Fréttastofa RÚV
Þegar Bryndís Björgvinsdóttir þjóðfræðingur fær nýtt áhugamál sekkur hún á bólakaf og fátt annað kemst að. „Þá er ég bara farin. Það hefur aðeins verið þannig í lífinu. Ég tek svona tímabil og ég er alveg búin að sætta mig við það að ég fúnkeri þannig,“ segir hún í samtali við Sigurlaugu Margréti Jónasdóttur í þættinum Segðu mér. Síðustu ár hefur plönturíkið verið í forgrunni hjá Bryndísi. Hún er langt komin með nám í skógfræði, hefur sótt námskeið í Garðyrkjuskólanum, heldur úti útvarpsþáttum á Rás 1 um plöntur og vinnur í gróðrarstöð á sumrin þegar hún er ekki að kenna í Listaháskólanum. Þrátt fyrir að vera alin upp í húsi umkringdu verðlaunagarði kviknaði áhugi Bryndísar tiltölulega seint. „Ég hafði vissulega unnið í gróðrarstöð sem unglingur og líka í Blómavali en ég hafði engan áhuga á gróðri. Þegar ég vann í Blómavali hafði ég langmestan áhuga á nammideildinni og páfagaukunum, var að þrífa búrin þeirra. Þegar ég vann í gróðrarstöðinni Þöll, það var bara af því að bróðir minn var að hjálpa mér. Hann var að vinna þarna sjálfur. Mér fannst þetta alveg drepleiðinlegt,“ segir Bryndís sem telur sig þó ekki hafa verið lélegan starfsmann. Bryndís Björgvinsdóttir er með grænni fingur en flestir og hún heldur úti útvarpsþáttum um plöntur. Áhuginn kviknaði þó seint og sem unglingi fannst henni „drepleiðinlegt“ að vinna í gróðrarstöð. Varð agndofa yfir algengri garðplöntu Bryndís segist fara oft út að ganga og það var í göngutúr sumarið 2018 sem áhuginn á plöntum kviknaði fyrir alvöru. „Þá sé ég í einum garðinum í Norðurmýrinni háan blómstöngul sem var alsettur gulum blómum, rosalega flott. Ég hugsaði: „Vá, þetta er eitthvað alveg sérstakt.““ Bryndís myndaði blómið í bak og fyrir og þegar heim var komið hófst hún handa við að komast að því hvaða planta þetta væri. „Þegar ég finn réttu plöntuna þá stendur bara um hana: „Útlagi. Algengur í íslenskum görðum.““ Þá fattaði hún að hún hafði ekki gefið blómunum í kringum sig gaum. Hún hugsaði með sér hvort það væri margt sem hún hefði ekki séð eða meðtekið í umhverfinu. Þetta gerðist aftur þegar hún sá venusvagn. Henni fannst þetta stórmerkileg planta þegar hún rakst á hana á göngu en í ljós kom að þetta var algeng planta í íslenskum görðum. Hún ákvað þá að meðtaka umhverfi sitt á göngutúrunum. „Þannig fór ég að sjá fleiri og fleiri tegundir og fór alltaf heim að fletta þeim upp. Smám saman fór ég að átta mig á hvað væri algengt og hvað væri sjaldgæft. Þannig var ég allt í einu komin með þennan áhuga út af einum útlaga sem þykir í rauninni ekkert sérstaklega merkileg planta. Mér fannst hún bara alveg geggjuð.“ Farin að sinna plönturáðgjöf Bryndís greindi bróður sínum frá þessum nýfundna áhuga og hann leyfði henni að koma að vinna með sér í gróðrarstöðinni í nokkra daga yfir sumarið. „Þá lærði ég eitthvað á hverjum einasta degi og svo smám saman fór ég að vera það klár í þessu að ég gat farið að vinna við plönturáðgjöf og við sölu á garðagróðri. Þannig að núna síðustu kannski fjögur eða fimm sumur hef ég fengið að vera hjá honum talsvert að veita ráðgjöf.“ Líkt og áður segir kennir Bryndís í Listaháskólanum, nánar tiltekið við hönnunardeild, þar sem hún er dósent. Hún segir þennan mikla plöntuáhuga hafa komið sumum á óvart. „Svona að einhverju leyti. Kannski af því að það felst í honum að vinna svolítið líkamlega vinnu sem er eitthvað sem að ég hafði ekki gert þarna í einhver ár og sem mínir kollegar hafa ekkert áhuga á. Maður getur setið við tölvuna á kaffihúsum og pantað eitthvað döðlugott alveg stanslaust – af hverju ætti maður að fara út?“ Á svipuðum tíma og plöntuáhuginn var að skjóta rótum fór Bryndís í fæðingarorlof. „Ég hugsa að ég verði að nýta fæðingarorlofið til að gera eitthvað stórkostlegt því það er ekkert oft sem maður fær svona nokkra mánuði til að vera til dæmis ekki heima hjá sér.“ Í langferð til Nýja-Sjálands með einn nýfæddan Hún og maðurinn hennar voru bæði hrifin af hugmyndinni um að fara út í tvo til þrjá mánuði. Eftir smá umhugsunartíma ákváðu þau að setjast niður á kaffihúsi til að ræða næstu skref en þau áttu þá einn fimm ára strák og einn nýfæddan. „Hann segir: „Mér líst vel á þetta, við getum farið til Tenerife í tvo mánuði. Beint flug og einfalt ef eitthvað kemur upp á að komast heim og svona.“ Þá er ég búin að hugsa hvað ég vil gera og segi við hann: „Nei. Við erum að fara til Nýja Sjálands,“ sem er hinum megin á hnettinum og tekur 24 tíma að ferðast þangað.“ Manni Bryndísar leist ekki alveg á blikuna og var ekki tilbúinn að samþykkja það. „Þá var mig búið að langa svo lengi að fara til Eyjaálfu, til Ástralíu og Nýja-Sjálands, í alveg tíu ár og það hafði aldrei gerst. Þarna sá ég tækifæri sem ég vissi ekkert hvenær myndi koma aftur. Þetta endar með því, og ég mæli ekki með þessu, þetta er smá skammarlegt, að ég fer að hágráta á kaffihúsinu,“ segir Bryndís. Hún spurði mann sinn grátandi: „Af hverju mega mínir draumar ekki rætast? Ég vil fara til Nýja-Sjálands,“ svo eftir var tekið á kaffihúsinu. „Svo horfir hann bara á mig og segir: „Allt í lagi. Við förum til Nýja-Sjálands.“ Þetta er besta setning sem ég hef heyrt. Þannig að við fórum.“ „Þarna var ekkert aftur snúið með minn gróðuráhuga“ Bryndísi fannst athyglisvert hve stíf öryggisleitin á flugvellinum í Nýja-Sjálandi var. Hún hélt fyrst að verið væri að leita að fíkniefnum eða vopnum. „Þau vildu skoða allar kerrurnar okkar, barnakerrurnar, hjólin á þeim og skósóla. Ég mátti ekki koma með neina ávexti, ekki neinar hnetur. Þá eru þeir að passa upp á vistkerfið sitt. Þeir vilja ekki fá neinar örverur eða meindýr sem geta komið á hjólakerrum, á dekkjum og skósólum.“ Þetta segir Bryndís hafa kynnt undir ábyrgðartilfinningu gagnvart náttúrunni sem hún ætlaði sannarlega að bera virðingu fyrir. Hún segir Nýja-Sjáland vera sannkallaða fugla- og gróðurparadís. Plönturnar heima á Íslandi bliknuðu í samanburði við trén og gróðurinn sem hún skoðaði þar ytra. „Þetta var bara eins og að vera í einhverri vímu,“ segir hún. „Þarna var ekkert aftur snúið með minn gróðuráhuga.“ Ferðalagið út gekk eins og í sögu. Ferðin heim var öllu erfiðari, ekki síst vegna þess að þá var yngri sonurinn búinn að læra að skríða. „Hann vildi bara skríða inn á flugvélaklósett og vera að fikta í klósettinu. Ef hann fékk það ekki þá öskurgrenjaði hann. Þannig að ég var þarna bara inni á klósetti að leyfa honum að fikta í einhverju. Þetta var alveg skelfilegt en allt annað við þessa ferð var alveg stórkostlegt.“ Kann vel við sig í Fossvogskirkjugarði Í sumar stefnir Bryndís á að vera með annan fótinn í Fossvogskirkjugarði. Þar hefur hún unnið við umhirðu og boðið upp á sögugöngur. Saga garðsins teygir sig næstum heila öld aftur. „Þarna er 20. öldin. Ótrúlega mikið af merkilegum atburðum 20. aldar sem endurspeglast þarna í garðinum.“ Í sögugöngunum hefur Bryndís bæði dregið fram sögur fólksins sem þar er grafið en líka lagt áherslu á gróðursögu. Skógurinn í garðinum er sá stærsti innan þéttbýlismarka höfuðborgarsvæðisins og þar má finna sitkagreni sem sum hafa náð vel yfir 20 metra hæð. Svo er þarna stærsta skógarþrastabyggð landsins. „Stundum eru svo mikil læti í fuglunum að maður getur ekki talað í símann í garðinum.“ Líkt og áður segir hefur áhugi Bryndísar á gróðri orðið uppspretta útvarpsþátta. Þeir nefnast Gull og grænir skógar og eru á dagskrá Rásar 1 á fimmtudögum klukkan eitt eftir hádegi. Í þessari viku, dymbilviku, talar Bryndís um fjölæringa meðal annars út frá táknrænu og kristnu samhengi ýmissa tegunda. Bryndís Björgvinsdóttir er með grænni fingur en flestir og hún heldur úti útvarpsþáttum um plöntur. Áhuginn kviknaði þó seint og sem unglingi fannst henni „drepleiðinlegt“ að vinna í gróðrarstöð. Hefur ekki látið framann stjórna ferðinni Bryndís er viss um að hún reyni að koma í veg fyrir að nýtt áhugamál taki sér bólfestu ef það lætur á sér kræla. Hún segir það ríkt í sinni kynslóð að huga vel að starfsframanum, sækjast eftir stöðuhækkunum og klifra upp metorðastigann en það eigi ekki við hana. „Ég hef ekki mikla löngun til þess að vera eitthvað að príla og reyna að fá eitthvað aðeins hærri laun eða eitthvað svona. Þá vil ég frekar kannski fá einhver laun fyrir að tala um gróður eða veita ráðgjöf eða fella tré sem þarf að fella. Ef ég fæ eitthvað nýtt áhugamál vona ég að það sé eitthvað tækifæri til að skapa innkomu af því ég finn að ég eiginlega verð. Ég er með tvö börn og með reikninga og svona. Svo lengi sem ég get borgað mína reikninga þá er þetta frekar saklaust en ég verð samt að standa mína plikt.“ Sigurlaug Margrét Jónasdóttir ræddi við Bryndísi Björgvinsdóttur í þættinum Segðu mér. Hægt er að hlusta á viðtalið í heild sinni í spilaranum ofarlega í færslunni.
Go to News Site