Reporter
Σε αχαρτογράφητα, όπως όλα δείχνουν, νερά θα κληθεί μετά τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές να κολυμπήσει η πολιτική ζωή του τόπου, με την παρουσία και κατά πάσα πιθανότητα την ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία νεοφανών σχηματισμών, συνδυαστικά με την προδιαγραφόμενη αποδυνάμωση των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων, να δημιουργούν ένα εντελώς νέο και διαφορετικό από αυτό που εδώ και πολλά χρόνια έχουμε συνηθίσει, περιβάλλον. Οδεύοντας προς μια εκλογική αναμέτρηση με ιδιομορφίες ενδεχομένως πρωτοφανείς, το διακύβευμα των επερχόμενων βουλευτικών έχει προ πολλού προσδιοριστεί ως μια μάχη ανάμεσα στις δυνάμεις της σταθερότητας και της υπευθυνότητας από την μια και των νεοφανών εκείνων κομμάτων από την άλλη, που σύμφωνα με τους επικριτές τους, οικοδομούν την ύπαρξη και την από μέρους τους προσπάθεια απόκτησης ρυθμιστικού ρόλου, επενδύοντας σε παντελώς απολιτίκ προσεγγίσεις και επιδιώκοντας την αποσταθεροποίηση της χώρας. Μολονότι το σκηνικό αυτό αποτυπώνεται υπό την μορφή στρατοπέδων στην καθημερινότητα πλέον του προεκλογικού αγώνα, η πραγματικότητα είναι πως από την αμέσως επόμενη μέρα των εκλογών, οι δυνάμεις που θα επιτύχουν να μπουν στην Βουλή θα αναδιαταχθούν και οι όποιες συμμαχίες θα επαναπροσδιοριστούν, ανάλογα με την ιδεολογικοπολιτική κατεύθυνση, αλλά και - ίσως το κυριότερο - με το ποσοστό που το κάθε κόμμα θα καταφέρει τελικά να εξασφαλίσει. Σε αυτό το πλαίσιο, και παρόλο που τα δύο μεγαλύτερα κόμματα του τόπου, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, φαίνεται πως θα μετρήσουν σημαντικές απώλειες και θα κληθούν να διαχειριστούν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο με σαφώς μειωμένη επιρροή, δεν θα πάψουν να αποτελούν-πλην συγκλονιστικού απροόπτου και οποιασδήποτε τεράστιας ανατροπής- τους δύο βασικούς πυλώνες του κομματικού οικοσυστήματος του νησιού, παραμένοντας ουσιαστικά, έστω και με λιγότερη απήχηση στην κοινωνία και δύναμη στην Βουλή, οι βασικοί παίχτες στην πολιτική σκακιέρα. Τα δύο εκείνα κόμματα δηλαδή, που δεδομένων των ιδεολογικοπολιτικών τους διαφορών και κατ’ επέκταση της μηδενικής πιθανότητας για οποιαδήποτε και οποιασδήποτε μορφής μεταξύ τους μετεκλογικής συνεργασίας, θα παραμείνουν ως οι πόλοι και ως οι κεντρικοί άξονες γύρω από τους οποίους θα στηθεί το σκηνικό των συμμαχιών της επόμενης μέρας. Με κάποιους μάλιστα, να σκιαγραφούν από τώρα το τοπίο, μιλώντας για μια μάχη αμιγώς ιδεολογικού χαρακτήρα, όπου με παραδοσιακούς πολιτικούς όρους το παιχνίδι θα έχει ως μονομάχους σε αντιπαράταξη, αφενός το στρατόπεδο της κεντροδεξιάς με βασικό πυλώνα τον ΔΗΣΥ και αφετέρου την κεντροαριστερά με βασικό πυλώνα το ΑΚΕΛ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Στρατόπεδα και δύο κόσμοι στην μάχη των βουλευτικών με την διαφθορά ξανά στην ατζέντα-Ο Δρουσιώτης, οι αδελφότητες και η φωτιά στον προεκλογικό Τα πρώτα δείγματα γραφής και μια σαφή ένδειξη για τα στρατόπεδα που θα διαμορφωθούν, αναμένεται και εκ των πραγμάτων θα δοθούν μέσα από τις διεργασίες, οι οποίες περίπου με το κλείσιμο της κάλπης θα αρχίσουν για την εκλογή του νέου Προέδρου της Βουλής. Το στρατόπεδο της κεντροδεξιάς και το ΕΛΑΜ Ήδη, η προαναγγελθείσα κοινοβουλευτική συνεργασία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ αποτελεί κατά αρκετούς τον προπομπό για το πώς η κεντροδεξιά προσεγγίζει τα νέα δεδομένα που δημιουργούνται μέσα από την προδιαγραφόμενη επαναχάραξη του κομματικού χάρτη, θεωρώντας και εκτιμώντας πως μόνο έτσι δύναται να εμποδιστεί ο εκτροχιασμός του τόπου και να συνεχίσει στις ράγες της σταθερότητας. Υπό ένα τέτοιο πρίσμα, ανεξαρτήτως ονόματος υποψήφιου, για πολλούς θεωρείται δεδομένη η συμπόρευση των δύο κομμάτων τουλάχιστον κατά την δεύτερη ψηφοφορία εκλογής Προέδρου της Βουλής, όπως επίσης δεδομένη για πολλούς θεωρείται και η συστράτευση της ΔΗΠΑ, αν και εφόσον φυσικά καταφέρει εν τέλει να διατηρήσει την θέση της στο Κοινοβούλιο. Το μεγάλο ερώτημα επί του προκειμένου είναι ωστόσο η στάση και ο ρόλος του ΕΛΑΜ, το οποίο ενδεχομένως ως τρίτο σε δύναμη κόμμα στη νέα Βουλή, να είναι και αυτό που στη ζυγαριά των ισορροπιών θα είναι σε θέση να γείρει, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την εκλογή Προέδρου της Βουλής, την πλάστιγγα. Με τα πράγματα κάπου εδώ να περιπλέκονται, καθότι είναι ένα ζήτημα, όχι αν το ίδιο θα ήθελε να συμπαραταχθεί σε ένα μέτωπο μαζί με τον ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ, αλλά πολύ περισσότερο το πώς, αν θα μπορούσαν και αν ήθελαν τα ίδια δύο αυτά κόμματα μια οποιασδήποτε μορφής συστράτευση με ένα ΕΛΑΜ, το πιο πιθανό σαφώς ενδυναμωμένο και με μια επιζήμια για τα ίδια αναπτυσσόμενη δυναμική. Πρόκειται για ένα προβληματισμό που αν και εμπεριέχει την δική του αλήθεια, σε καμία στιγμή από την άλλη- σύμφωνα με καλούς γνώστες του παρασκηνίου – δεν μπορεί να θεωρεί ως απαγορευτικός για ένα σενάριο στο οποίο το ΕΛΑΜ, μαζί τον ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ, να «ενώσουν δυνάμεις» προκειμένου να σταθούν ανάχωμα στο ιδεολογικοπολιτικά αυστηρά ομιλούντες αντίπαλο στρατόπεδο. Πάντως, αξίζει στο σημείο αυτό να σημειωθεί, πως ο πρόεδρος του ΕΛΑΜ, Χρίστος Χρίστου, με επανειλημμένες δηλώσεις του το τελευταίο διάστημα έστειλε σαφές μήνυμα ότι το ΕΛΑΜ, σε αντίθεση με ό,τι είχε πράξει το 2021, δεν πρόκειται να υποστηρίξει για την Προεδρία της Βουλής, την Αννίτα Δημητρίου. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Άνοιξε τα χαρτιά της και έβαλε την υποψηφιότητά της για την Προεδρία της Βουλής στο τραπέζι η Αννίτα-«Τίμησα όπως πρέπει τον θεσμό» Το στρατόπεδο της κεντροαριστεράς και η ΕΔΕΚ Από την άλλη, αν και με την σειρά του κατά πάσα πιθανότητα αποδυναμωμένο, δεν αποκλείεται οι επερχόμενες βουλευτικές εκλογές να σηματοδοτήσουν για το ΑΚΕΛ την επιστροφή του μετά από είκοσι χρόνια ως η πρώτη πολιτική δύναμη του τόπου. Ακόμη όμως και να μην συμβεί κάτι τέτοιο, θα συνεχίσει να είναι προφανώς το ΑΚΕΛ η ηγέτιδα παράταξη στον χώρο της Αριστεράς, όπου σε επίπεδο Βουλής, παρουσία όπως όλα δείχνουν θα έχει – χωρίς το ίδιο να προσδιορίζεται ως αριστερό κόμμα αλλά με αρκετές από τις θέσεις και τις πολιτικές του να το τοποθετούν εκ των πραγμάτων σε αυτό τον χώρο – και το Volt. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, βρίσκεται το Volt σαφώς πολύ πιο κοντά στο ΑΚΕΛ παρά στον ΔΗΣΥ ή στο ΔΗΚΟ και πολύ περισσότερο στο ΕΛΑΜ, την ίδια ώρα που και το ΑΛΜΑ του Οδυσσέα Μιχαηλίδη, τουλάχιστον βάσει των μέχρι σήμερα δειγμάτων γραφής που έδειξε, πολύ πιο εύκολα θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος μιας έστω και άτυπης κεντροαριστερής, παρά κεντροδεξιάς συμμαχίας. Άλλωστε, στόχος του Οδυσσέα Μιχαηλίδη είναι η δημιουργία των προϋποθέσεων και συνθηκών εκείνων που θα του επιτρέψουν να έχει στις προεδρικές του 2028 την μέγιστη κομματική στήριξη, με τις περισσότερες πιθανότητες να το πετύχει να είναι μάλλον έχοντας το βλέμμα στραμμένο, όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, προς τα αριστερά παρά προς τα δεξιά. Στην όλη εξίσωση, ως ένα τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο κεντροαριστερό κόμμα, εισέρχεται και η ΕΔΕΚ, η οποία παραμένοντας σε πρώτη φάση άγνωστο μέχρι στιγμής κατά πόσο θα βρίσκεται στην επόμενη Βουλή, άγνωστο παραμένει σε δεύτερη φάση και το στρατόπεδο στο οποίο θα θελήσει να τοποθετηθεί εάν το αποτέλεσμα των εκλογών είναι τέτοιο, που θα επιτρέπει στους Σοσιαλιστές να διατηρήσουν την κοινοβουλευτική τους παρουσία. Άλλωστε, τοποθετούμενη στον ενδιάμεσο χώρο, δεν είναι λίγες οι φορές που η ΕΔΕΚ συνεργάστηκε και με την δεξιά, χωρίς να παραγνωρίζεται συναφώς το γεγονός ότι είναι και με τις ψήφους του ΔΗΣΥ που ο πρώην ηγέτης του κινήματος Γιαννάκης Ομήρου βρέθηκε στην Προεδρία της Βουλής το 2011, αλλά και ότι στο μακρινότερο παρελθόν συνυπήρξε με τον ΔΗΣΥ ως μέρος του κυβερνητικού σχήματος επί διακυβέρνησης Γλαύκου Κληρίδη. Η παράμετρος Φειδίας ως απροσδιόριστος παράγοντας Στο πιο πάνω σκηνικό, ως ο πλέον απροσδιόριστος παράγοντας που δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να τοποθετηθεί, είτε στο ένα είτε στο άλλο κάδρο των πιθανών συμμαχιών την επομένη των βουλευτικών εκλογών, προβάλλει η Άμεση Δημοκρατία του Φειδία Παναγιώτου, η οποία όλες οι ενδείξεις συνηγορούν πως θα έχει αισθητή κοινοβουλευτική παρουσία. Χωρίς θέσεις και χωρίς κανένα ιδεολογικοπολιτικό υπόβαθρο, το κόμμα του κ. Παναγιώτου αποτελεί μια… κατηγορία από μόνο του και εν πολλοίς τον άγνωστο «Χ» σε μια εξίσωση για το αποτέλεσμα της οποίας μπορεί η Άμεση Δημοκρατία να αποδειχθεί καθοριστική, καθόλου σίγουρο δεν είναι όμως ότι θα μπορέσει να κινηθεί προς οποιαδήποτε κατεύθυνση στη βάση συγκεκριμένων πολιτικών και αντιλήψεων και όχι όπως πράττει σήμερα. Δηλαδή, στο περίπου. Πρόκριμα για τις προεδρικές εκλογές του 2028 Οι συσχετισμοί δυνάμεων και οι συμμαχίες που σε κοινοβουλευτικό επίπεδο θα διαμορφωθούν την επαύριον της 24ης Μαΐου, κρίνονται από αρκετούς και ενδεχομένως συνιστά σε μεγάλο βαθμό πραγματικότητα, πως θα αποτελέσουν πρόκριμα για τις προεδρικές εκλογές του 2028, καταδεικνύοντας σε σημαντικό βαθμό τις ισορροπίες και τις συνεργασίες που ενδεχομένως προκύψουν στην κούρσα που θα ακολουθήσει για την πρώτη σε αξία εκλογική αναμέτρηση. Και η αλήθεια είναι πως απομένοντας λιγότερο από δύο χρόνια για τις προεδρικές εκλογές, και μέσα σε ένα όπως διαφαίνεται σαφώς πολύ διαφορετικό πολιτικό τοπίο, μπορεί τα νερά της επόμενης μέρας των επερχόμενων βουλευτικών να μοιάζουν… αχαρτογράφητα, φαίνεται ωστόσο πως θα χαρτογραφήσουν επαρκώς το πλαίσιο και την γραμμή πλεύσης που τα κόμματα θα ακολουθήσουν στο ταξίδι που αμέσως μετά τις βουλευτικές θα αρχίσουν με προορισμό τον… Λόφο. Τα καράβια που θα ξεκινήσουν και το πλήρωμά τους, προφανώς εν αναμονή ή σε διαδικασία αναζήτησης του… καπετάνιου που θα τα οδηγήσει. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η μάχη των «φτωχών» της κάλπης-Οι τέσσερις που παίζουν τα ρέστα τους για να μπουν στην Βουλή, πού ποντάρουν και η απόσταση από τον στόχο τους Ένας προεκλογικός σαν κουτσομπολίστικη εκπομπή στην τηλεόραση-Αδελφότητες, επιστήθιοι φίλοι, άρχοντες, το κακό συναπάντημα και η βίλα του Φειδία Στην τελική ευθεία των εκλογών χωρίς έλεος κι’ όποιος αντέξει-Οι στόχοι, οι δυναμικές και οι στροφές των κομματικών μηχανών στο φουλ Και ξαφνικά νέο αμφίρροπο ντέρμπι στην κούρσα των βουλευτικών-Η καυτή ανάσα του ΑΛΜΑ στο ΕΛΑΜ και από την... εξωτερική ο Φειδίας
Go to News Site