„Mér er fyrirmunað að skrifa eitthvað sem er alvarlegt“

„Ég get ekki dáið núna. Ég þarf að fara heim og fela líkið betur.“ Svona hefst nýjasta spennusaga Jónínu Leósdóttur sem heitir Algjör Perla og er samkvæmt höfundi kátínukrimmi. „Þetta er byrjunin á bókinni þannig það spillist ekkert lesturinn þó maður heyri þetta,“ segir Jónína í samtali við Egil Helgason í Kiljunni á RÚV. „Þetta er um konu sem heitir Perla. Þetta er mjög vönduð kona sem er búin að vera grunnskólakennari norður í landi í litlum bæ sem er ónefndur. Hún er búin að kenna öllum bænum og þekkir alla og er orðin virðuleg frú.“ Þegar Perla rankar við sér á Landspítalanum í Reykjavík eftir heilablóðfall brennur á henni að komast á fætur því það er lík heima hjá henni sem getur ómögulega verið áfram þar sem það er. Hún er hins vegar lömuð öðrum megin, á áttræðisaldri, og getur ekki blandað nokkrum í svo viðkvæmt mál. „Hún þarf næði til að fela lík, fyrir utan líkamsstyrkinn og allt það. Þegar bókin er aðeins farin í gang þá er byrjað að reyna að pranga inn á hana konu sem er í vandræðum og þarf húsnæði, býr þarna í bænum. Þannig að hún er líka í klemmu út af því að það er verið að reyna að fá hana til að taka gest inn á heimilið, sem er ekki mjög heppilegt.“ Heldur upp á skemmtilegar gamlar kellingar Jónína lýsir bókinni sem kátínukrimma. „Mér datt það bara í hug þegar ég var að reyna að útskýra hvernig bók þetta væri. Vegna þess að þetta snýst auðvitað um glæp og spennan er sú að vita hver er dáinn og af hverju hann er heima hjá svona virðulegri konu norður í landi.“ „En mér er fyrirmunað að skrifa eitthvað sem er alvarlegt.“ Það sé alveg sama hvaða bókartegund Jónína sé að vinna með, það sé alltaf einhver húmor. „Nema ég hef skrifað tvær ævisögur annars fólks, þá varð ég að hemja mig.“ Það voru æviminningar Rósu Ingólfsdóttur og séra Sigurðar Hauks Guðjónssonar. Jónína hefur skrifað á þriðja tug bóka af ýmsu tagi og má þar nefna sívinsælar glæpasagnaseríur hennar kenndar við Eddu og Saló ehf. Bækurnar um Eddu eru orðnar sex talsins og segir Jónína aldrei að vita hvort önnur bætist í safnið. „Ég hélt að ég væri búin með Eddu eftir fimm bækur en svo bættist ein við. Nú segi ég aldrei neitt meir, ég veit ekki hvort hún er hætt eða hvort hún kemur aftur.“ Einnig hefur hún skrifað fimm ungmennabækur sem nutu mikilla vinsælda. „Það er alls staðar húmor og það eru mjög gjarnan eldri konur sem eru svolítið skarpar en líka frekar og stjórnsamar, ömmutýpur. Ég er dálítið hrifin af þeim.“ „Ég ólst dálítið upp við þetta líka vegna þess að tvær ógiftar systur pabba míns bjuggu með okkur,“ rifjar Jónína upp. Þær hafi oft haldið svokölluð kvennaboð þar sem vinkonur þeirra komu í heimsókn og fékk Jónína gjarnan að slást með í för. „Það var svo hávært, þetta var eins og fuglabjarg. Þær voru svo óheftar og hlógu svo mikið og voru að herma eftir. Þetta var dásamlegt.“ „Það hefur greinilega skilað sér í mínum skrifum.“ Egill heldur því fram að eldri konur séu iðulega klárar konur en þegar hann bryddar upp á því að eldri menn verði vitleysingar segist Jónína ekki vilja taka þátt í að segja já eða nei við því. „En ég held upp á skemmtilegar gamlar kellingar.“ Fór aldrei upp í pontu Þau rifja upp tíma Jónínu á þingi vegna þess að hún var varaþingmaður Bandalags jafnaðarmanna frá 1983–1987. „Það átti ekki við mig, enda var ég í hálfan mánuð inni á þingi og ég fór aldrei í pontu. Ég hugsa að það sé einhvers konar met.“ Hún hafi óvart orðið varaþingmaður, eins og gerist svo oft fyrir hana í lífinu. „Hann Vilmundur Gylfason sem stofnaði flokkinn vildi fá þáverandi manninn minn í flokkinn. Svo var komið úrslitakvöld og hann átti að skila listanum daginn eftir, þá kemur einhver örvænting og hann segir: Jón, átt þú ekki ágæta konu?“ Eins starfaði Jónína í blaðamennsku í 20 ár hjá Helgarpóstinum, Pressunni og Nýju lífi. „Það var bara mjög skemmtilegt. Ég var á minni hillu að geta skrifað. Hugsaðu þér hvað það eru mikil forréttindi, ég hef alla mína starfsævi vaknað á morgnana og hlakkað til að fara í vinnuna.“ Hún hafi mikla unun af starfi sínu. „Það er alltaf gaman. Ég auðvitað, eins og allir, lendi í alls konar vandamálum og erfiðleikum, veikindum og ástvinamissi eins og við gerum öll. Þá get ég alltaf flúið inn í bækurnar.“ „Þetta er ákveðinn veruleikaflótti og líka bara að njóta þess að geta skapað heim þar sem ég ræð,“ útskýrir Jónína. Hún hafi verið orðin rúmlega fimmtug þegar hún gat orðið rithöfundur í fullu starfi og er því alls ekki að verða uppiskroppa með hugmyndir. „Það er bara mjög mikið af hugmyndum sem bíða enn þá.“ Rithöfundurinn Jónína Leósdóttir segist alltaf verða að fylla bækur sínar af húmor, sama í hvaða bókmenntategund hún skrifi. Alla hennar starfsævi hefur hún hlakkað til að fara í vinnuna en varaþingmennska átti ekki við hana. Rætt var við Jónínu Leósdóttur í Kiljunni á RÚV. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.

Go to News Site