater was goed voor de gezondheid en het arme Zandvoort kon ook wel wat voorspoed gebruiken. Tekst loopt door na de video. Stefan de Groot is multimedia-kunstenaar: hij tekent op een Ipad. Hij raakte geïnspireerd door het onlangs uitgebrachte boek 'En Zandvoorts heilig strand is van mijn togt het doel' . Dat gaat over het ontstaan van Zandvoort als badplaats . De aanleg van de weg speelde daarbij een cruciale rol. IJsselsteentjes "Een aannemer uit Gouderak legde de weg aan. Dat ligt langs de IJssel en daar werden de IJsselsteentjes gemaakt. Die zijn voor deze weg gebruikt." De aanleg duurde twee jaar: van 1826 tot 1828. Hij heeft er bijna honderd jaar in die vorm gelegen. Tegenwoordig heet hij de Zandvoortselaan. De elite wilde niet in contact komen met de arme Zandvoortse gezinnen. Daarom liep de weg niet door het dorp, maar eromheen. De huidige Hogeweg is later over die stenen aangelegd en loopt dus nog steeds om het centrum heen. Gierige elite Onderweg moest de elite tol betalen, bij verschillende tolpoortjes. "Als wandelaar betaalde je minder tol. De mensen stapten daarom voor de tolpoort uit de koets, betaalden en stapten na het hek weer in", legt Stephan uit. Eenmaal in Zandvoort wachtte de zee en Het Groote Badhuis. Tekst loopt door na de video. Pronkstuk van de tentoonstelling is de maquette van Jan Kol. Hij bouwde het Groote Badhuis na in mini-formaat, schaal 1:50. Een enorme klus. "Daar kon je in een zeebad. Er waren twaalf baden. Voor mensen met veel geld. Of ze een rijk leven hadden, weet ik niet", lacht Jan. Tekst loopt door na de foto. "Je kon er ook goed eten. Onder het badhuis was een enorme keuken en daar heeft zeer waarschijnlijk de keuken ingezeten", legt Jan uit. Ook die kelder is onderdeel van de maquette. Inmiddels is de maquette van Jan helemaal af en staat hij te pronken in het Zandvoorts Museum. Of Jan zelf in een zeewaterbad was gaan zitten, dat denkt hij niet. "Het was niet echt warm water. Doe mij maar een warme douche."
Go to News Site