Reporter
Την θέση ότι κατεβαίνει στις βουλευτικές εκλογές γιατί βαρέθηκε τις παλαιοκομματικές νοοτροπίες που κρατούν τη χώρα στάσιμη, εκφράζει ο υποψήφιος βουλευτής του Volt, στην επαρχία Αμμοχώστου, Αρτέμιος Μιχαήλ. Ο ίδιος υπογραμμίζει, ότι ανήκει στη γενιά που θυμάται αμυδρά την Κύπρο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη γενιά που είδε τις ευκαιρίες να ανοίγονται και, την ίδια στιγμή, να χάνονται μέσα από τα χέρια της. Σε συνέντευξή της στον REPORTER, ο κ. Μιχαήλ αναφέρεται επίσης στις προτεραιότητες που θέτει και ποια είναι τα ζητήματα στα οποία θα επικεντρωθεί σε περίπτωση εκλογής του. Παράλληλα αναφέρει ότι το άλυτο Κυπριακό παραμένει το βασικό μας πρόβλημα, ως κράτος και ως κοινωνία, τονίζοντας ότι όσο η εκκρεμότητα του Κυπριακού παραμένει τίθεται εν αμφιβόλω η εύρυθμη λειτουργία του κράτους. «Να μην ψηφίσουμε πάλι από συνήθεια, φόβο ή υποχρέωση, αλλά με το ερώτημα αν αυτό που επιλέγουμε παράγει πραγματικό αποτέλεσμα για τη ζωή μας», επισημαίνει ο Αρτέμιος Μιχαήλ. Ακολουθεί πιο κάτω η συνέντευξή της στoν REPORTER: Για ποιους λόγους αποφασίσατε να διεκδικήσετε βουλευτική έδρα στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές και γιατί ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο του Volt; Κατεβαίνω σε αυτή την εκλογική μάχη γιατί βαρέθηκα, όπως χιλιάδες άλλοι, παλαιοκομματικές νοοτροπίες που κρατούν τη χώρα στάσιμη. Θεωρώ πως ήρθε η ώρα να ψηφίσουμε νούσιμα. Κομματικές ταμπέλες, ιδεολογικά στεγανά του παρελθόντος και πολώσεις άλλων εποχών δεν πληρώνουν ενοίκιο, δεν φτιάχνουν κράτος, δεν λύνουν προβλήματα. Αυτή τη στιγμή, το Volt είναι η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί μια πορεία προς τη λογοδοσία της εκτελεστικής εξουσίας, τον πραγματισμό και τις οριζόντιες συνεργασίες, όπου αυτό είναι δυνατό, με στόχο την αντιμετώπιση χρόνιων παθογενειών του κράτους. Θα ήταν ενδιαφέρον και χρήσιμο να μας πείτε κάποια περισσότερα πράγματα για εσάς. Ποιο είναι το υπόβαθρο της ενασχόλησής σας με την πολιτική, από ποιο επαγγελματικό χώρο προέρχεστε και τι γενικότερα πρέπει να γνωρίζουν για εσάς οι ψηφοφόροι; Ανήκω στη γενιά που θυμάται αμυδρά την Κύπρο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη γενιά που είδε τις ευκαιρίες να ανοίγονται και, την ίδια στιγμή, να χάνονται μέσα από τα χέρια της. Πολιτικοποιήθηκα από πολύ νωρίς και για χρόνια στάθηκα δίπλα σε ένα από τα μεγάλα κόμματα, πιστεύοντας ότι μέσα από αυτό μπορεί να προκύψει αποτέλεσμα. Το σημείο καμπής ήρθε το 2020, με το παράνομο άνοιγμα της Αμμοχώστου από την Τουρκία, που ακολούθησε την εγκατάλειψη του Κυπριακού στο Κρανς Μοντανά από την κυβέρνηση Αναστασιάδη. Μεγαλώνοντας ως περήφανος Αρδανίτης και, κατ’ επέκταση, Αμμοχωστιανός, περίμενα μια καθαρή και συλλογική αντίδραση από το πολιτικό σύστημα για επαναφορά του τρένου του Κυπριακού στις ράγες της λύσης. Η αντίδραση δεν ήρθε ποτέ. Τότε έγινε ξεκάθαρο για μένα ότι δεν μπορείς να συνεχίζεις να στηρίζεις μηχανισμούς που, στην κρίσιμη στιγμή, αδιαφορούν για τα ουσιαστικά. Η απογοήτευση με οδήγησε να δω την πολιτική λιγότερο συναισθηματικά και περισσότερο ορθολογιστικά. Έτσι συμμετείχα στη δημιουργία του «Αμμόχωστος για την Κύπρο», όπου είχα την τιμή να υπηρετήσω ως αντιπρόεδρος για δύο χρόνια, συμβάλλοντας στο να ανοίξει σε νέο κόσμο και να εξελιχθεί στο Volt. Είμαι ιδρυτικό μέλος του κόμματος και τα τελευταία 3 χρόνια μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και συντονιστής της Επιτροπής Εσωτερικών. Επαγγελματικά προέρχομαι από τον ιδιωτικό τομέα, με σπουδές στη Δημόσια Διοίκηση και 10 χρόνια εμπειρίας στη Γερμανία. Έμαθα να κινούμαι σε περιβάλλον όπου η αξιοπιστία αποδεικνύεται καθημερινά με πράξεις. Αυτό θέλω να μεταφέρω και στην πολιτική: καθαρές θέσεις, μετρήσιμο αποτέλεσμα και μηδενική ανοχή στη στασιμότητα. Ποιες είναι οι προτεραιότητες που θέτετε και ποια είναι τα ζητήματα στα οποία θα επικεντρωθείτε σε περίπτωση εκλογής σας; Οι προτεραιότητές μου εκκινούν από τη διαπίστωση ότι το πολιτικό σύστημα έχει γεράσει σε ιδέες και μηχανισμούς, και με τις πρακτικές του αναγκάζει τη νέα γενιά όχι να ζει, αλλά να προσπαθεί να επιβιώσει. Πρώτη και πιο πιεστική προτεραιότητα είναι η στέγαση: η πραγματική δυνατότητα για τη νέα γενιά να μπορεί να κάνει σχέδια για το μέλλον της. Γιατί κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει τη ζωή του όταν στα 30 του ζει ακόμη στο παιδικό του δωμάτιο ή με συγκάτοικους τους γονείς του. Δεύτερον, ένα κράτος που δεν σπαταλά τον χρόνο των πολιτών του και δεν υποτιμά τη νοημοσύνη τους. Λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη διαφάνεια και νόμοι χωρίς βολικά «παραθυράκια». Τρίτον, τα προβλήματα των νέων: είτε τα προφανή, όπως η ενίσχυση της κριτικής σκέψης μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, είτε τα λιγότερο ορατά, όπως ο εθισμός στον τζόγο και η απουσία ενός επαρκούς δικτύου πρόληψης και προστασίας. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, ποιο αποτελεί και ποιο ιεραρχείται από εσάς ως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο τόπος και κατ’ επέκταση οι πολίτες; Το άλυτο Κυπριακό παραμένει το βασικό μας πρόβλημα, ως κράτος και ως κοινωνία. Δεν παράγει μόνο ανασφάλεια, αλλά και στρεβλώσεις που απλώνονται παντού: από τα θεσμικά αντίβαρα που απουσιάζουν, μέχρι τη διαφθορά που βρίσκει έδαφος μέσα σε ένα μόνιμο «δίκαιο της ανάγκης». Ακόμη και σε τομείς όπου δεν είναι πάντα άμεσα ορατή η σύνδεση, όπως το στεγαστικό, το υδατικό ή το κυκλοφοριακό, βλέπουμε τα αποτυπώματα μιας χώρας που λειτουργεί σε καθεστώς μόνιμης εκκρεμότητας. Όσο η εκκρεμότητα του Κυπριακού παραμένει τίθεται εν αμφιβόλω η εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Διανύουμε μια περίοδο έντονης αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος και απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών από μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Πού αποδίδετε αυτό το γεγονός και πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η εικόνα; Η απαξίωση της πολιτικής είναι η φυσική απόρροια μιας μακρόχρονης απόκλισης ανάμεσα στον πολιτικό λόγο και το πραγματικό αποτέλεσμα. Όταν οι προσδοκίες από τις υποσχέσεις διαψεύδονται από την πραγματικότητα, όταν η επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων υποκαθιστά τη θεραπεία των αιτιών τους, και όταν η πολιτική ευθύνη αναλαμβάνεται χωρίς παραίτηση, τότε η εμπιστοσύνη που για δεκαετίες απολάμβανε το πολιτικό σύστημα αποσύρεται. Η αντιστροφή αυτής της εικόνας θα προκύψει από την επιστροφή της πολιτικής στην ουσία της: σαφείς δεσμεύσεις, λογοδοσία και μετρήσιμα αποτελέσματα. Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να επανέλθει η συνέπεια ως θεμελιώδης πολιτική αρετή ως καθημερινή πρακτική που μπορεί να αντέξει στον έλεγχο της κοινωνίας. Τι θα λέγατε ειδικά στους νέους, οι οποίοι σε μια πολύ μεγάλη πλειοψηφία δεν ασχολούνται και θεωρούν πως όλοι οι πολιτικοί είναι το ίδιο; Πώς θα πεισθούν οι νέοι να πάρουν διά της ψήφου τους, το μέλλον τους στα χέρια τους; Η αποχή, είτε νέων είτε λιγότερο νέων, δεν τους προστατεύει από την πολιτική. Απλά τους αφήνει εκτός της διαμόρφωσής της. Όπως μας υπενθυμίζει εδώ και 2500 χρόνια ο Πλάτωνας στην Πολιτεία: η μεγαλύτερη τιμωρία όσων αρνούνται να συμμετέχουν στην εξουσία είναι να κυβερνώνται από εκείνους που είναι λιγότερο ικανοί. Αν οι νέοι πιστεύουν ότι «όλοι είναι ίδιοι», τότε το αποτέλεσμα είναι να μένουν οι ίδιοι και να μην αλλάζει τίποτα. Η ψήφος είναι εργαλείο επιλογής και πίεσης. Και όσο πιο συνειδητά χρησιμοποιείται, τόσο λιγότερος χώρος μένει σε όσους θεωρούν την καρέκλα τους δεδομένη. Σας ανησυχεί και σε ποιο βαθμό το ενδεχόμενο μιας νέας Βουλής, η οποία ένεκα της σύνθεσής της να είναι δυσλειτουργική και να μην μπορεί να λάβει αποφάσεις; Είναι και στη δικής σας αντίληψη ο λαϊκισμός και η δημαγωγία μια επικίνδυνη πρακτική για το μέλλον της χώρας; Με ανησυχεί λιγότερο η «σύνθεση» από μόνη της και περισσότερο η ποιότητα της πολιτικής κουλτούρας που τη συνοδεύει. Μια Βουλή μπορεί ακόμα και πολυκερματισμένη να είναι και ταυτόχρονα λειτουργική, αν υπάρχει στοιχειώδης σοβαρότητα, διάθεση συνεργασίας και σεβασμός σε κοινό πλαίσιο κανόνων. Ναι, ο λαϊκισμός είναι επικίνδυνος γιατί απαντά σε σύνθετα προβλήματα με εύκολες, άρα ψευδείς, βεβαιότητες. Και αυτή η απλοποίηση, σε βάθος χρόνου, κοστίζει ακριβά στη λειτουργία του κράτους και στην εμπιστοσύνη των πολιτών. Γι’ αυτό και το ζητούμενο δεν είναι λιγότερες φωνές, αλλά περισσότερη υπευθυνότητα στον τρόπο που χρησιμοποιούνται. Σε περίπτωση εκλογής σας, έχετε υπόψη συγκεκριμένες κοινοβουλευτικές επιτροπές στις οποίες θα επιδιώξετε να συμμετέχετε; Και αν ναι, ποιες είναι αυτές και γιατί; Θα επέλεγα την Επιτροπή Εσωτερικών γιατί εκεί συναντιούνται στην πράξη δύο από τις βασικές μου προτεραιότητες: η στέγαση και η λειτουργία του κράτους. Από τον χωροταξικό σχεδιασμό και την πολεοδομική πολιτική μέχρι τη γραφειοκρατία και την καθημερινή επαφή πολίτη και δημόσιας διοίκησης, εκεί φαίνεται αν το κράτος διευκολύνει ή εμποδίζει τη ζωή των ανθρώπων. Καταληκτικά, ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους πολίτες στην αντίστροφη μέτρηση για τις βουλευτικές εκλογές; Αυτό που ζητώ από όλους μας είναι να ψηφίσουμε νούσιμα. Να μην ψηφίσουμε πάλι από συνήθεια, φόβο ή υποχρέωση, αλλά με το ερώτημα αν αυτό που επιλέγουμε παράγει πραγματικό αποτέλεσμα για τη ζωή μας. Γιατί δεν είναι κανονικότητα να ανταλλάζουμε την ψήφο μας με αυτονόητες, σε ένα κανονικό κράτος, υπηρεσίες, οι οποίες παρουσιάζονται ως εξυπηρέτηση. Ούτε είναι κανονικότητα να χρειαζόμαστε «τον δικό μας βουλευτή μέσα στη Βουλή» για να επιβιώνουμε. Αυτό είναι που ήρθαμε να διεκδικήσουμε με το Volt: ένα κανονικό κράτος. Δώστε μας τη δύναμη να το κάνουμε πράξη.
Go to News Site