شرق
امروز چهارشنبه؛ زمانی است که به احتمال زیاد تکلیف بازگشت به جنگ یا آغاز دور تازه مذاکرات در اسلامآباد روشن شده است. با این حال، در لحظه نگارش، همه چیز در وضعیتی معلق و ناپایدار قرار دارد؛ وضعیتی که نه میتوان آن را صلح نامید و نه جنگ، بلکه نوعی «تعلیق راهبردی» است که هر لحظه امکان چرخش به یکی از دو مسیر کاملا متفاوت را دارد. موسی موحد: امروز چهارشنبه؛ زمانی است که به احتمال زیاد تکلیف بازگشت به جنگ یا آغاز دور تازه مذاکرات در اسلامآباد روشن شده است. با این حال، در لحظه نگارش، همه چیز در وضعیتی معلق و ناپایدار قرار دارد؛ وضعیتی که نه میتوان آن را صلح نامید و نه جنگ، بلکه نوعی «تعلیق راهبردی» است که هر لحظه امکان چرخش به یکی از دو مسیر کاملا متفاوت را دارد. با پایان آتشبس دوهفتهای از ۳:۳۰ بامداد امروز، منطقه وارد مرحلهای حساس و تعیینکننده میشود. نگاهها اکنون بیش از هر زمان دیگری به اسلامآباد دوخته شده است؛ جایی که اگرچه مقدمات فنی و امنیتی برای میزبانی مذاکرات فراهم آمده، اما هنوز ابهامهای جدی درباره اراده و زمانبندی حضور طرفین پابرجاست. آنگونه که از شواهد برمیآید، نوعی بنبست نمادین نیز شکل گرفته است؛ اینکه کدام طرف نخستین گام را بردارد و بهاصطلاح «پرواز اول» را به مقصد پاکستان انجام دهد، خود به مسئلهای حیثیتی و سیاسی تبدیل شده که فراتر از یک تصمیم اجرائی، به سنجش وزن و موقعیت هر طرف در معادله قدرت گره خورده است. برخلاف ادعاهای اولیه دونالد ترامپ و دیگر مقامات کاخ سفید، قرار بود روز سهشنبه جیدی ونس در پاکستان حضور یابد؛ امری که تحقق نیافت و همین موضوع، عملا بر روند اعزام هیئت ایرانی نیز تأثیر گذاشت و مانع از شکلگیری گام نخست در مسیر مذاکرات شد. البته ایبیسی نیوز به نقل از کاخ سفید خبر داد که ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، دیروز سهشنبه از پایگاه مشترک اندروز عازم پاکستان شده تا در مذاکرات شرکت کند. با وجود این نکته، تداوم محاصره دریایی و حمله به کشتی ایرانی «توسکا» بر پیچیدگی معادلات افزوده و فضای بیاعتمادی را تشدید کرده است. در چنین شرایطی، اگر مذاکراتی آغاز نشود، مسئولیت اصلی این وضعیت متوجه ایالات متحده خواهد بود و بهسادگی نمیتوان این ناکامی را به تهران نسبت داد یا توپ را در زمین ایران انداخت.
Go to News Site