Fréttastofa RÚV
Arnar Eggert Thoroddsen skrifar: Þau Baldur Skúlason og Erla Hlín Guðmundsdóttir skipa Amor Vincit Omnia. Þau gáfu út einkar góða stuttskífu árið 2024, brb babe, sem vakti verðskuldaða athygli og skrifaði ég m.a.: „Raftónlist, sem hótar því að fara hvert sem er ... Þetta er popp, reif, jaðartónlist, allt í einni bendu og tvær, þrjár stefnur aukreitis í pottinum að lágmarki. Það er ekki tilviljun að það sé verið að „tosa“ um þennan dúett eins og Færeyingar hefðu orðað það. Einkar lofandi og mætti ég heyra meira?“ Og nú er ég að heyra meira því að Extended Babe er önnur stuttskífa dúettsins, fimm laga gripur rétt eins og sá fyrri. Extended Babe er plata eftir Amor Vincit Omnia. Arnar Eggert Thoroddsen rýnir í gripinn sem jafnframt er plata vikunnar á Rás 2. „Þetta er kúl stöff hjá krökkunum, ferskt, framandi og framsækin tónlist alla leið.“ Við fyrstu heyrn virðist Extended Babe nokk straumlínulagaðri en fyrri platan. Minna um útúrdúra, meira um þéttleika og rennslið heilsteypt. Upphafslagið „Adagio“ nýtir raddleiðréttingarforrit í listsköpuninni eða ættum við kannski frekar að tala um raddsköpunarforrit? Hitt heitið hefur í sér innbyggða neikvæðni. Alltént, hörkulag, ég heyri í Lúpínu og SiGRÚNU og Lúpína gestar reyndar seinna á plötunni. Erla leiðir lagið með frábærlega tilfinningaríkum söng og í kring eru hvassir, afstrakt taktar. Afbyggt allt, svoleiðis, en strax á eftir kemur „Ber“ sem er eiginlega hreint popplag. „Hittu mig í Nauthólsvík í kvöld“ segir í opnunarlínunni og yfir gítarleikur og einfaldir tölvutaktar. Ástarlag, prins og prinsessa á felustað o.s.frv. Fallegt lag sem fer innundir skinnið, lágvært brass gerir líka mikið fyrir það. „The Bliss“ er sýrðara, ævintýraflæði leikur um það og það er stutt, byrjar, staldrar aðeins við og rennur svo út skyndilega. „Rétt“ lagauppbygging og formfesta er ekki málið hér. „Mæta mér“ er sungið á íslensku, svefnherbergislegt, eins og verið sé að glugga í dagbókina. Eins og segir, einslags rafballa og téð Lúpína kemur að smíðinni. Lokað er með „Drain me“, fjarlæg skuggasmíð og ég hugsa um kúlista eins og Broadcast og Plone, hráir og „klesstir“ raftaktar dregnir upp úr biluðu Casio-hljómborði og maður hugsar um þessa tíma í kringum 2000 þegar fólk var að skera upp raftónlistina til að hnoða henni saman aftur með hentistefnulegum, póstmódernískum hætti. En ég get líka sleppt því að reyna að vera gáfulegur og einfaldlega sagt, þetta er kúl stöff hjá krökkunum, ferskt, framandi og framsækin tónlist alla leið. Vel gert! Arnar Eggert Thoroddsen er doktor í tónlistarfræðum frá Edinborgarháskóla og aðjúnkt í fjölmiðlafræði við Félags- og mannvísindadeild Háskóla Íslands. Hann hefur fjallað um tónlist í íslenskum fjölmiðlum um áratugaskeið.
Go to News Site