Fréttastofa RÚV
Tónlistarmaðurinn og tónlistargagnrýnandinn Jónas Sen hefur haft mikinn áhuga á andlegum málefnum frá blautu barnsbeini og tók upp kaþólska trú árið 2012. Það var þó stórt áfall í lífi hans sem varð til þess að hann varð meira leitandi en áður. Það var þegar eiginkona hans lést í bílslysi þegar hann var 26 ára. Anna Gyða Sigurgísladóttir ræddi við Jónas í þættinum Meiningu á Rás 1 um meðal annars þessa andlegu vegferð hans, hvernig þetta áfall mótaði líf hans og innvígslu hans í leikmannareglu Karmels. „Í þessum hörmungum dreymir mig draum“ Afi Jónasar, Jónas Þorbergsson fyrrum útvarpsstjóri til 23 ára, var mikill spíritisti og er Jónas því alinn upp við að það sé líf eftir dauðann og að lífið hafi æðri tilgang. „Svo þegar ég var 26 ára lenti ég í ákveðnum andlegum hremmingum. Ég missti konuna mína, hún dó í bílslysi þegar við vorum bara nýgift. Ég fór í djúpt þunglyndi og þurfti að leita mér aðstoðar,“ rifjar hann upp. „Eitt af því sem gerðist var að ég þróaði með mér mikinn dauðaótta og hypochondriu. Veturinn eftir að hún dó þá held ég að ég hafi fengið ellefu banvæna sjúkdóma.“ Eins hafi hann misst skammtímaminnið í um tvö ár eftir fráfall eiginkonu sinnar, Margrétar Björgólfsdóttur sem lést árið 1989, þá 33 ára. Margrét hafði lokið einsöngvaraprófi frá Söngskólanum í Reykjavík og lagði stund á nám í austurlenskum lækningum erlendis. Hún stofnaði og rak fyrirtæki sem framleiddi og dreifði hollustuvörum og rak um tíma matstofu hjá Náttúrulækningafélagi Íslands. „Í þessum hörmungum dreymir mig draum sem er þannig að mér er kennt að gera ákveðið hreinsunarritúal og síðan bara hugleiða ljósið. Ég átti að gera þetta tvisvar á dag,“ útskýrir Jónas sem lét til leiðast og fór að hugleiða tvisvar á dag þar sem hann bjó til ljósop í kringum sig og ímyndaði sér að hann væri baðaður í ljósi. „Mánuði eftir að ég byrja að gera þetta þá allt í einu hverfur þessi ótti, þessi dauðaótti, og hefur ekki angrað mig síðan. Mér fannst þetta dálítið merkilegt og varð svolítið húkt á því að stunda hugleiðslu.“ Hann tekur það fram að honum þykir hugleiðsla ekki koma í staðinn fyrir að fólk sæki sér faglega aðstoð geðlækna eða sálfræðinga en það hjálpi að hugleiða. „Hugleiðsla fyrir mig er líka bara meira heldur en bara að fá kyrrð eða slökun. Það er meira að rækta ákveðið vitundarsamband við það sem kallast í tólf spora samtökunum æðri máttur.“ „Fyrir mér er hugleiðslan það.“ „Ég held að ég hafi bara hreinlega verið í einhverri tilvistarkreppu“ Þegar Jónas var um þrítugt fékk hann mikinn áhuga á ákveðinni tegund af jóga sem kallast kriya og stundaði það í nokkur ár. Seinna fékk hann áhuga á kabbalisma sem er dulhyggjukerfi komið frá gyðingdómi og hefur legið til grundvallar vestrænni dulspeki. Einnig var hann í dulhyggjuskóla sem nefnist Servants of the light. Þegar hann var fimmtugur fermdist hann inn í kaþólsku kirkjuna en hann segist eiga erfitt með að skilgreina hvað hafi nákvæmlega orðið til þess að hann fór þá leið. „Ég held að ég hafi bara hreinlega verið í einhverri tilvistarkreppu. Af hverju leitar fólk í trú? Þegar það vantar eitthvað. Þetta var kannski bara eitthvað tímabil í mínu lífi þar sem ég var extra mikið leitandi og fann mig í kirkjunni, þannig séð.“ Þetta hafi verið um 25 árum eftir stóra áfallið í lífi hans þar sem hann hafði verið andlega leitandi á meðan. „Ég veit ekki hvort það var beint vel ígrunduð ákvörðun, meira bara eitthvað innsæi. Það er þannig með kaþólsku kirkjuna, það er margt í kirkjunni sem ég er alls ekki sammála og sumt sem fer í taugarnar á mér en það er eitthvað gott í henni líka og ég sæki dálítið í það. Ég reyni frekar að líta fram hjá því sem mér geðjast ekki.“ „Að mínu áliti er kirkjan heilög. Þrátt fyrir að það séu til slæmir prestar, slæmir biskupar og það hafi verið mjög slæmir páfar í gegnum tíðina þá er kirkjan sjálf heilög. Ef hún væri það ekki, þá væri ég ekki í henni.“ Reynir að lifa í fjarlægð frá lífsgæðakapphlaupinu Þegar talað er um leikmenn kaþólsku kirkjunnar er átt við venjulegt kaþólskt fólk sem lifir sínu hefðbundna lífi utan kirkjunnar en kýs að fylgja andlegum reglum ákveðinna trúarreglna kirkjunnar. Hér á Íslandi má finna leikmannareglu Karmels sem leikmenn eru vígðir inn í með formlegum hætti, fá brúnt herðaklæði í anda Karmelreglunnar og strengja ákveðin trúarleg heit. „Maður lofar að lifa í innri fátækt, ánetjast ekki auðum og völdum. Að reyna að vera í ákveðinni fjarlægð frá lífsgæðakapphlaupinu,“ segir Jónas sem hefur verið í reglunni í um áratug. Hann sá auglýsingu í kaþólska kirkjublaðinu um þennan hóp. Þar kom fram að lögð væri rækt við hugleiðslu sem kveikti áhuga Jónasar. Hann hafði því samband við Sigurð Boga Stefánsson geðlækni heitinn sem þá var í forsvari reglunnar og í ljós kom að hann hafði einnig verið í skólanum Servants of the Light. „Við tengdumst dálítið þannig og mér fannst þetta skemmtilegt. Ég er búinn að vera í þessu samfélagi í rúm tíu ár.“ Gekk út kaþólikki Löngu áður en Jónas gekk í kaþólsku kirkjuna var hann staddur í París með sinni seinni eiginkonu, en Jónas er þrígiftur, í kringum aldamótin. Þau fóru inn í Sacré-Cœur-kirkjuna sem venjulegir ferðamenn en þar inni fylltist hann verulegri andagift. „Það var bara einhver stemning þarna sem greip mig algjörlega og nísti mig. Ég fylltist þvílíkri trúarvímu að ég bara skildi fólk sem afneitar heiminum til þess að ganga á Guðs hönd og ganga í klausturreglu. Ég bara gekk út sem kaþólikki en svo tók það mig bara 12 ár í viðbót að fara inn í kirkjuna.“ Sætti sig við að hann gæti ekki skilið vilja Guðs Eftir að hafa misst eiginkonu sína 26 ára segist Jónas hafa velt því mikið fyrir sér hvers vegna þetta gerðist. „Ég var að reyna að skilja vilja Guðs, af hverju vildi Guð þetta?“ „Þetta olli mér alveg gífurlegu hugarangri í marga marga mánuði,“ segir Jónas. Einn daginn hafi hann verið á leiðinni heim úr vinnunni í strætó þar sem hann horfði út um gluggann og yfir hann helltist sú sannfæring að hann gæti ekki vitað ástæðuna. „Lífið er leyndardómur. Ég bara sætti mig við það og þetta gaf mér ákveðinn frið. Þetta var sjö mánuðum eftir atburðinn.“ Nær sér aldrei almennilega en reynir að fylgja innra flæði Liðin eru 37 ár frá því að Margrét lést. „Ég held að maður nái sér aldrei almennilega eftir svona. Þetta var svo rosalegt áfall, þetta gerðist svo skyndilega, hún bara dó.“ „Hún fór út að keyra, missti stjórn á bílnum, hann valt og hún var ekki í belti. Þegar læknirinn hringdi í mig til að segja mér þetta, að hún gæti dáið, ég bara trúði þessu ekki. Þetta er svo ótrúlegt, að lenda í svona.“ Jónas er búinn að sætta sig við það sem gerðist þrátt fyrir að hafa verið ósáttur fyrst. „Svo varð þetta bara partur af minni sögu og þetta mótaði mig algjörlega og gerði mig að því sem ég er í dag.“ „Ég er viss um að minn áhugi á andlegum málum er mikið til út af þessu, þessari leit að merkingu í lífinu og hver er tilgangur manns. Ég reyni að lifa í samræmi við það, að fylgja innra flæðinu.“ Jónas er óhræddur við að blanda saman trúarbrögðum og annarri andlegri speki en segir kaþólsku trúna hjálpa sér að komast í betra samband við sinn æðri mátt. Hann trúi því að það sé æðri veruleiki sem tekur við þegar hitt hverfur. Hann leiði ekki hugann að því hvað gæti gerst líkt og hann gerði eitt sinn þegar hann var haldinn dauðaótta. „Kannski er það í minni undirmeðvitund en það truflar mig ekki í minni vökuvitund.“ Þegar Jónas Sen var 26 ára missti hann eiginkonu sína í bílslysi. Hann reyndi lengi að skilja vilja Guðs og þróaði með sér dauðaótta. Hann hefur ávallt verið andlega leitandi og eftir þessar hremmingar fann hann hugleiðslu og seinna meir kirkjuna. Rætt var við Jónas Sen í Meiningu á Rás 1. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.
Go to News Site