شرق
تصور کنید در شامگاه ۹ اسفند، همزمان با طنین اولین انفجارهای جنگ، در حالی که اضطراب از سقف خانهها میبارد، بیمار شما نیاز مبرم به دارویی دارد که ثانیهها برایش حکم مرز میان ماندن و رفتن را دارند. در آن لحظه غریب، گوشی تنها ریسمان نجات است؛ اما وقتی آن را برمیدارید، بهجای صفحه نوبتدهی یا تأیید نسخه، برخورد میکنید به قطع ناگهانی اینترنت. این دیگر نهتنها یک اختلال فنی ساده، بلکه رهاشدن بیمار در عریانترین لحظه استیصال بود. محسن دلیلی: تصور کنید در شامگاه ۹ اسفند، همزمان با طنین اولین انفجارهای جنگ، در حالی که اضطراب از سقف خانهها میبارد، بیمار شما نیاز مبرم به دارویی دارد که ثانیهها برایش حکم مرز میان ماندن و رفتن را دارند. در آن لحظه غریب، گوشی تنها ریسمان نجات است؛ اما وقتی آن را برمیدارید، بهجای صفحه نوبتدهی یا تأیید نسخه، برخورد میکنید به قطع ناگهانی اینترنت. این دیگر نهتنها یک اختلال فنی ساده، بلکه رهاشدن بیمار در عریانترین لحظه استیصال بود. سلامت دیجیتال ایران که پیش از این در شوک وقایع دیماه به اغما رفته بود، با شروع جنگ در اسفندماه به یک بنبست ساختاری دیگر رسید؛ جایی که شرایط جنگی، ناخواسته دسترسی به خدمات حیاتی درمان را با مخاطره روبهرو کرد و شریانهای اقتصادی اقتصاد دیجیتال و به دنبال آن کسب و کارهای سلامت دیجیتال را در وضعیتی ناپایدار قرار داد. در حالی که آمارهای رسمی از افت ۲۰ تا ۷۰درصدی شاخصهای سلامت دیجیتال پس از اسفندماه خبر میدهند، واقعیت عریان در لایههای انسانی این بحران، فراتر از اعداد است. گزارش پیشرو، فراتر از اعداد، روایت عینی یک عقبگرد اجباری است؛ روایت داروخانههایی که در هراس از آشوب و موشکباران، پشت درهای بسته و در تاریکی نسخه میپیچیدند و پرسنلی که در زمان اختلال مسیریابهای آنلاین، خود در نقش پیک، داروهای حیاتی را در شهرهای ناامن به دست بیماران میرساندند. با از کار افتادن درگاههای پرداخت و سیستمهای تأیید نسخه، بیمار چارهای جز بازگشت به بازارهای سیاه نداشت؛ بازگشتی 20ساله به عقب که تمام دستاوردهای یک دهه نوسازی نظام سلامت را در آتش عدم قطعیت سوزاند.
Go to News Site