شرق
ایران در طول تاریخ پرفرازونشیب خود، همواره با استعاره «ققنوس» پیوندی ناگسستنی داشته است؛ موجودی اساطیری که نه از آتش میهراسد و نه در آن پایان مییابد، بلکه هر بار از میان شعلههای بحران، با شکوهی مضاعف دوباره متولد میشود. ایران در طول تاریخ پرفرازونشیب خود، همواره با استعاره «ققنوس» پیوندی ناگسستنی داشته است؛ موجودی اساطیری که نه از آتش میهراسد و نه در آن پایان مییابد، بلکه هر بار از میان شعلههای بحران، با شکوهی مضاعف دوباره متولد میشود. ایستادگی ایران در نبردهای اخیر، برخلاف تصور بسیاری از تحلیلگران غربی که آن را جرقهای زودگذر میپنداشتند، نشانهای از تداوم یک الگوی تاریخی و بلوغ راهبردی در سال ۱۴۰۵ است. بااینحال، تفاوت بنیادین این برهه با گذشته در این است که امروز مسئله اصلی دیگر صرفا «بقا» نیست، بلکه «چگونگی تبدیل بقا به توسعه» است. ما دیگر در پی حماسهسراییهای انتزاعی نیستیم، بلکه در آستانه یک ضرورت راهبردی برای تبدیل اقتدار نظامی به «ثبات پایدار اقتصادی» قرار داریم. پرسش بنیادین اینجاست: ققنوس پس از نبرد، چگونه میخواهد زیستبوم خود را بازسازی کند تا این بار اقتدارش، نهفقط در میدان، بلکه در شریانهای تجارت جهانی ریشه بدواند؟
Go to News Site