Reporter
Η ελληνική πολιτική σκηνή εισέρχεται σε φάση ακραίας πόλωσης και πιθανής αστάθειας και ρευστότητας, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να βρίσκεται αντιμέτωπος με το πιο κρίσιμο δίλημμα της θητείας του, το οποίο δεν είναι άλλο είτε από την αναζήτηση «ηρωικής» φυγής προς τις κάλπες είτε από την εμμονή στην ολοκλήρωση μιας τετραετίας που εξελίσσεται σε πορεία μαρτυρίου. Η διαβίβαση της δεύτερης δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ στις 3 Απριλίου 2026, η οποία θέτει υπό δικαστικό έλεγχο 20 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, έχει προκαλέσει πολιτικό σεισμό, διαλύοντας την κυβερνητική συνοχή και υποχρεώνοντας το επιτελείο του Μαξίμου να λειτουργεί σε συνθήκες... πολεμικού συμβουλίου. Ενώ ο πρωθυπουργός επιχείρησε αρχικά να εκτονώσει την πίεση μέσω εσπευσμένου-αναγκαστικού μίνι ανασχηματισμού η πίεση από σκάνδαλα, η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, οι κοινωνικές επιπτώσεις από την ακρίβεια και την ενεργειακή κρίση και βέβαια οι κοινωνικές αντιδράσεις για όλα τα παραπάνω, καθιστούν την πορεία για τη Νέα Δημοκρατία από εδώ και πέρα μία διαδρομή επάνω σε αληθινό ναρκοπέδιο. Εκτός των παραπάνω στο εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου η διάσταση απόψεων για τις κινήσεις που πρέπει να γίνουν και τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν, το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί δηλαδή, έχει πλέον πάρει τη μορφή σύγκρουσης δύο διακριτών στρατηγικών τάσεων που αναμετρώνται καθημερινά πάνω στο πρωθυπουργικό γραφείο. Από τη μία πλευρά, η «σχολή του αιφνιδιασμού», στην οποία πρωτοστατούν δύο εξ απορρήτων συνεργάτες του πρωθυπουργού, εισηγείται την προκήρυξη εκλογών στις 16 Απριλίου, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τις υποκλοπές, ως τη μόνη οδό διάσωσης ποσοστού πέριξ του 25% πριν η ηθική απαξίωση καταστεί μη αναστρέψιμη και η ΝΔ ταυτιστεί πλήρως με την εικόνα «εγκληματικής οργάνωσης». Στον αντίποδα, η «σχολή της σταθερότητας» ξορκίζει τις κάλπες, επικαλούμενη τον κίνδυνο γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης λόγω του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, αλλά και θεσμικά εμπόδια όπως η επικείμενη εκλογή της ηγεσίας του Αρείου Πάγου στις 30 Ιουνίου. Σε αυτό το τοξικό περιβάλλον, στο οποίο η κοινωνία παύει να είναι ανεκτική και δεν κινείται πλέον από απαξίωση για την πολιτική και τους θεσμούς, αλλά από οργή για την εκτεταμένη διαφθορά, ο κ. Μητσοτάκης καλείται να αποφασίσει αν θα εξαντλήσει τη θητεία του ή αν θα παραδοθεί στη δίνη μιας αναμέτρησης με αβέβαιη, αν όχι καταστροφική, έκβαση. Το παρασκήνιο της 16ης Απριλίου και η ανταρσία της Κ.Ο. Οι πληροφορίες των τελευταίων 24ώρων αποκαλύπτουν ότι η 16η Απριλίου έχει κυκλωθεί στο ημερολόγιο του Μαξίμου ως μία από τις πιθανές ημερομηνία της μεγάλης απόφασης. Οι υποστηρικτές των πρόωρων εκλογών θεωρούν ότι η κυβέρνηση πρέπει να σηκώσει το γάντι και να οδηγήσει τη χώρα σε κάλπες, προτού οι επόμενες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας -που πλέον ελέγχει τα πάντα από το 2019 και μετά- γίνουν μη διαχειρίσιμες. Η λογική τους είναι απλή και αναφέρει ότι κάθε μέρα που περνά, η κυβέρνηση «ματώνει» δημοσκοπικά και η αυτοδυναμία έχει ήδη μετατραπεί σε ανέκδοτο, με τη Νέα Δημοκρατία να παλεύει πλέον μόνο για το εκλογικό bonus που θα προκύψει ένα ποσοστό της τάξης του 25%. Ωστόσο, η αντίρροπη τάση εστιάζει στα πρακτικά εμπόδια. Η επικείμενη εκλογή της νέας ηγεσίας του Αρείου Πάγου στις 30 Ιουνίου αποτελεί κομβικό σημείο, καμία κυβέρνηση δεν θα ήθελε να χάσει τον έλεγχο αυτής της διαδικασίας πριν από μια αβέβαιη εκλογική μάχη. Επιπλέον, η γαλάζια Κ.Ο. βράζει, με τους βουλευτές να ανησυχούν ότι η άρση των ασυλιών θα γίνει «ρουτίνα» και ότι η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ θα τους στερήσει την επανεκλογή, την ώρα που οι μικρομεσαίοι και η μεσαία τάξη τους γυρίζουν οριστικά την πλάτη λόγω της ακρίβειας, ενώ ταυτόχρονα η κατάσταση στις εκλογικές τους περιφέρειες ενόψει Πάσχα είναι έκρυθμη. Η γεωπολιτική μέγγενη: Οι πιέσεις από ΗΠΑ και Ισραήλ Πέρα από τους εγχώριους κλυδωνισμούς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια διεθνή μέγγενη που περιορίζει δραματικά το περιθώριο των κινήσεών του. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ασκούνται ασφυκτικές πιέσεις από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, οι οποίες ζητούν από την Αθήνα να αποφύγει πάση θυσία τις κάλπες στην παρούσα συγκυρία. Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ τρέμουν το ενδεχόμενο μιας παρατεταμένης περιόδου αστάθειας στην Ελλάδα, με μια υπηρεσιακή κυβέρνηση δύο μηνών, την ώρα που η Μέση Ανατολή «φλέγεται» μετά την έναρξη των αμερικανο-ισραηλινών επιχειρήσεων κατά του Ιράν στα τέλη Φεβρουαρίου και τις συνεχιζόμενες πυραυλικές επιθέσεις. Για τους συμμάχους, η Ελλάδα αποτελεί έναν κρίσιμο πυλώνα σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο και την ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, που δεν πρέπει να παραλύσει εν μέσω ενεργειακής κρίσης και πολεμικών επιχειρήσεων. Το επιχείρημα ότι η χώρα θα μείνει ακέφαλη ενώ ο γεωπολιτικός περίγυρος καταρρέει, αποτελεί το ισχυρότερο χαρτί όσων εισηγούνται την παραμονή στην εξουσία με κάθε κόστος. Ωστόσο, αυτή η εξωτερική «προστασία» έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την εσωτερική αποσύνθεση. Ο Πρωθυπουργός καλείται να ζυγίσει αν η υπακοή στις διεθνείς επιταγές θα τον οδηγήσει σε πλήρη πολιτική αποστράγγιση, καθώς οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και οι αποκαλύψεις για τις υποκλοπές συνεχίζουν να διαβρώνουν τα θεμέλια της κυριαρχίας του. Ο χάρτης των εκλογικών σεναρίων και τα αδιέξοδα Στην περίπτωση που η πλάστιγγα γείρει τελικά προς την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, οι επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου επεξεργάζονται τρεις διακριτές χρονικές διαδρομές, καθεμία από τις οποίες φέρει το δικό της πολιτικό κόστος. Το πρώτο σενάριο αφορά στον απόλυτο αιφνιδιασμό με άμεσες εκλογές εντός του Απριλίου, μια κίνηση που στοχεύει στην ανάκτηση της πρωτοβουλίας των κινήσεων αλλά ενέχει τον κίνδυνο να εκληφθεί ως πράξη απόλυτου πανικού. Εναλλακτικά, εξετάζεται η επιλογή για κάλπες στις αρχές του καλοκαιριού, με ορίζοντα διπλών αναμετρήσεων έως τον Ιούλιο, γεγονός που θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα σε μια οικουμενική κυβέρνηση χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν και το πλήγμα στον τουρισμό και η απώλεια πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης λειτουργούν αποτρεπτικά. Τέλος, το σενάριο του φθινοπώρου, μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, φαντάζει ως η τελευταία προσπάθεια για τη διατύπωση μιας θετικής ατζέντας, παρόλο που η απειλή της δημοσκοπικής καθίζησης και η αύξηση των τιμών στα καύσιμα λόγω της διεθνούς αστάθειας καθιστούν αυτή την αναμονή εξαιρετικά επισφαλή. Το ζητούμενο Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο κίνδυνος είναι πλέον υπαρξιακού χαρακτήρα. Η θεωρία του «διευθύνοντος συμβούλου» που φέρει την ευθύνη για τη σήψη στον ΟΠΕΚΕΠΕ και τη συγκάλυψη στα Τέμπη, αλλά και τους χειρισμούς στην υπόθεση των υποκλοπών, έχει ανοίξει τη συζήτηση για την παραίτησή του, με τους δελφίνους να παραμονεύουν για τη διαδοχή. Η Νέα Δημοκρατία πηγαίνει προς την κάλπη υπόδικη και χωρίς αφήγημα, με τους πολίτες να ετοιμάζονται να ψηφίσουν με αίσθημα οργής για τα φαινόμενα σήψης και διαφθοράς. Η 16η Απριλίου θα δείξει αν ο Πρωθυπουργός θα επιλέξει τη φυγή ή αν θα παραμείνει εγκλωβισμένος σε μια κυβέρνηση που καταδιώκεται από το παρελθόν της, προσπαθώντας να διασώσει ένα 25% που φαντάζει πλέον ως το τελευταίο οχυρό. Πηγή:Ethnos.gr
Go to News Site